جميع فصول : الفصل -الفصل 30

เอื้องคำเบ้ปากให้นิดๆ แล้วยกมือไหว้ลาปิ่นก่อนก่อนจะลุกขึ้นเดินออกมา แต่เดินออกมาได้ไม่กี่ก้าวก็ถูกนักท่องเที่ยวต่างชาติสอบถามอะไรบ้างอย่าง พศินเห็นเพียงใบหน้าหวานแย้มยิ้มแล้วสนทนาโต้ตอบพร้อมชี้แผนที่อธิบาย ไม่นานนักนักท่องเที่ยวชายคนนั้นก็ยื่นมือไปจับมือของเอื้องคำเขย่าแรงๆ สองสามทีก่อนจะโบกมือลา “คุยอะไรกันต้องจับไม้จับมือด้วย” พศินบ่นพึมพำ“ก็แค่เชคแฮนด์นี่ มันก็ธรรมดาไม่ใช่เหรคอะ” ปิ่นมุกเอียงคอมองอย่างจับผิด“ไหนบอกไม่คิดอะไรไงคะ”“ก็ไม่ได้คิดอะไรไง” พศินหงุดหงิดไร้เหตุผล “แต่ไม่รู้คนอื่นมันคิดอะไรต่างหาก”วันนี้พศินชวนปิ่นมุกนั่งซ้อนท้ายรถมอเตอร์ไซค์ไปชมวิวริมลำน้ำโขง เปลี่ยนบรรยากาศจากบ้านไม้เก่าแก่ไปเห็นต้นไม้และสายน้ำบ้าง เธอรับคำเชิญด้วยรอยยิ้มปนเศร้า เขาจัดเตรียมเสื่อแบบพับได้และขนมของว่างรวมทั้งเครื่องดื่มใส่เป้ไปด้วย และแน่นอนว่าเขาเอากีตาร์ตัวโปรดไปด้วย เวลาคิดงานไม่ออก เขาก็จะทำแบบนี้เหมือนกัน ออกมาห่างบ้านสัก5-10กิโลเมตร ปูเสื่อนั่งเล่นกีตาร์หรืออ่านหนังสือปล่อยสมองให้โล่งและพักใจไปในคราวเดียวกันแดดอ่อนๆ และสายลมโบกพัดเบาๆ เกือบทำให้พศินแเคลิ้มหลับยามบ่ายซะแล้

เอื้องคำได้แต่รับคำสั่งของยายหรือแม่อุ้ยที่เธอเรียกติดปาก แม่อุ้ยลุกจากโต๊ะไปตัดอาหารใส่ถุงเตรียมให้หลานเอาไปแบ่งเพื่อนบ้านหรือจะเรียกให้ถูกผู้เช่าบ้าน หญิงสาวทานอาหารอย่างเหงาๆ และเมื่อจัดการมื้อเย็นของตัวเองเสร็จแล้วก็หยิบถุงใส่อาหารเดินมาที่รถจักรยานของตัวเองทั้งที่คิดถึงแต่ไม่อยากไปหาเลยเอื้องคำถอนหายใจหนักๆ เมื่อวานเธอแวะไปหาเขาที่บ้าน หวังแค่ได้พูดคุยทักทายเพราะกลับมาบ้านได้หลายวันเธอก็ยังไม่ได้คุยอะไรกับเขาเป็นเรื่องเป็นราวเลย เพราะความใกล้ชิดเธอจึงไม่ได้โทรบอกเขาก่อนว่าจะแวะไปหา ทว่าขณะที่ไปถึง ภาพที่เห็นคือพศินกับปิ่นมุกยืนกอดและจูบกันอยู่หน้าบ้านถึงแม้ว่าเธอจะเห็นฝรั่งหรือนักท่องเที่ยวกอดจูบกันอยู่บ่อยๆ แต่มันก็คนละความรู้สึกกับการที่เห็นพศินจูบกับผู้หญิงอื่นตำตาเธออย่างนี้ เจ็บปวดจนแทบยืนไม่ไหว จะว่าไปปิ่นมุกก็ไม่ใช่คนอื่น ดูก็รู้แล้วว่าต้องมีอะไรพิเศษต่อกันแน่นอน หรืออาจจะเป็นคนที่หักอกพศินจนทำให้เขามาถึงเชียงของเมืองริมลำน้ำโขงแห่งนี้จากบ้านแม่อุ้ยมาบ้านเช่าที่พศินอยู่นั้นไม่ไกลมากนัก ใช้เวลาปั่นจักรยานเพียงสิบนาทีก็มาถึง เอื้องคำลังเลที่จะเข้าไป แต

เธอโทษเขาไม่ได้และก็ไม่ใช่ความผิดของเขา แต่มันเป็นเหตุผลที่เธอตัดสินใจแต่งงานกับ “ทินภัทร” ผู้ชายที่อายุมากกว่าเธอเกือบสิบปี เขาเป็นลูกค้ารายสำคัญของบริษัท เธอมักพบเขาบ่อยๆ และเหมือนเขาจะเจาะจงขอให้เธอเป็นคนติดต่อประสานงานเสมอ นานวันเข้าจากลูกค้าก็เหมือนคนรู้จักคุ้นเคย เขาชวนเธอทานข้าวบ้าง ดูหนังบ้าง“ผมอยากมีครอบครัว ถ้าปิ่นไม่มีใคร รับผมไว้พิจารณาได้ไหมครับ”ทินภัทรพูดออกมาเหมือนเจรจาธุรกิจ เขาร่ำรวยด้วยการสืบทอดกิจการของครอบครัว ด้วยความเป็นลูกชายคนเดียวทำให้เขารับบทหนักในการบริหารจัดการภาระในบ้าน แม้จะมีเงินมากมายเพียงใด แต่เขาไม่ค่อยมีเวลาสำหรับตัวเองบ่อยนัก เวลาที่มีก็หมดไปเรื่องงาน มันจึงไม่น่าแปลกใจเลยที่เขาจะชอบผู้หญิงท่าทางปราดเปรียว ทำงานเก่งและมีรอยยิ้มเสมอคนนี้“ผมเป็นคนไม่โรแมนติกเหมือนพระเอกในนิยาย” ทินภัทรสารภาพ “แต่ผมก็หวังว่าจะมีใครสักคนเข้าใจและพร้อมจะเคียงข้างผมเสมอ”เขายื่นมือมาบีบมือของปิ่นมุกแน่นเหมือนจะให้คำสัญญา“แต่ขอให้เชื่อเถอะว่า ผมจะไม่มีใครอื่นนอกจากคุณคนเดียว คุณปิ่น”เธอตอบตงลงและไม่กี่สัปดาห์ต่อมาเธอกับเขาก็ตัดสินใจแต่งงานกัน งานแต่งงานเรี

“ไปกรุงเทพฯ” “ไปกรุงเทพฯ? ไปกับพี่ปิ่นมุกหรือเปล่าคะ”“ฮืม”เอื้องคำทำหน้าตึง จะโกหกหน่อยก็ไม่ได้ แถมยังทำหน้าระรื่นเสียอีก ก็จริงซินะ ได้อยู่กับคนที่เคยรักทำไมจะไม่ดีใจล่ะ เผื่อจะได้ฝืนความหลังกันด้วยนี่“อยากได้อะไรมั้ย พี่จะซื้อมาฝาก”ไม่เอา!” เอื้องคำสะบัดหน้าพรืด เขาไปกรุงเทพฯ บ่อยก็จริง แต่ครั้งนี้เธอรู้สึกใจหายและหวั่นไหว อาจเพราะเขาไม่ได้เดินทางคนเดียว เหตุผลที่ทำให้เขาต้องไปเพราะผู้หญิงคนสวยคนนั้น“งั้นพี่ซื้อขนมอร่อยๆ มาฝากเป็นค่าเลี้ยงเจ้าโกโก้ก็แล้วกันนะ”“บอกว่าไม่เอาก็ไม่เอาไงค่ะ” เอื้องคำงอนไม่รู้ตัว เธอลุกขึ้นจะเดินหนี้เขาแต่เพราะลุกเร็วเกินไปทำให้หน้ามืดร่างบางเสียหลัก แต่พศินก็เร็วพอที่จะคว้าร่างเล็กมากอดไว้ได้ก่อนที่เธอจะล้มลงไปกับพื้น มือใหญ่และแข็งแรงประคองเธอไว้มั่น ลมหายใจของเขาร้อนเป่ารดอยู่เรือนแก้มทำให้ยิ่งรู้สึกผ่าวร้อนไปทั่วหน้าราวกับจะเป็นไข้แดด“เป็นอะไรหรือเปล่า” พศินถามเสียงเข้มด้วยความกังวล“ปะ..เปล่า..เปล่าค่ะ” เอื้องคำกลายเป็นคนติดอ่างไป“นอนน้อยละซิ” เขาต่อว่าแล้วประคองให้เธอนั่งบนโซฟา ร่างสูงเดินออกไปเร็วๆ และกลับมาพร้อมผ้าชุบน้ำเ

เอื้องคำถอนหายใจเบาๆ หยิบเอาจดหมายหลายฉบับที่ถูกเสียบไว้ที่ตู้รับจดหมายหน้าบ้านเข้ามาเก็บให้ แล้วสายตาของเธอก็สะดุดกับหนังสือฉบับหนึ่งที่ใส่ซองใสทำให้เธอมองเห็นด้านใน รูปหน้าของคนที่ปรากฏในหนังสือนั้นมันคือพศิน! มือเรียวรีบแกะซองหยิบหนังสือออกมาดู มันเป็นนิตยสารที่เธอไม่คุ้นเอาเสียเลย ดูเหมือนจะเกี่ยวกับแวดวงโฆษณาหรือครีเอทีฟ“รางวัลโฆษณาอนุรักษ์สิ่งแวดล้อมยอดเยี่ยม ...พศิน...”ภาพในหนังสือเป็นรูปพศินในชุดสูทดูแปลกตาแต่หรูหรา เขายืนยิ้มรับโล่รางวัล และสองสามภาพถัดมาเป็นรูปเขายืนอยู่โดยมีปิ่นมุกยืนอยู่ชิดใกล้ เขาหายไปเผื่อไปรับรางวัลนี่เอง ความจริงเรื่องน่ายินดีแบบนี้ทำไมเขาไม่บอกกับเธอตรงๆ นะ หรือเขากลัวว่าเธอจะตามเขาไปเกาะเกะหรืออย่างไรกัน หรือว่าเพราะที่ข้างกายเขามีผู้หญิงคนนั้นอยู่แล้ว มันไม่มีที่ให้เธอยืนอยู่อีกแล้วน้ำตาไหลออกมาอย่างไม่รู้ตัว เอื้องคำวางทุกอย่างในมือแล้วเช็ดน้ำตา เธอแหงนหน้ามองท้องฟ้าที่เริ่มมืดลงไปที่ละน้อย เหมือนหัวใจเธอก็เริ่มจะดับแสงลงไป เปล่าประโยชน์ที่จะถามหาฐานะที่ตัวเองเป็นอยู่และเธอไม่ควรจะรออะไรอีกต่อไปพศินลงจากรถทัวร์ก็ตรงดิ่งไปย