บททั้งหมดของ ออฟฟิศร้อน ฝึกบทรัก: บทที่ 51 - บทที่ 60

‘บะหมี่’ เพื่อนคนแรกของเธอที่นี่เดินมาถามด้วยความเป็นห่วงก่อนจะมองหญิงสาวคนสวยที่ถอดรองเท้าออกมาก่อนจะร้องอ๋อทันที“รองเท้ากัดอ่ะ เธอมีพลาสเตอร์มั้ย”“ไม่มีเลย วันหลังใส่ผ้าใบมาก็ได้นะ คล่องตัวกว่าด้วย”มีแต่ผ้าใบแบรนด์ กลัวสกปรกอ่ะ“มาทำอะไรกันหลังร้าน”เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น บะหมี่สะดุ้งเฮือกทันทีเพราะรับรู้ได้ว่าเสียงทุ้มต่ำจากทานด้านหลังเป็นเสียงของใคร หญิงสาวถอยกรูมาอยู่ข้างเพื่อนคนใหม่ที่โดนรองเท้ากัดจนแทบเดินไม่ได้ ไอรีนถอนหายใจออกมา“รองเท้ากัด”“ไหนหางเสียง”“เราเท้ากัดค่า”น้ำเสียงประชดประชันถูกส่งให้กับเจ้าของร้าน บะหมี่สะกิดแขนของไอรีนยิกๆเพราะกลัวว่าจะถูกต่อว่าหรือหักเงิน แต่ไอรีนก็ไม่สนใจ ร่างสูงที่เห็นหญิงสาวนั่งคลำเท้าตัวเองก็ถอนหายใจก่อนจะล้วงกระเป๋าหยิบอะไรบางอย่างออกมา“เอาไปติด แล้วไปทำงานต่อ”พลาสเตอร์ลายการ์ตูนถูกส่งให้กับคุณหนูด้วยฝีมือของเจ้าของร้าน บูรพามองหญิงสาวที่มีสีหน้างงงวยเล็กน้อยก่อนจะชักพลาสเตอร์กลับมาก่อนจะเดินเข้าไปหาไอรีนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้“จะทำอะไร ฉันสู้คนนะ”“อยู่เฉยๆ”บะหมี่เม้มปากมองทั้งคู่สลับไปมาด้วยความประหม่า แต่ชายหนุ่มหนึ่งเดียวกลับทำเพียงแ

ไอรีนเอ่ยตัดปัญหาทำให้เฟรย่าพยักหน้ารับรู้ส่วนบะหมี่ก็มีสีหน้าเหมือนจะร้องไห้คงเพราะกลัวจะถูกเฟรย่าดุ ไอรีนตรงขึ้นไปบริเวณชั้นสองของร้านเพื่อทำงาน“ไอรีนล่ะฟืน”“ให้เรียกใหม่อีกครั้งคะ”“เอ่อ เฟรย่า ไอรีนไปไหน”“ก็ขึ้นไปทำงานตามที่มึงบอก”บูรพาขมวดคิ้ว เขาจำได้ดีว่าสั่งให้ไอรีนขึ้นไปทำงานที่ชั้นวีไอพีในวันนี้ แต่ที่เขาลืมบอกไปก็คือวันนี้มีโต๊ะอื่นนอกจากเพื่อนๆของเขาเองมาด้วย“เฟรย่า เรียกไอรีนลงมา”“เพื่อ? คุณบูมเป็นคนสั่งให้ไอรินขึ้นไปเองนะ”“แค่จะให้ไปช่วยดูโต๊ะเพื่อนเฉยๆ แต่วันนี้มันมีโต๊ะอื่นแทรกเข้ามา”“ก็ให้น้องมันทำไปเถอะ ไม่เห็นเป็นอะไรเลย”“ขอให้เป็นแบบนั้นก็แล้วกัน”ฝ่ายไอรีนที่มาถามงานกับคนอื่นที่ทำอยู่ก่อนหน้าก็เริ่มลงมือทำงาน โดยร้านแห่งนี้ชั้นวีไอพีกับชั้นปกติจะแยกโซนกันชัดเจนไม่เว้นแม้แต่พวกเครื่องดื่มหรืออาหาร หากโซนปกติต้องการก็ขายให้ได้เหมือนกัน“อ้าว นั่นไอรีนนี่”เสียงที่คุ้นหูดังขึ้นทำให้สองเรียวขาของคุณหนูตกอับหยุดชะงัก ใบหน้าสวยซีดเผือกพร้อมกับดวงตาที่เบิกโพลงขึ้น ไอรีนสูดลมหายใจหนักๆเข้าปอดก่อนจะรีบเดินกลับไปยังห้องพักของพนักงานทางด้านหลัง“เดี๋ยวสิ ไอรีน ฉันจำ

“นี่ จะพาไปไหน”“จะไปห้างไม่ใช่หรือไง”เสียงทุ้มตอบกลับมาทำให้ไอรีนยอมนั่งนิ่งๆแต่โดยดี ดีเสียอีกที่เธอจะไม่ต้องเสียค่าแท็กซี่เป็นร้อยเพื่อนั่งมาลงที่ห้าง เมื่อมาถึง แทนที่ไอรีนจะได้เดินห้างคนเดียวเพื่อเลือกซื้อของอย่างสบายใจ กลับมีคนคอยเดินตามจนเธอเริ่มหงุดหงิด“คุณจะเดินตามฉันทำไมนักหนาเนี่ย ไม่มีอะไรทำหรือไง มันอึดอัดนะ”หญิงสาวหันไปต่อว่าบูรพาที่เดินตามอยู่ไม่ห่าง แต่ชายหนุ่มกลับไม่มีท่าทีสะทกสะท้านเลยแม้แต่น้อยก่อนจะก้าวขึ้นมาเดินคู่กับไอรันด้วยซ้ำอะไรของหมอนี่วะเนี่ย“คุณจะซื้ออะไร”“รู้ไปทำไม”“ผมจะซื้อให้”สองขาของหญิงสาวหยุดชะงัก ตอนนี้เธออยากจะเอาหูของเธอมาเคาะๆดูแล้วต่อกลับเข้าไปใหม่แบบในการ์ตูนเผื่อว่าเธอจะหูฝาดไป“คุณจะมาจ่ายให้ฉันทำไม รวยมาจากไหน”“ก็รวยแล้วกัน คุณจะซื้ออะไรล่ะ”ไอรีนกลอกตาไปมาก่อนจะยอมรับบัตรของอีกคนมาถือไว้ ในเมื่อเสนอให้เองเธอก็จะไม่เกรงใจ เธอรู้สึกว่าถ้าเธอเกรงใจจะเป็นการเสียมารยาทเสียมากกว่า คนอุตส่าห์มีน้ำใจจะให้ หากไม่รับไว้ก็จะดูหยิ่งไปหน่อยคุณหนูตกอับเดินเข้าร้านขายเวชสำอางที่ชอบขายชิ้นที่สองบาทเดียว เธอตรงไปยังชั้นสำหรับขายสกินแคร์ต่างๆพลางกว

“ไอริน วันนี้ลูกค้าเยอะ อาจจะกลับช้าหน่อยนะ วันนี้ร้านมีโปรน่ะ จำได้แล้วใช่ไหม”เฟรย่าว่าขณะที่ไอรีนกำลังเติมลิปสติกที่ปากของตัวเอง หญิงสาวปิดฝาเครื่องสำอางก่อนจะพยักหน้ารับรู้“จำได้เจ๊ เออ เจ๊ว่างไหมคะ พรุ่งนี้ที่ร้านหยุด ไปกินหมูกระทะกัน”“ไปๆ โทรมานัดใหม่แล้วกัน”ไอรีนยิ้มก่อนจะเดินออกจากห้องพักไปเพื่อเตรียมทำงาน นับตั้งแต่วันนั้นเธอก็สนิทกับเหรย่ามากขึ้นและได้รับรู้หลายๆเรื่องของบูรพามาจากเฟรย่าส่วนยัยบะหมี่ก็ต่างคนต่างทำงานไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก เห็นเฟรย่าบอกว่าหล่อนพัฒนาจากแค่เด็กเสิร์ฟไปเป็นเด็กนั่งดริ้งค์ให้กับเสี่ยหลายๆ คนจนเป็นที่โปรดปรานและได้ทิปวันละเป็นหมื่นเอาเถอะ ตัวใครตัวมันก็ดีแล้วเนื่องจากวันนี้ร้านจัดโปรทำให้มีทั้งนักศึกษาและคนวัยทำงานแวะเวียนเข้ามาไม่ขาดสาย เต็มทั้งโต๊ะปกติ โซนบาร์ และห้องวีไอพี ทำให้วันนี้พยักงานต้องทำงานหนักขึ้นและกลับบ้านช้ากว่าปกติ“พี่เฟรย่า ไอขอน้ำหวานขวดนี้ได้ไหม”“เอาไปเลยจ้า บอสซื้อไว้ให้แก”เฟรย่ายกยิ้มแซว นับตั้งแต่วันที่เกือบจะมีเรื่องกับบะหมี่ก็ผ่านมาเกือบสองอาทิตย์ บูรพาเปิดตัวชัดเจนว่าชอบไอรีนและกำลังตามจีบอยู่จนสาวๆหลายคนในร้านต่าง

ไอรีนตื่นขึ้นมาในห้องนอนภายในห้องทำงานของบูรพา แสงแดดยามสายส่องลอดเข้ามาภายในห้องผ่านข่องว่างของผ้าม่านที่ปกปิดหน้าต่างเอาไว้ หญิงสาวค่อยๆลุกขึ้นมาดูสภาพห้องหลังจากผ่านศึกนักไปเมื่อคืนเสื้อผ้าทั้งของเธอและบูรพากระจัดกระจายตามพื้น รวมถึงกล่องถุงยางอนามัยที่ว่างเปล่าและถุงยางอนามัยที่ใช้แล้วตกอยู่ ใบหน้าของหญิงสาวขึ้นสีด้วยความเขินอายดวงตาคู่สวยทอดมองคนที่ยังนอนหลับสนิทอยู่ข้างกาย บูรพานอนคว่ำหันหน้าเข้าหาเธอ เปลือกตาที่ปิดสนิทและลมหายใจทีเข้าออกเป็นจังหวะทำให้เธอรู้ว่าอีกฝ่ายคงกำลังหลับสนิทจากอาการเพลียด้วยฤทธิ์ยาเมื่อคืนแต่พวกเขาต้องไปแจ้งความกับตรวจร่างกายที่โรงพยาบาล“พี่บูม ตื่นได้แล้ว สายแล้วนะ เรามีเรื่องต้องไปทำ”มือเรียวเอื้อมไปเขย่าไหล่เปลือยเปล่าของคนพี่จนบูรพาค่อยๆขยับกายและลืมตาตื่นจากการถูกรบกวน แขนแกร่งคว้าเอาเอวของไอรีนที่ยังเปลือยกายอยู่บนเตียงมากอดแน่นก่อนจะฝังจมูกลงไปที่ผิวเนื้อขาวสูดเอากลิ่นประจำตัวของหญิงสาวเข้าปอด“พี่บูม อย่าพึ่งหื่น ยาหมดฤทธิ์แล้ว ต้องไปแจ้งความกับไปตรวจร่างกายนะ เดี๋ยวสายเอา”ไอรีนว่าก่อนจะลุกขึ้นมาคว้าเอาเสื้อผ้าที่สวมเมื่อคืนมาสวม เธอดูนาฬิ