All Chapters of ออฟฟิศร้อน ฝึกบทรัก: Chapter 41 - Chapter 50

หลังจากฝึกงานสามเดือน เจนจิราได้บรรจุเป็นพนักงานประจำของบริษัทเอกชนแห่งหนึ่ง ครอบครัวฐานะปานกลางของเธอไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกต้องดิ้นรนมากนัก แต่ได้งานประจำก็ดี ทำให้ได้แต่งตัวสวยๆไปทำงาน ก็ได้สลัดชุดนักศึกษาทิ้ง มาสวมชุดเดรสสวยๆ รองเท้าส้นสูง แต่งหน้าทำผมทุกวัน นี่แหละชีวิตในฝันของเจนจิราเลยล่ะตำแหน่งของเจนจิราเป็นผู้ช่วยเลขาฯ ของประธานบริษัท “พี่ตอง” เป็นเลขาฯ คนเก่ง เรียกมือเป็นมือขวาของบอสเลยก็ว่าได้ งานของเธอก็พลอยสบายไปด้วย เจ้านายก็เป็นคนไม่เรื่องมาก ออกจะใจดีซะด้วย เธอเองก็เลยทำงานแบบสบายใจมากๆ ด้วยความไม่อยากรีบกลับไปเจอหน้าพ่อแม่ หลังเลิกงานแล้วเธอจะทำเป็นอาสาพี่ตองเก็บเอกสารต่างๆ หรือไม่ก็เตรียมงานของวันพรุ่งนี้ หลังห้าโมงไปไม่นาน ในออฟฟิศก็แทบไม่มีใครแล้ว เธอก็จะเข้าเน็ตเช็คเมล์ ดูหนังออนไลน์ หรือเล่นเกมไปตามเรื่องตามราว ทุ่มกว่าๆถึงจะออกจากออฟฟิศแต่เวลาออฟฟิศปลอดคน เธอชอบเข้าเนทดูเซ็กส์ทอย เธอเคยมีแฟนตอนที่เรียนอยู่ปี3 แต่คบกันไม่นานก็เลิก จากนั้นก็ไม่ได้คบใครจริงจังอีก เพราะเป็นช่วงใกล้เรียนจบแล้ว เธอก็ไม่ได้ขี้เหร่ แต่ยังไม่มีแฟนเพราะเลือกมาก อย่าว่าแต่

พายุฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างหนัก ทะเลยามค่ำคืนในเวลานี้ช่างดูน่ากลัวเหลือเกิน ต้นไม้ที่ยืนต้นอยู่ริมหาดคล้ายจะหักลงเมื่อลมพัดอย่างแรง แขมอุ้มร่างบอบบางของญาณาเข้ามาในบ้านพักริมหาดอย่างลำบาก ไม่ใช่ว่าตัวของเธอหนัก แต่กลับเป็นเพราะมือทั้งสองข้างดูเหมือนจะไม่พอใช้งานเลย กว่าจะไขกุญแจบ้านแล้วอุ้มเธอมาถึงห้องรับแขกได้ ก็ผ่านอุปสรรคหลายด่านทีเดียวเขาวางร่างของเธอลงบนโซฟาตัวยาวใหญ่กลางห้อง เดินไปเปิดไฟฟ้าให้ภายในห้องได้สว่างขึ้น ได้เห็นใบหน้าใสๆ ที่เวลานี้ปิดเปลือกตาสนิท เสื้อผ้าของเธอเปียก แขมถอนหายใจหนักๆ ก่อนที่จะวิ่งขึ้นไปที่ห้องของตัวเอง เตรียมที่นอนใหม่ให้เธอพร้อมกับเสื้อผ้าของเขา ย้ายร่างที่หลับใหลไปที่ห้องนอนของเขาเอง“ญาณา ไหวไหม เปลี่ยนเสื้อก่อน เดี๋ยวไม่สบายนะ” แขมพยายามปลุก ญาณาปรือตาขึ้นก่อนพยักหน้ารับช้าๆ คว้าเสื้อของเขาไป แขมขยับแว่นสายตากรอบหนากระชับใบหน้าก่อนหันหลังให้เธอ มองเหม่อไปที่ภาพนอกหน้าต่าง ทะเลที่แสนสวยงาม เวลานี้ดูน่ากลัวอย่างบอกไม่ถูก“เสร็จแล้วแขม” เสียงของเธอแผ่วเบา แต่ในความเงียบภายในห้องนั้นก็ทำให้เขาได้ยินเสียงของเธอชัดเจน และเขาก็หันกลับมาอีกครั้ง เธอสวม

ชิชา ปัจจุบันเป็นนักศึกษาชั้นปีที่ 3 มหาลัยเอกชนแห่งหนึ่ง หน้าตาจัดว่าพอใช้ แต่เป็นคนสูงและหุ่นค่อนข้างดี เป็นคนกรุงเทพ ผิวขาวออกไปทางลูกครึ่งไทย-จีน แฟนของชิชาไปเรียนซัมเมอร์ที่ต่างประเทศ ช่วงนี้เธอเลยอยู่บ้านแบบเหงาๆ กลางวันไม่ค่อยได้ทำอะไร พ่อกับแม่ทำงานบริษัทด้วยกันทั้งคู่ แต่เพราะเธอว่างๆ จึงให้คอยดูแลบ้านให้เรียบร้อยและขับรถไปรับส่ง ดูแลน้องชายวัยสิบสองขวบที่ไปเรียนพิเศษ หน้าที่ของเธอคือไปส่งและไปรับ แค่นี้เธอก็มีค่าขนมเพิ่มแล้วพอห่างแฟนชิชาก็อดคิดถึงกิจกรรมที่ทำร่วมกันไม่ได้ พอมีอารมณ์ก็แอบส่องเวบเรทเอ็กซ์ไม่ได้ แต่ก็เพราะกลัวใจตัวเองจะกลายเป็นนอกใจคนรัก จึงแกล้งลืมๆ ไป แต่อะไรที่มันไม่ได้เติมเต็มมันก็หิวกระหายอยู่เรื่อยไป จนชิชาคิดว่าตัวเองจะหมกหมุนกับเรื่องนี้เกินไปแล้วโทรศัพท์มือถือของชิชาดังขึ้น หญิงสาวรีบรับสาย แปลกใจที่น้องชายโทรมาตอนเที่ยง“พี่ชิชามารับหน่อย”“ทำไมวันนี้เลิกเร็วล่ะ”“ไฟดับฮะ”“รอนั้นแหละ อีกครั้งชั่วโมงพี่ไปถึง”เพราะบ้านกับโรงเรียนติวไม่ไกลนัก ชิชาขับรถเก๋งคันเล็กของแม่มาไม่ถึง30นาทีก็มาถึง หญิงสาวใส่กระโปรงสั้นคลุมเข่ากับเสื้อยืดน่ารัก เดินแก

ฉาก สถานที่ เหตุการณ์ในเรื่องนี้เป็นเรื่องที่แต่งขึ้นเพื่อความบันเทิงเท่านั้นฤดูกาลที่หนุ่มออฟฟิศรุ่นพี่ชื่นมื่นเป็นพิเศษก็คือช่วงมีน้องนักศึกษามาฝึกงานด้วยผมชื่อทศทำงานที่บริษัทโฆษณาแห่งหนึ่งย่านไหนไม่ขอบอกเพื่อความปลอดภัยของตัวเอง บริษัทที่ทำงานอยู่ไม่ใหญ่นักแต่ก็มีนักศึกษามาขอฝึกงานตลอด ทุกทีผมไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่แต่หนนี้น้องที่มาฝึกงานเป็นสาวสวยตัวเล็กน่ารักหุ่นดีเต็มไปเต็มมือแบบที่พวกรุ่นพี่ผมต่างแอบจินตนาการกับเธอไปต่างๆ นานาเธอชื่อน้อง“น้ำหวาน”ชุดนักศึกษาเข้ารูปกับกระโปรงพลีทสั้นเหนือเข่าทำเอาหัวใจผมหวิวๆ เวลาเดินหรือนั่งมันจะเห็นขาอ่อนทุกทีไปเรื่องของเรื่องมีอยู่ว่า ผมต้องแก้งานชิ้นหนึ่งที่ต้องใช้เสนองานลูกค้าในวันพรุ่งนี้ กว่าจะแก้เสร็จมันก็ทุ่มนิดๆไปแล้ว คนอื่นๆกลับไปหมด และฝนก็ตกอีกด้วย ผมจึงไม่คิดจะรีบออกจากบริษัท ซึ่งก็เป็นแบบนี้เสมอ ผมตัวคนเดียวอยู่คอนโดคนเดียวก็ไม่รู้จะรีบกลับไปทำไม ออกจากออฟฟิศเร็วก็ไปติดแหง๋กบนถนน เพราะอย่างนี้ ผมจึงออกจากออฟฟิศค่ำเสียหน่อย ออกไปถนนก็เริ่มว่างแล้ว ขับรถกลับคอนโดไม่เกินชั่วโมงก็ถึงที่ออฟฟิศมีห้องครัวเล็กๆ ผมกับเพื่อนๆพี่ๆตุนเสบ

ไม่เคยคิดมาก่อนว่าชีวิตคุณหนูไอรีนจะมาเจออะไรแบบนี้!!!เรื่องของเรื่อง....“หมายความว่ายังไงที่จะขอยืมเงิน”ปลายสายถามเสียงขุ่น ร่างเพรียวบางของหญิงสาวในชุดเดรสสีชมพูอ่อน สะพายกระเป๋าแบรนด์เนมใบโปรดติดตัว มือเรียวยกโทรศัพท์เครื่องหรูขึ้นแนบหูพร้อมด้วยใบหน้าสวยรั้นที่ดูไม่สบอารมณ์“แค่ของยืมเงินแค่สามหมื่นเอง จะเรื่องมากทำไมเนี่ย”“เงินตั้งสามหมื่นต่างหากไอรีน ใครจะให้ยืมง่ายๆแกบ้าหรือเปล่า”“โอ้ย ก็บัตรเครดิตฉันรูดไม่ผ่าน แค่ขอยืมเงินจ่ายค่าสร้อยเส้นเดียวจะงกทำไม เดี๋ยวกลับบ้านไปฉันขอพ่อคืนให้ ให้เพิ่มอีกสองหมื่นเลยอ่ะ”“แล้วถ้าแกไม่คืนฉันล่ะ”“เบลล์ แกเห็นฉันเป็นคนยังไง”“ฉันก็ต้องระแวงบ้างไหม เงินตั้งเยอะนะไอรีน”ได้ยินแบบนั้นไอรีนก็ตัดสายทิ้งไปปัดรำคาญ เบลล์คือเพื่อนคนที่สี่ที่เธอโทรศัพท์ไปขอยืมเงินมาเพื่อจ่ายค่าสร้อยคอที่เธออยากได้ โทรหาบิดาหลายต่อหลายสายก็ก็ไม่มีทีท่าจะรับโทรศัพท์ของเธอ พี่ชายหน้าม่อที่จ้องจะเคลมเธอก็ไม่คิดจะเป็นตัวเลือกในการโทรไปขอเงินเลยแม้แต่น้อยไม่เอาก็ได้วะสร้อยเนี่ย!!!สาวสวยเดินออกจากร้านเครื่องประดับด้วยอารมณ์ที่ไม่ดีนัก นอกจากจะไม่ได้สร้อยแล้วเธอยังเสี