All Chapters of ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน: Chapter 111 - Chapter 115

พวกเขาออกเดินทางต่อ ว่านชางอิงยังคงเป็นคนนำทาง เขาเดินไม่เร็วเกินไป เพราะว่านเหยียนหู่แบกบิดาที่บาดเจ็บไว้บนหลัง ทั้งเจียงซูหน่วนก็มีแผลที่มือ ทุกครั้งที่เส้นทางสูงชัน เขาจะหยุดก่อน ตรวจพื้นหินแล้วจึงให้คนอื่นเดินตาม ทว่าเส้นทางออกจากธารน้ำในหุบเขาไร้เงากลับสงบเกินไปเกินกว่าจะเป็นป่า เพราะเท่าที่เดินผ่านมาตลอดเส้นทางไม่มีเสียงสัตว์ใด ๆ เลย ไม่มีเสียงนกสักตัว ไม่ว่าจะบนคาคบไม้ หรือบินผ่าน ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีสัตว์เล็กมาวิ่งให้เห็น ไม่มีสิ่งใดเลยนอกจากเสียงฝีเท้าของพวกเขาชายตระกูลว่านหันมองหน้ากัน ต่างบอกกันด้วยสายตาว่ามีสิ่งผิดปกติว่านชางอิงยังคงเดินนำแบบเงียบ ๆ ทุกฝีเท้าที่ก้าวลงไปหนักแน่นมั่นคง ว่านเหยียนหู่ที่เป็นตำแหน่งเป็นที่สองเพราะแบกพ่อไว้บนหลัง หันมองซ้ายขวาระแวดระวังภัย เจียงซูหน่วนเดินตามติด และมีว่านอี้หลางเดินรั้งท้าย แต่ฝีเท้าพี่ใหญ่ที่ก้าวกระชั้นมากขึ้น ก็ทำให้เจียงซูหน่วนต้องเดินตามติดว่านเหยียนหู่ชนิดเหยียบเงาเธอไม่ได้พูด ไม่ได้ถาม เพราะตลอดระยะเวลาที่อยู่ด้วยกันตั้งแต่วันแรกจนถึงวันนี้ ประสบการณ์บอกเธอว่า ถ้าว่านชางอิงกับว่านอี้หลางเงียบนั้นเป็นเรื่องปกติ แต่ถ้าว่

ไกลออกไป สัตว์พาหนะซึ่งคือเจ้าเหยี่ยวขนาดยักษ์ยังคงบินไม่หยุด เจียงซูหน่วนถูกมัดมือไว้ด้านหน้า แม้ฤทธิ์สมุนไพรที่หัวหน้าชายชุดดำให้เธอดมจะทำให้ศีรษะหนัก แต่ก็ยังมีสติ เธอพยายามจำเส้นทางแต่ตลอดระยะเวลานานมากที่เจ้าเหยี่ยวถลาร่อนไปทางซ้าย ทางขวา บินลงทางลาด ข้ามลำธาร และเวิ้งน้ำกว้างไกลนี้ จนเธอไม่รู้แล้วว่ามีประโยชน์ใดที่จะจดจำ เพราะใครจะไปตามได้ ทางบกก็ถือว่ายาก แต่นี่ทางอากาศ แม้ว่านชางอิงที่เป็นอสูรเหยี่ยว เธอก็ว่าเขามาไม่ถูก เพราะนี่ไม่ใช่ซีรีส์กำลังภายในที่เคยดู แต่นี่คือโลกอสูรของจริงสัตว์อสูรแต่ละชนิดก็มีข้อดีคือสัญชาตญาณตามเผ่าพันธุ์ ความสามารถของพวกเขาจะนับไปก็คือ แข็งแรงกว่ามนุษย์ มีความพิเศษมากกว่ามนุษย์ เช่น ตาดู หูดี จมูกดี วิ่งไว บินเก่ง หรืออะไรต่าง ๆ ตามแต่ละชนิดของเผ่าพันธุ์นั้น ๆ แต่ไม่ใช่ว่าจะแปลงร่างได้ แล้วมีอิทธิ์เหาะเหินเดินอากาศอย่างในซีรีส์เลยแม้ว่าพี่ชายทั้งสามของว่านชิงชิงจะพิเศษกว่าผู้อื่นคือกลายร่างเป็นอสูรดึกดำบรรพ์ได้ แต่พวกเขาก็ต้องได้รับการกระตุ้น แล้วตอนนี้สถานะของพวกเขาเป็นแบบไหน ได้รับการกระตุ้นหรือยัง เมื่อเธอถูกลักพาตัวมา แล้วพวกเขาควบคุมตัวเองไ

“รออยู่ด้านนอก” หัวหน้าชายชุดดำหันไปสั่งลูกน้อง“ขอรับ”จากนั้นเขาก็จึงหันมาทางเธอ“ไป”ทั้งเสียงทั้งสายตาคือบอกให้เธอเดินเข้าไป เจียงซูหน่วนจำต้องเดินตามเข้าไปอย่างไม่มีทางเลือก และเมื่อเข้ามาแล้วก็ต้องแปลกใจมากกว่าเดิม เพราะภายในอาคารเงียบสนิท มีทางเดินทอดยาวผ่านห้องหลายห้อง กระทั่งชายผู้นั้นหยุดหน้าประตูไม้บานหนึ่ง เขาเคาะสามครั้ง“นายท่าน”เจียงซูหน่วนหันขวับ ‘นายท่าน?’ เธอมองชายข้างกายตั้งแต่ศีรษะจรดเท้า เดิมทีคิดว่าเขาคนนี้เป็นหัวหน้าใหญ่เสียอีก แต่กลับยังมีคนอยู่เหนือเขา?“เข้ามา”เสียงผู้ชายยังหนุ่มดังออกมาจากด้านใน เจียงซูหน่วนขมวดคิ้วทันที เพราะเสียงนี้... ทำไมคุ้นนัก และเมื่อประตูเปิด หัวหน้าชายชุดดำก้าวเข้าไปก่อน แล้วคุกเข่าลงข้างหนึ่ง“นายท่าน ข้าพาคนกลับมาแล้ว”ที่เจียงซูหน่วนเห็นก็คือ ชายคนหนึ่งยืนหันหลังอยู่ริมหน้าต่าง เขาไม่ได้หันกลับมาทันที“ลำบากเจ้าแล้ว โม่เหยียน” แต่กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยเจียงซูหน่วนเหลือบมองคนที่คุกเข่าอยู่ทันที ‘ที่แท้ชื่อโม่เหยียน’“ออกไปพักเถอะ”“ขอรับ”โม่เหยียนลุกขึ้น แต่ก่อนออกจากห้อง เขาเหลือบมองเจียงซูหน่วนเพียงครู่เดียว หญิงสาวสบต