ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน のすべてのチャプター: チャプター 101 - チャプター 110

เมื่อแน่ใจว่าเยว่เอ๋อหายไปที่ธารน้ำแห่งนี้แน่ เจียงซูหน่วนจึงคิดจะถามระบบให้มันยืนยันอีกครั้ง[ติ๊ง!]แต่เสียงคุ้นเคยก็ดังขึ้นเสียก่อน ทว่ามันกลับมาพร้อมกับแรงบีบรัดในจิตใจมหาศาล จนทำให้รับรู้ได้ถึงคลื่นความรุนแรงที่กระทบมา[ระบบตรวจพบจุดเชื่อมโยง]เจียงซูหน่วนเบิกดวงตากว้าง“จุดเชื่อมโยงอะไร” เธอถามมันทันที[ระบบตรวจพบพลังงานผิดปกติ][ระบบตรวจพบพลังงานผิดปกติ]“อะไร! ระบบ! พลังงานอะไร!”ระบบที่พูดซ้ำไปมาเหมือนรวน กับสิ่งเร่งเร้ารอบด้านทำให้เจียงซูหน่วนโมโห[ระบบกำลังวิเคราะห์][ระบบตรวจพบความเชื่อมโยงกับโลกต้นทางของผู้ทำภารกิจ]คำตอบของระบบส่งผลให้หัวใจเต้นรัว เพราะนี่ไง คำยืนยันจากระบบว่าเยว่เอ๋อเป็นมนุษย์จากโลกเดียวกับเธอจริง ๆ“โลกต้นทาง โลกมนุษย์ใช่ไหมระบบ เยว่เอ๋อเป็นมนุษย์จากโลกของฉันใช่ไหม”ยังไม่ทันที่ระบบจะตอบ ว่านไห่ตงก็พุ่งตัวลงมาในน้ำ เอื้อมมือมาไขว่คว้าแต่ก็ถูกพี่รองกระชากขึ้นไปบนโขดหินอีกครั้ง เขาคร่ำครวญร้องเรียกให้เธอเข้าไปหา&

“ลองแตะนาง!”ว่านเหยียนหู่ตะโกนลั่นกางกรงเล็บทันที ซึ่งนั้นก็ทำให้เหล่าชายชุดดำเหล่านั้นชะงัก ว่านอี้หลางขยับมาขวางด้านหน้า ว่านชางอิงเองก็เลื่อนเข้ามาอีกด้าน แต่หัวหน้าชายชุดดำไม่ได้มองพี่ชายทั้งสาม เหมือนว่าอัตลักษณ์ร่างอสูรของทั้งสามไม่อยู่ในสายตาของเขาเลย ดวงตาลุ่มลึกคู่นั้นจับอยู่ที่เจียงซูหน่วนเท่านั้น โดยเฉพาะฝ่ามือที่ยังมีเลือดซึม“เลือดเหมือนแม่จริง ๆ”“ข้าบอกแล้วว่าอย่าแตะต้องลูกข้า”ว่านไห่ตงคำรามต่ำ แต่อีกฝ่ายกลับยิ้ม“เจ้าซ่อนกลิ่นนางไว้ได้ตั้งหลายปี พาไปอยู่ในที่ห่างไกล แล้วยังเลี้ยงเด็กอสูรสามตัวไว้เฝ้า”คำว่า ‘เฝ้า’ ทำให้พี่ชายทั้งสามหันมองหน้ากัน และก็เป็นว่านเหยียนหู่ที่ก้าวขึ้นมาปกป้องพ่อเป็นคนแรก“พวกข้าไม่ใช่หมาเฝ้าบ้าน”หัวหน้าชายชุดดำมองเขา “แน่นอน ก็เจ้าเป็นเสือ”“อยากตายหรือไง” ว่านเหยียนหู่คำราม กางกรงเล็บ แยกเขี้ยว“เหยียนหู่!”ว่านไห่ตงเรียกให้ลูกสงบ แต่สายไปแล้ว เพราะชายชุ

เมื่อขึ้นมาจากลานหินรอบธารน้ำได้แล้ว สิ่งที่ต้องทำเร่งด่วน! ก็คือห้ามเลือดและใช้สารพัดวิธีที่จะกดกลิ่นของว่านชิงชิงไว้ให้ได้“พ่อเจ้าคะ”“อย่าเพิ่งพูดอะไร ห้ามเลือดก่อน”“แต่...”“ยื่นมือให้พ่อ”เจียงซูหน่วนขานรับพร้อมยื่นมือให้ชายวัยกลางคน เขาแกะผ้าชุ่มเลือดที่ว่านชางอิงพันไว้ออกอย่างระมัดระวัง บาดแผลไม่ลึกมาก แต่เมื่อคลายผ้าที่พันออก กลิ่นหวานก็ชัดขึ้นอีกครั้ง และนั้นก็ทำให้ว่านชางอิงหายใจสะดุด ว่านไห่ตงเห็นดังนั้นก็รีบพันผ้ากลับทันที“ต้องรีบกดกลิ่น”“จะใช้ยาของผู้เฒ่าหรือไม่ขอรับ”ว่านอี้หลางถาม แต่ว่านไห่ตงกลับส่ายหน้าก่อนจะพูด“ใช้ได้วันละหนึ่งครั้งตามที่ท่านผู้เฒ่าบอก เพราะเราไม่รู้ว่าร่างกายของชิงชิงจะต่อต้านหรือไม่”“แล้วจะกดกลิ่นของชิงชิงได้ยังไงขอรับ”คราวนี้เป็นว่านชางอิงถาม แม้สีหน้ายังคงเรียบเฉย แต่ความกังวลในแววตานั้นมาก จนว่านไห่ตงต้องเบือนหน้าหนี เขาเองก็ไม่รู้ว่าจะทำได้มากแค่ไหน เพราะเขตหุบเขาไร้เงากับไป๋หลาง สมุนไพรและดอกไม้ที่จำเป็นบางตัวไม่มี แต่ก็ต้องอธิบายให้ลูก ๆ ฟัง“ต้องหาวิธีอื่น เพราะที่นี่ไม่มีชาตัวหอม”เจียงซูหน่วนหูผึ่งทันที แน่ใจว่าฟังไม่ผิด แต่ก็ทวนซ้ำ

“ข้าไม่ใช่ว่านชิงชิง”ความเงียบเหมือนจะปกคลุมโดยรอบทันที มือของว่านไห่ตงที่เธอกุมไว้ชะงักเล็กน้อย ดวงตาที่มองมามีแต่ความฉงน ว่านอี้หลางก็ขมวดคิ้วพลางจ้อง ส่วนว่านชางอิงก็นิ่งแบบลืมหายใจ แต่แล้วก็มีใครคนหนึ่งโพล่งถาม“เจ้าพูดอะไรนะชิงชิง ใครไม่ใช่เจ้า”ว่านเหยียนหู่พูดพลางหันมองหน้าพ่อ พี่ชาย และน้องชาย ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าว่านชิงชิงแบบกำลังเห็นสิ่งแปลก“ถ้าเจ้าไม่ใช่ชิงชิง แล้วเจ้าจะเป็นใคร”เจียงซูหน่วนสูดลมหายใจเข้าลึก กระชับมือของว่านไห่ตงแน่นขึ้นอีก มีเพียงเขาคนเดียวที่จะยืนยันในส่งที่เธอพูดว่าถูกต้อง“ที่พ่อถามว่า ทำไมข้ารู้ว่าเยว่เอ๋อคือเจียงซูเยว่ เพราะว่าข้า... มาจากที่เดียวกับเจียงซูเยว่เจ้าค่ะ”“มาจากที่เดียวกัน”“ใช่เจ้าค่ะ ข้าไม่ใช่ว่านชิงชิง แต่ข้าชื่อ... เจียง... เจียงซูหน่วน”“เจ้าชื่ออะไรนะ”ว่านไห่ตงถามอีกครั้ง ดวงเบิกตากว้าง และลมหายใจก็คล้ายจะติดขัด“เจียงซูหน่วนเจ้าค่ะ ข้าชื่อเจี

“แต่เจ้ายังยืนอยู่ตรงนี้ จะได้ตายอย่างไร!เสียงดังราวตะคอกนั้นไม่ได้ทำให้หวาดกลัวแต่เธอกลับยิ้มบาง ๆ ทั้งน้ำตา เพราะพี่เสือนิ่งไม่ได้นานจริง ๆ สุดท้ายเขาก็ระเบิดอารมณ์“เจ้าค่ะพี่รอง ข้าก็คิดเช่นนั้น ในเมื่อตอนนี้ข้ามาแล้ว และข้าจะไม่ตาย พ่อก็จะไม่ตาย เรื่องทั้งหมดมันจะไม่เกิดขึ้น มันต้องเปลี่ยนแปลง”“แต่เมื่อครู่ มันเกือบเกิดขึ้น”ว่านเหยียนหู่มองฝ่ามือตนเองที่เมื่อครู่กลายเป็นอุ้งมือขนาดใหญ่เล็บแหลมคม ซึ่งตอนนี้หดกลับมาเกือบเหมือนเดิมแล้ว ส่วนว่านอี้หลางแหงนหน้าหลับตา ไล้ปลายลิ้นสัมผัสคมเขี้ยวที่หดกลับไปดังเดิม และก้มมองฝ่ามือตนเองซึ่งเมื่อครู่ใหญ่นั้นเล็บยาวงุ้มออกมา ก่อนบางอย่างจะฉุกคิด ดวงตาจิ้งจอกเก้าหางตวัดขึ้นมองน้องชายคนเล็กที่ยืนอยู่ไม่ไกล“ชางอิง... เจ้าสยายปีก”ใช่... ทุกสายตาจับจ้องไปที่ว่านชางอิง เขาพยักหน้าช้า ๆ ยอมรับว่าแรงกระตุ้นที่ได้รับเมื่อครู่ ทำให้ปีกเหยี่ยว ที่โดยปกติแล้วต้องเป็นอสูรเหยี่ยวโตเต็มวัยถึงจะสยายปีกได้ แต่เขาที่ยังไม่ถึงวัยนั้น แค่นึกจะปกป้องว่านชิงชิง ปีกยาวใหญ่กว่