All Chapters of ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน: Chapter 51 - Chapter 60

EP.51 ป่าสนที่ไร้เสียงป่าสนดำทอดตัวอยู่เบื้องหน้า ราวกับกำแพงสีหม่นขนาดมหึมาซึ่งแบ่งโลกภายนอกออกจากความลับภายในลำต้นของต้นสนแต่ละต้นสูงชะลูดจนแทบมองไม่เห็นยอด เปลือกไม้เป็นสีดำอมเทา กิ่งก้านแผ่ซ้อนทับกันหนาแน่น บดบังแสงอาทิตย์เสียจนพื้นป่าตกอยู่ในเงาสลัว ทั้งที่เวลานี้ยังไม่ล่วงเข้าสู่ยามเย็นว่านอี้หลางหยุดยืนอยู่ตรงชายป่า ใบหูจิ้งจอกซึ่งซ่อนอยู่ใต้เรือนผมสีน้ำตาลเข้มขยับรับเสียงรอบด้าน ก่อนคิ้วของเขาจะค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันว่านเหยียนหู่กวาดตามองเข้าไปในความมืดเบื้องหน้า มือข้างหนึ่งยังจับอยู่ที่ด้ามมีดตรงเอว“เงียบเกินไป” ว่านชางอิงเงยหน้ามองเรือนยอดไม้ “ไม่มีนกสักตัว”เจียงซูหน่วนตั้งใจฟังตามคำพูดของพี่ชายทั้งสาม เมื่อครู่ตรงลำธารยังได้ยินเสียงน้ำ เสียงใบไม้ และเสียงสัตว์เล็กเคลื่อนไหวตามพุ่มไม้ ทว่าเพียงยืนอยู่หน้าป่าสนดำ ทุกเสียงกลับหายไปจนหมด ไม่มีเสียงนกร้อง ไม่มีเสียงแมลง ไม่มีแม้แต่เสียงลมลอดผ่านใบไม้เหมือนในป่าด้านนอกความเงียบแน่นหนาจนหญิงสาวรู้สึกได้ถึงเสียงลมหายใจของตนเอง เธอเผลอยกมือขึ้นกอดท่อนแขนเพราะร

บนยอดไม้สูง องครักษ์เงามองการเคลื่อนไหวเหล่านั้นอย่างประเมินสถานการณ์ จิ้งจอกกับพยัคฆ์ไม่ได้ปล่อยให้เหยี่ยวดูแลหญิงสาวเพียงผู้เดียว เมื่อคนหนึ่งเข้าใกล้ อีกสองคนจะขยับตามโดยแทบไม่รู้ตัว ไม่มีการโต้เถียง ไม่มีการแสดงความเป็นเจ้าของอย่างชัดเจน แต่ทุกคนต่างพยายามดึงเป้าหมายให้อยู่ในระยะของตนเองชายชุดดำจดจำข้อมูลนั้นไว้เงียบ ๆ ช่องว่างระหว่างทั้งสี่แทบไม่มี การลงมือในป่าสนตอนนี้จึงยังไม่เหมาะสม เขาเคลื่อนตามไปโดยไม่สร้างเสียงทว่าก่อนออกจากกิ่งสนต้นเดิม สายตากลับเหลือบเห็นบางสิ่งเคลื่อนไหวอยู่ลึกเข้าไปอีกด้านของป่า ไม่ใช่พี่น้องตระกูลว่าน และไม่ใช่สัตว์ป่า มีบุคคลอีกกลุ่มหนึ่งกำลังมุ่งหน้าไปยังหุบเขาไป๋หลางเช่นกันชายชุดดำหรี่ตาลง ข่าวเรื่องว่านไห่ตงอาจไม่ได้อยู่ในมือของนายท่านเพียงฝ่ายเดียวอีกแล้ว เขาจึงเปลี่ยนทิศทางชั่วคราว เคลื่อนหายเข้าไปในเงามืด เพื่อสำรวจผู้ที่กำลังเดินทางอยู่เบื้องหน้า ก่อนฟ้ามืด พี่น้องตระกูลว่านพบพื้นที่พักแรมใต้หน้าผาเตี้ย ด้านหนึ่งเป็นผาหินช่วยบังลม อีกด้านมีต้นสนขึ้นแน่น พื้นค่อนข้างแห้งและไม่มีรอยสัตว์ขนาดใหญ่ผ่านใ

เจียงซูหน่วนลืมตาขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้นด้วยความรู้สึกอย่างแรกว่า เธอไม่อยากตื่น ไม่ใช่เพราะเหนื่อย ไม่ใช่เพราะเมื่อคืนต้องนอนกลางป่าสนดำ และไม่ใช่เพราะอากาศยามเช้าเย็นจนอยากมุดตัวกลับเข้าไปในหนังสัตว์ แต่เพราะทันทีที่ลืมตา เธอก็ต้องเจอคนสามคนที่ทำให้เธอนอนไม่หลับเกือบทั้งคืน!หญิงสาวยังไม่ยอมลุก นอนนิ่งอยู่ใต้หนังสัตว์ พลางลอบมองผ่านช่องเล็ก ๆ ออกไปด้านนอกคนแรกที่เห็นคือว่านอี้หลาง พี่ใหญ่กำลังนั่งอยู่ข้างกองไฟที่เหลือเพียงถ่านแดง เขาใช้กิ่งไม้เขี่ยถ่านอย่างใจเย็น ใบหน้าหล่อเหลายังคงอ่อนโยนสงบนิ่งเหมือนทุกวันถัดออกไป... ว่านเหยียนหู่กำลังจัดสัมภาระส่วนอีกคน... เจียงซูหน่วนรีบหดศีรษะกลับเข้าไปใต้หนังสัตว์ทันที ว่านชางอิง!แค่เห็นแผ่นหลังเขา เธอก็จำตัวเลขเมื่อคืนขึ้นมาได้ทันที 30%“ฮือ...”เสียงครางเบา ๆ หลุดออกจากลำคอ เธอดึงหนังสัตว์ขึ้นคลุมศีรษะ เมื่อคืนก่อนนอน เธอยังมั่นใจเสียเหลือเกินว่าเช้าวันนี้ทุกอย่างต้องกลับเป็นปกติ ระบบคงคำนวณผิด บางทีอาจเกิดความผิดพลาดเพราะพวกเขาเดินทางมาหลายวัน หรือไม่ก็... ระบบของเธอแก่แล้ว!

ระหว่างที่ทั้งสามกำลังจัดการกับปานเจ้าปัญหา ว่านชางอิงเดินกลับมาจากสำรวจทางด้านหน้า เขาหยุดมองพี่ชายทั้งสองที่กำลังล้อมเจียงซูหน่วน“ทำอะไรกัน”หญิงสาวหันมา ปานดำก้อนใหม่ถูกทากลับลงบนใบหน้าเรียบร้อยแล้ว“ซ่อมหน้าข้าเจ้าค่ะ”เจียงซูหน่วนตอบ แต่สายตานิ่ง ๆ ของว่านชางอิงที่มองมาบ่งบอกว่ามีปัญหาแน่ ๆ“อะไรเจ้าคะ”“เบี้ยว”“ฮะ!”เจียงซูหน่วนรีบหันไปหาพี่รอง“ท่านบอกว่าดีแล้ว!”“ข้าบอกว่าติดแล้ว” ว่านเหยียนหู่ตอบหน้าตาย สีหน้าไม่โกหกสักนิด“มันคนละเรื่อง!”ว่านอี้หลางหลุดหัวเราะอีกครั้ง แม้แต่ว่านชางอิงก็เบือนหน้าไปเล็กน้อย แต่เจียงซูหน่วนเห็น“พี่สาม!”ชายหนุ่มหันกลับตามเสียงเรียกทันควัน พร้อมตีหน้านิ่งดังเดิม“อะไร”“เมื่อครู่ท่านหัวเราะใช่หรือไม่”“เปล่า”“ข้าเห็น!”“เจ้าเห็นผิด”&ld

หลังจากความระแวงของทั้งสองฝ่ายลดลง ทุกคนจึงพักร่วมบริเวณเดียวกันชั่วคราวไม่ได้สนิทสนม เพียงเพราะเส้นทางด้านหน้ามีแหล่งน้ำ และต่างฝ่ายต่างต้องเติมน้ำก่อนเดินทางต่อเจียงซูหน่วนนั่งอยู่ใต้ต้นสน โดยมีว่านอี้หลางลองทายางไม้เล็กน้อยกับหลังมือของเธอก่อน“แสบหรือไม่”“ไม่เจ้าค่ะ”“คัน?”“ไม่”“ต้องรอสักครู่”พี่ใหญ่ยังไม่ยอมให้ทาบนหน้า เจียงซูหน่วนมองเขา ‘ยี่สิบ’ แต่แล้วตัวเลขเจ้ากรรมก็ผุดขึ้นมา จนเธอต้องรีบแหงนหน้ามองต้นไม้ทันทีอีกด้าน ว่านเหยียนหู่กำลังตักน้ำ แต่สายตากลับเหลือบมาทางนี้เป็นระยะส่วนว่านชางอิง... หายไปไหน?ดวงตากลมโตสอดส่ายมองหา และก็พบว่าเขายืนคุยกับชายร่างใหญ่ของอีกกลุ่มอยู่ไม่ไกล เธอถอนหายใจอย่างโล่งอก อย่างน้อยตอนนี้ก็ไม่ต้องเจอ 30%“เจ้าชื่ออะไร”แต่แล้วเสียงหนึ่งที่ดังขึ้นด้านข้าง ก็ทำให้เจียงซูหน่วนหันขวับ และก็เห็นหนุ่มเผ่ากวางคนเดิมนั่งอยู่ห่างออกไปเล็กน้อย“ชิงชิง”“ข้าชื่อมู่เฉิน” เขายิ้มอย่างเป็นมิตร “พวกเจ้าจะไปไหนกันต่อ”“พวกเรา...”“ไปทางต