Todos los capítulos de ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน: Capítulo 11 - Capítulo 20

เจียงซูหน่วนสะพายย่ามสัมภาระและออกไปหน้าบ้าน ก็พบกว่าพี่ชายทั้งสามคนพร้อมออกเดินทางแล้วเช่นกันว่านอี้หลางยืนตรวจสัมภาระอยู่ข้างเกวียน หนุ่มเผ่าจิ้งจอกสวมชุดเดินทางสีเทาเข้มทอจากเส้นใยธรรมชาติที่ความทรงจำเดิมบอกว่าเป็นใยป่าน แขนเสื้อถูกพันรัดด้วยสายหนังอย่างเรียบร้อย ดาบยาวสะพายอยู่ด้านหลัง ขอบเสื้อเย็บขนสัตว์สีเงินหม่นไว้กันลม แม้จะแต่งตัวธรรมดา แต่ก็ยังหล่อจนสะดุดตา สะดุดใจว่านเหยียนหู่กำลังยกถุงเมล็ดธัญพืชป่ากับห่อเนื้อสดขึ้นเกวียน เขาสวมเสื้อหนังสัตว์สั้นเหนือศอกกับกางเกงที่เย็บจากผ้าเปลือกไม้เนื้อหนา ดูหยาบแต่แข็งแรงมาก กล้ามเนื้อแขนที่โผล่พ้นแขนเสื้อทำเอาเจียงซูหน่วนเผลอมองอยู่หลายวินาที แต่เขากลับมองเธอแบบค้อน ๆ เพราะยังโกรธที่คิดว่าเธอเป็นปีศาจไม่เลิกส่วนว่านชางอิงกำลังนั่งอ่านแผ่นหนังที่เธอรู้แล้วว่าเป็นแผนที่อยู่ใต้ต้นหลิวหน้าบ้าน ดูชิว ๆ สบายอารมณ์ ราวกับการเดินทางครั้งนี้เป็นเพียงการออกไปซื้อของในตลาดชุดสีครามหม่นของเขาตัดจากผ้าใยป่านที่ละเอียดกว่าคนอื่นเล็กน้อย คงเพราะเจ้าตัวเป็นคนรักสะอาดและรักระเบียบ ข้างไหล่ประดับขนนกสีดำเทาเส้นเล็ก ๆ พอขับให้ผิวและดวงตาคมกริบของเขาด

เมื่อถึงริมลำธาร พี่ใหญ่ก็บอกให้หยุดพัก พี่สามไปตักน้ำในลำธาร พี่รองหายเข้าไปในป่า และเพียงครู่เดียวก็กลับมาพร้อมกับสัตว์ตัวหนึ่งที่ดูคล้ายกวาง แต่ก็ไม่แน่ใจว่ามันเป็นกวางหรือเปล่า แน่นอนว่าไม่กล้าถามด้วย แค่เห็นมันคอพับคออ่อนแบบนี้ เธอควรเงียบไว้ดีกว่า เพราะเดาได้เลยว่ามันคืออาหารสำหรับมื้อกลางวันนี้ เธอเผลอกลืนน้ำลายลงคอ เพราะนี่จะเป็นเนื้อชิ้นแรกในโลกอสูรเจียงซูหน่วนมองดูว่านเหยียนหู่ชำแหละเจ้าตัวคล้ายกวางอย่างใจเย็น ในหัวเชฟของเธอเริ่มจินตนาการถึงเนื้อสีชมพูที่ควรถูกย่างบนไฟอ่อน ๆ ผิวด้านนอกเกรียมนิด ๆ ด้านในยังฉ่ำ หรือไม่ก็เอาไปจี่บนหินร้อนให้ไขมันละลายส่งกลิ่นหอมแต่แล้วความหวังทั้งหมดก็พังครืน เมื่อว่านเหยียนหู่แล่เนื้อสดเป็นชิ้นบาง ๆ แล้วยื่นให้พี่น้องแต่ละคนโดยไม่มีทีท่าว่าจะก่อไฟเลยเสียง ‘จี่... จี่...’ จากเนื้อที่ถูกเปลวไฟลามเลีย จนน้ำมันที่แทรกอยู่ในชิ้นเนื้อค่อย ๆ เดือดและไหลเยิ้มออกมาโชลมเนื้อให้นุ่ม และหอมกรุ่นตอนอยู่ในปากทว่า... สิ่งที่ว่านเหยียนหู่ทำก็แค่แล่เนื้อ หั่นเป็นชิ้น แล้วยื่นให้ทุกคน‘ดิบ! มันดิบ!’ไม่ใช่แค่พี่ใหญ่ที่รับชิ้นเนื้อนั้นไปใส่ปาก แต่พี่สามก็รับแ

แสงอรุณสีทองค่อย ๆ ไล่ความมืดออกจากผืนป่ากว้างใหญ่ ละอองหมอกบางลอยเอื่อยเหนือพื้นดินชื้นจากฝนเมื่อคืน น้ำค้างเกาะพราวอยู่ตามยอดหญ้าและใบไม้ เสียงน้ำจากลำธารเล็ก ๆ ไหลเอื่อยอยู่ไม่ไกล ผสานกับเสียงนกและแมลงป่าที่ผลัดกันขับขาน จนเช้าวันใหม่ของโลกอสูรเต็มไปด้วยชีวิตชีวาเจียงซูหน่วนลืมตาขึ้นช้า ๆ เมื่อคืนเธอและพี่ชายทั้งสามคนอาศัยโคนต้นไม้ใหญ่เป็นที่พัก พี่ใหญ่ก่อกองไฟไว้เพียงกองเล็ก ๆ ไม่ได้ใช้สำหรับปรุงของกิน มีไว้เพื่อให้ความอบอุ่นและไล่สัตว์ร้ายเท่านั้นเธอค่อย ๆ ยันกายลุกขึ้น พลางปัดเศษใบไม้ที่ติดอยู่บนเสื้อออกเสื้อคลุมตัวหลวมที่สวมอยู่ทอจากเส้นใยธรรมชาติสีหม่น เนื้อผ้าหยาบกว่าผ้าฝ้ายในโลกเดิมเล็กน้อย แต่กลับโปร่งและระบายอากาศได้ดีอย่างน่าประหลาด เมื่อสัมผัสจึงไม่ระคายผิวอย่างที่คิด'คนทำผ้านี่ ฝีมือไม่ธรรมดาเลย'แม้ไม่รู้ว่ามันทำจากเส้นใยของพืชชนิดใด แต่ในฐานะคนที่เคยจับผ้ากันเปื้อนและเครื่องแบบเชฟมาทั้งชีวิต เธอสัมผัสได้ถึงความตั้งใจของผู้ทอสายตาเหลือบไปเห็นว่านอี้หลางกำลังม้วนผ้าห่มหนังสัตว์อย่างเรียบร้อย ก่อนเก็บเข้าห่อสัมภาระว่านเหยียนหู่ไม่อยู่ น่าจะเข้าไปล่าสัตว์อย่างที่เธอเ

หญิงเผ่ากระต่ายก้มมองเด็กน้อยในอ้อมแขน ก่อนเงยหน้ามองหญิงสาวใบหน้ามีปานดำด้วยความลังเล"เจ้าทำได้จริงหรือ"น้ำเสียงนั้นไม่ได้มีแววดูแคลน หากแต่เต็มไปด้วยความหวังที่ไม่กล้าหวังมากนัก เจียงซูหน่วนเห็นแบบนั้นก็ยิ้มอ่อน"ข้าจะลองดูเจ้าค่ะ"ผู้เฒ่าเผ่ากระต่ายพยักหน้าช้า ๆ ผายมือไปยังส่วนที่ใช้เก็บของกินของบ้าน ซึ่งอาจเรียกได้ว่า ‘ครัว’ เพียงแต่ที่นี่ไม่มีการปรุงอาหาร มีไว้เก็บตุนของกินเพียงให้คุ้มแดดคุ้มฝนเท่านั้น ของกินที่เห็นก็เป็นจำพวกรากไม้แห้ง ที่เห็นตากอยู่บนลานหินด้านหน้าโพรงต้นไม้ และก็มีพืชหัวทั้งแบบสดและแบบแห้ง แบบเดียวกับที่เด็กน้อยกระต่ายไม่ยอมกิน และก็มีรากไม้ชนิดเดียวกับที่พี่ใหญ่ทำให้เธอกินเจียงซูหน่วนเดาว่า รากไม้บดอุ่นที่ตระกูลว่านทำให้ลูกสาวกิน น่าจะมาจากการแลกเปลี่ยนสินค้ากับทางเผ่ากระต่าย หรือเผ่าอื่นที่เป็นสัตว์กินพืชเหมือนกัน“ข้าอยากได้หม้อ หัวรากไม้ และก็ช่วยก่อไฟให้ข้าด้วย”“เจ้าจะใช้ไฟหรือ”ผู้เฒ่ากระต่ายถาม สีหน้ามีความสงสัยเต็มเปี่ยม แม่กระต่ายก็เช่นกัน ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากันไปมา ราวกับว่าความหวังคงไม่เหลือ แต่พี่ใหญ่ก็เข้ามาแก้สถานการณ์“ข้าจัดการเองท่านผู้เฒ่า

เด็กชายเผ่ากระต่ายยกถ้วยดินขึ้นกอดไว้แน่น ริมฝีปากยังเปื้อนรากไม้บดสีอ่อนอยู่เล็กน้อย ดวงตากลมใสที่เมื่อครู่ยังแดงก่ำเพราะร้องไห้ บัดนี้กลับเป็นประกายสดใส"อาหย่อย... อร่อย..."เสียงเล็ก ๆ ดังขึ้นอีกครั้ง แม่ของเด็กถึงกับยกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้น"กินได้... ลูกกินได้จริง ๆ"นางโอบลูกชายไว้แน่น ราวกับกลัวว่าภาพตรงหน้าจะเป็นเพียงความฝันผู้เฒ่าเผ่ากระต่ายเองก็เดินเข้ามาช้า ๆ หย่อนกายลงนั่งข้างเด็ก มือเหี่ยวย่นแตะหน้าผากหลานเบา ๆ ก่อนถามด้วยน้ำเสียงอบอุ่น"อิ่มแล้วหรือ"เด็กน้อยพยักหน้าหงึก ๆ"อิ่ม... อุ่น หวาน อาหย่อย..."เด็กน้อยกระต่ายลูบหน้าท้องว่าอุ่นตรงนี้พร้อมกับหัวเราะอย่างร่าเริง ภาพที่เห็นยิ่งทำให้แม่กระต่ายน้ำตาไหล ส่วนผู้เฒ่าก็ถึงกับน้ำตาซึมหญิงเผ่ากระต่ายอีกหลายคนเริ่มเดินเข้ามา ในอ้อมแขนมีเด็กเล็กที่อุ้มมาด้วย และมีทั้งเดินจูงมือเด็กเข้ามา รวมทั้งคนชราที่เริ่มผุดออกมาจากแต่ละโพรงไม้ หรือมนุษย์กระต่ายที่เจ็บป่วยและบาดเจ็บที่พยายามยักแย่ยักยันเดินออกมา โดยผู้เฒ่ากระต่ายบอกว่าทุกคนล้วนมีปัญหาเดียวกัน คือ..."กินของแข็งไม่ได้"เจียงซูหน่วนมองภาพตรงหน้า ก่อนหันไปมองหม้อดิน ในห