ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน のすべてのチャプター: チャプター 91 - チャプター 100

ทุกคนเก็บของและออกเดินทาง ยิ่งเดินลึกเข้าไปทางเหนือ ป่าก็ยิ่งเปลี่ยนไปทีละน้อย ช่วงแรกยังมีแสงแดดลอดผ่านยอดไม้ลงมาเป็นหย่อม ๆ แต่เมื่อพ้นชะง่อนหินที่พวกเขาหยุดพักเมื่อครู่ ต้นไม้รอบด้านกลับสูงขึ้น ลำต้นใหญ่ขึ้น และเบียดชิดกันจนเรือนยอดแทบปิดท้องฟ้าอากาศเย็นลงอย่างเห็นได้ชัด หมอกบางสีขาวเริ่มปรากฏอยู่ตามพื้นต่ำ บางช่วงลอยอ้อยอิ่งอยู่เหนือรากไม้ บางช่วงแทรกผ่านพุ่มหญ้าเหมือนควันจาง ๆเจียงซูหน่วนมองไปรอบตัว รับรู้ได้ถึงความหนาวเย็นที่แทรกซึมไปทั่วผิวเนื้อ“เราใกล้ถึงแล้วหรือเจ้าคะ”ว่านอี้หลางเงยหน้ามองแนวเขาที่มองเห็นเพียงเลือนรางผ่านยอดไม้“น่าจะใกล้ออกไป๋หลางแล้ว”‘หุบเขาไร้เงาอยู่สุดเขตไป๋หลาง’ นั่นก็แปลว่า อีกไม่เท่าไรก็จะถึงสถานที่ที่ตามหา สถานที่ที่พ่ออาจอยู่ที่นั่น เจียงซูหน่วนครุ่นคิด แต่ก็ต้องชะงักเท้า เมื่อว่านชางอิงที่เดินนำอยู่ด้านหน้าหยุดเดิน เขาหลับตา เอียงหน้าเล็กน้อย เหมือนกำลังฟังเสียงรอบตัว ครู่หนึ่งก็ลืมตาขึ้นแล้วหันมาพูดกับพี่น้อง“ป่าเงียบเกินไป”นั่นสิ เจียงซ

เมื่อตกลงพร้อมใจกันไปทางลาด ทั้งสี่จึงออกเดินทาง เส้นทางมีความชื้นจนรู้สึกได้ถึงละอองน้ำมาเกาะต้นแขน และหมอกก็หนาขึ้นจนเจียงซูหน่วนเริ่มเห็นว่านเหยียนหู่ที่เดินด้านหลังได้เพียงเลือนราง เธอจึงขยับเข้าใกล้ว่านอี้หลางมากขึ้นโดยอัตโนมัติ ว่านชางอิงที่อยู่ด้านข้างก็ขยับเข้ามาเช่นกันทุกย่างก้าวมีเพียงความเงียบ เรื่องเถียงกันเมื่อครู่หายไปหมดแล้ว เหลือเพียงความระมัดระวัง และความกังวลต่อคนที่กำลังตามหา แล้วจู่ ๆ ว่านชางอิงก็หยุด แต่ครั้งนี้สีหน้าเขาต่างออกไป เขาไม่ได้มองพื้น ไม่ได้มองต้นไม้ กลับหันไปทางด้านหลัง“อะไร”พี่ใหญ่ถาม แต่ว่านชางอิงยกมือขึ้นให้ทุกคนเงียบ เขาหลับตา ฟังเสียงลมพัดที่ผ่านหมอก จนใบไม้สั่นเบา ๆ ครู่หนึ่งก็ผ่านไป“ได้ยินอะไร” ว่านเหยียนหู่เริ่มขมวดคิ้วว่านชางอิงก้มลงแตะพื้น จากนั้นเงยหน้ามองทางที่พวกเขาเดินมา“มีเสียงฝีเท้าค่อย ๆ ก้าว สัตว์สองเท้า หลายคู่”“อสูร กี่ตน?”ว่านอี้หลางถาม ว่านชางอิงหลับตาลงอีกครั้งก่อนจะเปิดตาขึ้นแล้วตอบ“หก”&l

เดินต่อไปได้อีกประมาณครึ่งชั่วยาม เส้นทางก็เริ่มแคบลง ด้านหนึ่งเป็นผาหิน อีกด้านลาดต่ำลงสู่พื้นที่ซึ่งถูกหมอกปกคลุมจนมองไม่เห็นเบื้องล่างเสียงน้ำเริ่มดังขึ้นอีกครั้ง แต่คราวนี้ไม่ใช่เสียงธารน้ำเล็ก ๆ มันดังต่อเนื่องและหนักกว่า เจียงซูหน่วนมองลงไปเดาว่าเป็นเสียงน้ำตกขนาดใหญ่ แต่ใต้ฝ่าเท้านี้ก็น่าจะเป็นร่องน้ำ เพราะรู้สึกได้ว่าที่เหยียบอยู่คือหิน ไม่ใช่ดิน“เดินชิดด้านใน”ว่านอี้หลางซึ่งก้าวไปอยู่ตำแหน่งนำทางหันกลับมาบอก ซึ่งทุกคนก็ทำตาม และคราวนี้แขนเสื้อที่เจียงซูหน่วนจับเป็นของว่านชางอิงเจียงซูหน่วนก็จับแขนเสื้อของพี่สามแน่น เดินตามเขา ไม่กล้ามองด้านขวาของตนเอง และพยายามเดินให้ชิดติดผาหินให้มากที่สุด แม้เธอไม่ได้กลัวความสูง แต่ปัญหาคือหมอกลงจัด ซึ่งการมองไม่เห็นว่าด้านล่างลึกเพียงใด หรือมีอะไรอยู่บ้าง มันทำให้จินตนาการทำงานหนักกว่าความจริงเสียอีกส่วนว่านชางอิงไม่เพียงปล่อยให้เจียงซูหน่วนจับแขนเสื้อเขาไว้แน่น ทุกจังหวะก้าวเดินยังระแวดระวังภัยให้แก่นาง ทั้งดวงตาคมดุจเหยี่ยวก็ยังกวาดมองไปทั่วบริเวณแต่แล้ว...รอยเลือดที่ยังสด หยดเล็ก ๆ ตรงขอบทาง ก็ทำให้ชะงัก ฝีเท้าหยุดก้าวเดิน เสียงเ

เสียงที่เปล่งออกจากปากสั่นจนเจียงซูหน่วนรู้สึกได้ และหัวใจก็เต้นแรงมาก ขณะสาวเท้าเข้าไปใกล้ เมื่อพ้นก้อนหิน เธอก็เห็นเขาชายร่างสูงนั่งพิงผาหินอยู่ เสื้อด้านหนึ่งฉีกขาด หัวไหล่มีบาดแผล เลือดแห้งเกาะอยู่ตามแขน ใบหน้าซีด แต่ยังคงเห็นเค้าความแข็งแกร่งชัดเจน เขาคือ ‘ว่านไห่ตง’ คนที่พวกเราตามหามาตลอดว่านเหยียนหู่คุกเข่าลงตรงหน้า “พ่อ!”ว่านไห่ตงลืมตาขึ้น ดวงตาที่อ่อนล้าเบิกกว้างเมื่อเห็นลูกชาย“เหยียนหู่...”จากนั้นมองผ่านไปยังคนที่ขยับเข้าไปใกล้“อี้หลาง”“พ่อ”ว่านอี้หลางเดินเข้าไป ทรุดร่างลงนั่งด้านข้าง สายตามองสำรวจเนื้อตัวพ่อ จะแตะแต่ก็ไม่กล้า เพราะไม่รู้ว่าพ่อเจ็บตรงไหนบ้างและสายตาของชายวัยกลางคนก็มองตรงมา“ชางอิง...”“ขอรับ”พี่สามขยับเข้าไปใกล้ คุกเข่าลงตรงหน้า ทำให้เธอได้เห็นพี่น้องตระกูลว่าน คุกเข่าอยู่ล้อมรอบพ่อของพวกเขาที่กำลังบาดเจ็บว่านไห่ตงมองลูกชายทั้งสาม ความโล่งใจวาบผ่านดวงตาที่ฉ่ำไปด้วยหยาดน้ำ

ว่านไห่ตงกระโจนเข้าใส่ชายชุดดำตามสัญชาตญาณของหมาป่าที่ต้องการปกป้องครอบครัว กงเล็บกางออกและตะปบลงบนลำตัวชายชุดดำ ขณะที่ว่านอี้หลางก็พาตัวเองเข้าไปคุ้มกันสกัดกั้นไม่ให้ชายชุดดำเข้าทำร้ายพ่อส่วนว่านเหยียนหู่พุ่งเข้าปะทะตรง ๆ กับชายชุดดำที่กรูกันเข้ามา เรี่ยวแรงพยัคฆ์กวาดต้อนจนชายเหล่านั้นล้มระเนระนาดและว่านชางอิงที่เป็นปราการด่านสุดท้ายไม่ให้ใครเข้าถึงตัวว่านชิงชิงได้ ก็ถลาตัวสูงขึ้น ปีกกระพือก่อนจะพุ่งลงมาอย่างคล่องแคล่ว ใช้ความเร็วอันเป็นสัญชาตญาณเข้าโจมตีชายชุดดำอย่างแม่นยำทั้งสี่คนพยายามต้านทานไม่ให้ใครเข้าใกล้ว่านชิงชิงได้ แต่คนชุดดำที่เห็นว่ามีแค่เจ็ด กลับเพิ่มจำนวนมากขึ้น และที่น่าแปลกคือพวกมันเหมือนไม่เหนื่อย ไม่เจ็บ ไม่ว่าแรงปะทะจะรุนแรงแค่ไหน พวกมันก็แค่เซและล้มไป จากนั้นไม่นานก็จะลุกขึ้นมาสู้ใหม่ได้ ในขณะที่ทางฝ่ายตระกูลว่านมีแต่บาดเจ็บและเหน็ดเหนื่อยว่านไห่ตงฝืนร่างกายเข้าต่อสู้ แต่บาดแผลหลายจุดบนร่างกายก็ทำให้เคลื่อนไหวช้าลง และเมื่อเขาพลั้ง ว่านอี้หลางก็รีบเข้าประคอง พร้อมกับต่อสู้กับชายชุดดำไปด้วยและเพียงหัวหน้าชายชุดดำโบกมือ ลูกสมุนนับสิบก็ถอยล่นจากว่านไห่ตงและว่านอ