All Chapters of ลุ่มหลงรักนายวิศวะเจ้าเล่ห์ (พระพาย x โซดา): Chapter 11 - Chapter 20

เช้าวันต่อมา...อ่า~ ได้ตื่นเช้ารับความสดชื่นแบบนี้แล้วมันรู้สึกสดชื่นดีจัง เหมือนได้ยกภูเขาออกจากอก แถมบรรยากาศที่นี่ฉันก็สัมผัสได้ว่ามันบริสุทธิ์แบบสามพันเปอร์เซ็นต์ สูดลมหายใจเข้าปอดแล้วรู้สึกว่าเออนี่แหละอากาศที่ฉันคู่ควร มันทั้งสดชื่นแล้วก็บริสุทธิ์สุดๆ ไปเลย"จะยืนบิดขี้เกียจอีกนานไหม อาจารย์เรียกปีสองไปรวมแล้ว" แต่มันก็คงเป็นช่วงเวลาสั้นๆ เท่านั้นที่ฉันจะได้สัมผัสบรรยากาศดีๆ อากาศดีๆ แบบนี้ เพราะทันทีที่ได้ยินเสียงทุ้มๆ ห้วนๆ ที่คุ้นหูเป็นอย่างดี บวกกับตอนที่หันไปดูแล้วพบว่าเป็นคนที่คิดไว้จริงๆ กำลังยืนเท้าเอวทำหน้าเทวรูปมารอยู่ไม่ไกล ฉันก็อยากหนีเข้าเต็นท์ไปนอนอีกครั้งทันที ไม่อยากเจอหน้าพี่รหัสตัวเองเลยอะ เสียอารมณ์ เสียบรรยากาศหมด จากที่ท้องฟ้าสดใสก็รู้สึกว่ามันหม่นหมองขึ้นมาทันที"รู้แล้ว กำลังจะไปอยู่นี้ไง" ฉันตอบเสียงแข็งตาเขียวกลับไป"ก็รีบๆ หน่อยสิ มัวชักช้าอยู่ได้" โอ้ย นี่คิดว่าตัวเองเป็นพี่ว้ากอยู่หรือไง ติดนิสัยเวลาตามเด็กปีหนึ่งแล้วชอบทำเสียงกับทำหน้าดุๆ นิ่งๆ แบบนี้ พอมาเข้าค่ายเลยกะจะหวนตำแหน่งอีกครั้งเหรอ"พี่มาเข้าค่ายนะ ไม่ได้มาเข้าห้องเชียร์""แล้วใครบอกว่า

"ฮึ่ย! ไอ้คนบ้าเอ้ยเป็นบ้าอะไรถึงได้มาพูดจาเลอะเทอะแบบนั้นให้ฉันได้ยินห๊ะ เปิดโอกาสให้เข้ามาวิ่งเล่นในใจเหรอ ฝันไปเถอะฉันจะไม่มีวันเปิดใจให้ผู้ชายเจ้าชู้แบบนั้นมาวุ่นวายอยู่ในใจหรอก รักที่ดีคือรักตัวเอง รักที่ไม่เจ็บก็คือรักตัวเอง เพราะฉะนั้นอย่ามายุ่งวุ่นวายกับฉันเลยไอ้ผีบ้า!""บ่นอะไรคนเดียวครับ น้ำครับ" ขณะที่โซดากำลังเดินผ่านโต๊ะบริการน้ำและกำลังบ่นกระปอดกระแปดคนเดียวท่าทางขึงขังอย่างไม่สบอารมณ์ จู่ๆ หนุ่มหล่อที่อยู่กลุ่มเดียวกันกับเธอซึ่งกำลังรินน้ำดื่มเห็นเธอพอดีจึงยื่นแก้วน้ำเย็นๆ ดักโซดาไว้พร้อมกับฉีกยิ้มอ่อนโยนกลับไปหลังจากที่ใบหน้าสวยของโซดาเงยหน้าขึ้นมองด้วยสายตางงงวย"น้ำครับ ทำงานมาเหนื่อยๆ ดื่มน้ำก่อนครับ" ไตรคุณ นักศึกษาแพทย์ชั้นปีที่สอง หนุ่มหล่อร่างสูงขาวตี๋แบบพิมพ์นิยมและเขาคือหนุ่มคนนั้นที่เอ่ยจะช่วยโซดาแบกกระเป๋าให้เมื่อคืนด้วย แต่เพราะจุดที่หยุดคุยเมื่อคืนมันมืด โซดาเลยมองหน้าไตรคุณไม่ชัด ผิดกับไตรคุณที่เห็นหน้าโซดาชัดตั้งแต่วินาทีแรกที่ได้เห็นคนตัวเล็กตรงหน้าที่ลานจุดรวมตัวเมื่อวานใบหน้าสวย ดวงตามีเสน่ห์และท่าทางที่เมินเฉยต่อสิ่งรอบข้าง มันทำให้คนตัวเล็กตรงหน้า

สามสิบนาทีผ่านไป...เวลาผ่านไปนานหลายนาทีพระพายยังคงนั่งเหยียดขายาวฝ่ามือรองหัวจ้องมองโซดาที่หลับไปแล้วในท่าเดิม เขาไม่แม้แต่จะขยับกายเข้าหาโซดา นั่งนิ่งมองคนข้างๆ หลับอยู่อย่างนั้นตามที่คนข้างๆ สั่งไว้ ขณะที่ริมฝีปากหนาก็ขยับยิ้มบางๆ ส่งทอดผ่านแววตาอ่อนโยนที่กำลังมองโซดาไปด้วย ปกติเขาไม่เคยจะได้มองผู้หญิงคนไหนอย่างพิจารณาแบบนี้ ขนาดตอนคบกับแฟนเก่าอย่างใบเฟิร์นเขายังไม่เคยนั่งจ้องมองใบหน้าแล้วนั่งยิ้มให้แบบนี้เลยสักครั้ง ไม่รู้ว่าเพราะอายุเท่ากันหรือเปล่า เขากับใบเฟิร์นไม่ค่อยจะได้คุยกันปกติสักเท่าไหร่ ส่วนใหญ่จะทะเลาะกัน และที่หนักมากๆ ก็ตอนใกล้ๆ ที่จะโดนบอกเลิก ช่วงนั้นแทบจะไม่ได้มองหน้ากันเลยเพราะทะเลาะกันตลอด สุดท้ายก็ต้องแยกย้ายกันอยู่สักพัก เผื่อจะทุเลาลงบ้างแต่เปล่าเลย เขากลับโดนบอกเลิกซะงั้นซึ่งมันก็ไม่เป็นไรเลย เพราะถ้ามันไม่ใช่คู่กันยังไงมันก็ไม่ใช่"ความรักของฉันขอเป็นเธอคนสุดท้ายได้ไหม" พระพายพึมพำออกไปเสียงเบาหวิวขณะที่สายตายังคงจับจ้องที่ใบหน้าของโซดาเหมือนเดิม หมับ!"อื้อ หนาวอะ"พึมพำจบได้ไม่ถึงเสี้ยววินาที จู่ๆ คนที่กำลังนอนอยู่ก็ตะปบแขนกอดเอวหนาของเขาไว้ ก่อนที่จะ

หลายวันต่อมา...วันสุดท้ายของการเข้าค่าย...Soda part...หลังจากที่เมื่อวานเป็นวันสุดท้ายของการช่วยฟื้นฟูโรงเรียนและหมู่บ้านให้กับชาวบ้านที่นี่ วันนี้ก็เป็นวันสุดท้ายก่อนที่พวกเราทุกคนจะเดินทางกลับกรุงเทพฯในอีกไม่กี่นาทีข้างหน้า...เมื่อวานฉันและนักศึกษาทุกคนช่วยกันบูรณะหมู่บ้านให้เสร็จตามแผนของอาจารย์ทศพลผู้ก่อตั้งโครงการนี้ขึ้นมาไปหลายอย่างมากไม่ว่าจะเป็นช่วยซ่อมแซมวัด ทำความสะอาดวัด ซ่อมแซมบ้านให้ชาวบ้านเล็กๆ น้อยๆ ซ่อมแซมฝายน้ำ และอื่นๆ อีกมากมายพวกเราทุกคนช่วยกันลงมือลงแรงและลงใจทำทุกอย่างกันเต็มที่ จนสุดท้ายพวกเราก็บรรลุความสำเร็จที่คาดหวังไว้ทุกรายการ และสิ่งตอบแทนที่พวกเราได้รับจากชาวบ้านที่นี่ก็คือรอยยิ้มของชาวบ้านที่นี่ทุกคน"เก็บของเสร็จหรือยัง รถมารอรับแล้ว" ฉันที่กำลังหยิบเป้ขึ้นมาแบกไว้บนหลัง ชะงักมือหันไปหาเจ้าของเสียงก่อนหน้านี้ก่อนจะพยักหน้าตอบกลับไปว่า"เสร็จแล้ว""เค เอากระเป๋าสองใบนั้นมาให้ฉันเหมือนเดิม" พี่พระพายชี้ไปที่กระเป๋าสองใบที่วันเดินทางมาที่นี่เขาเป็นคนแบกมันให้ฉันให้ส่งไปให้เขา แต่ฉันคิดว่ารอบนี้ไม่ต้องเดินทางไกลแบบรอบที่แล้วก็เลยจะแบกมันไปเองทั้งหมด"ไ

หลังจากที่ฉันสงบสติอารมณ์ที่เป็นบ้าไปเมื่อกี้จนดีขึ้นแล้ว ฉันก็ตัดสินใจเดินไปอาบน้ำ อาบน้ำชำระร่างกายจนสะอาดเอี่ยมและหอมสดชื่นไปทั้งตัวแล้วฉันก็เดินออกไปเลือกชุดที่จะใส่ออกไปนั่งกินข้าวกับพี่พระพายข้างนอกให้ตายเถอะ นี่เป็นการกินข้าวกับผู้ชายในห้องของตัวเองครั้งแรกของฉัน ในชีวิตของฉันนอกจากพี่เบียร์กับพี่ไวน์ที่เคยเข้ามาที่นี่ นอกนั้นก็ไม่เคยมีใครได้รับอนุญาตเข้ามาทั้งนั้น ถึงแม้ว่าในเอกของฉันจะมีกลุ่มเพื่อนผู้ชายที่ร่วมกันทำงานกลุ่มอยู่สองสามคนที่ทำด้วยกันบ่อย แต่บอกไว้เลยว่าไอ้พวกนั้นไม่เคยได้ย่างกรายเข้ามาในห้องของฉันสักนิด ถ้าจะทำรายงานที่เดียวที่ฉันจะไปทำด้วยนั่นก็คือห้องสมุดเท่านั้นพี่พระพายก็เลยเป็นผู้ชายคนที่สามที่ได้เข้ามาในห้องของฉันและอยู่นานเป็นชั่วโมงแบบนี้ อยู่นานกว่าเฮียทั้งสองของฉันอีกปึก! แอ๊ด~"อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ พี่จัดโต๊ะกินข้าวเสร็จพอดีเลย" ฉันเดินออกจากห้องนอนได้ประมาณสามก้าวพี่พระพายที่กำลังจัดโต๊ะอาหารอยู่ก็หันมาหาฉันพอดี ฉันก็เลยยื่นคอมองเลยไปที่โต๊ะอาหารแวบหนึ่งแต่ดูสิ่งที่ฉันเห็นตอนนี้เอาเถอะ อาหารหลากหลายชนิดอย่างกับนั่งกินกันมากกว่าสองคนขึ้นไปถูกจัดใส่