All Chapters of ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน: Chapter 31 - Chapter 40

สายลมยามบ่ายพัดแรงกว่าปกติ เมื่อก้าวพ้นช่องเขาเฟิงหยา ทิวทัศน์เบื้องหน้าก็เปิดกว้างราวกับผืนโลกถูกแหวกออกด้วยสองหน้าผาสูงตระหง่านเจียงซูหน่วนหยุดยืนอยู่บนลานหินธรรมชาติ ลมหอบกลิ่นหญ้า กลิ่นดิน และกลิ่นของสัตว์ป่านานาชนิดลอยมาปะทะปลายจมูกเบื้องล่างไม่ใช่หมู่บ้าน แต่เป็นลานกว้างขนาดมหึมาพื้นดินบางส่วนถูกเหยียบย่ำจนแน่นแข็ง บางส่วนปูด้วยแผ่นหินหยาบ ๆ มีเพิงพักหลังเล็กหลังน้อยกระจายตัวอยู่ทั่วบริเวณ แต่ละหลังสร้างแตกต่างกันไปตามเผ่าพันธุ์ของเจ้าของตรงมุมหนึ่งมีเพิงหลังคาใบไม้สานอย่างประณีต อีกมุมกลับใช้กิ่งไม้ขนาดใหญ่พาดไขว้กันแล้วคลุมด้วยหนังสัตว์ บางแห่งไม่มีเพิงเลย เพียงปักเสาไม้สี่ต้นแล้วแขวนของแลกเปลี่ยนไว้ใต้ร่มไม้ใหญ่ผู้คน หรือจะเรียกให้ถูกว่านั่นคือ ‘สัตว์อสูร’ หลายเผ่า กำลังเดินสวนกันไปมาบางคนมีหูยาวโผล่พ้นเส้นผม บางคนมีหางฟูแกว่งช้า ๆ บางคนมีขนนกสีเข้มประดับอยู่หลังใบหู บางคนสวมเสื้อคลุมตัดเย็บจากหนังสัตว์ ขณะที่อีกหลายคนใช้เส้นใยธรรมชาติถักทอเป็นผืนผ้าหยาบ ๆ พันรอบลำตัว ทุกคนต่างแบกของที่ตนมีดีที่สุดติดตัวมาเ

ชายเผ่าหมาป่ามองถ้วยไม้ในมือ หัวไม้นี้เขารู้จัก เคยกินบ้างยามหาอาหารอย่างอื่นไม่ได้ เพราะวิสัยเดิมเผ่าเขาไม่กินพืช แต่ถ้าหาอย่างอื่นไม่ได้จริง ๆ ก็ต้องกินเพื่อประทังชีวิต แต่นานแล้วที่ไม่เห็นหัวไม้อ่อนขาวแบบนี้ ด้วยแดนเหนือที่เขาจากมา ทั้งแล้ง ทั้งหนาว แทบไม่มีพืชพันธุ์ใด ๆ เกิดขึ้นเลย จำต้องพาครอบครัวอพยพลงใต้มาที่นี่แต่พอเด็กสาวคนนี้นำมาบดละเอียดและใส่น้ำลงไปด้วย จากพืชหัวที่กลายเป็นน้ำเหลว มันยิ่งดูไม่น่ากินมากขึ้น แต่เมื่อมีผงเนื้อกวางโรยอยู่ด้านบน กลับทำให้หอมจนน้ำลายสอ“กลิ่น... หอมทีเดียว”เขาพูดแต่ก็มองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจตักเข้าปาก เพราะไม่ว่าจะเป็นหัวไม้หรือเนื้อกวาง ก็ล้วนเป็นสิ่งที่กินให้ แต่รสชาติที่อยู่ในปากตอนนี้ดวงตาคมเข้มตามลักษณะหมาป่าหลับลงเพียงครู่ เคี้ยวช้า ๆ แล้วนิ่งไป จนหญิงชราซึ่งนั่งอยู่ใต้ต้นไม้เอ่ยถามเพราะอยากรู้“เป็นอย่างไร พอกินได้หรือไม่”ชายเผ่าหมาป่ากลืนของที่กลั้วอยู่ในปากลงคอ พร้อมลืมตาขึ้นมองของเกือบเหลวในถ้วยที่ถืออีกครั้ง“รสชาติเนื้อยังอยู่ แต่เคี้ยวง่ายกว่

เสียงพูดคุยจอแจภายในลานแลกของค่อย ๆ เลือนหายไปจากโสตประสาทภาพสัตว์อสูรต่างเผ่าที่กำลังยืนล้อมวงดูผงเนื้อเบื้องหน้าพร่ามัวลงทีละน้อย ไม่ต่างจากภาพวาดด้วยถ่านที่ถูกหยดน้ำใส่จนสีดำละลายไหลรวมกันเจียงซูหน่วนรู้สึกว่าร่างกายของตนเบาหวิว ปลายเท้าที่เคยเหยียบอยู่บนพื้นดินแน่นแข็งคล้ายลอยขึ้นกลางอากาศ เสียงหัวเราะของเด็ก เสียงต่อรองแลกของ และกลิ่นเนื้อสดซึ่งอบอวลอยู่รอบตัวค่อย ๆ ห่างออกไปก่อนเสียงไร้อารมณ์ของระบบจะดังขึ้นภายในศีรษะ[ระบบรายงาน][บันทึกอารยธรรมสำเร็จ][รางวัล : ปลดล็อกความทรงจำของว่านชิงชิง 10%]‘ความทรงจำอะไร’เจียงซูหน่วนยังไม่ทันได้รับคำตอบ ความเจ็บแปลบก็แล่นขึ้นกลางศีรษะอย่างรุนแรง เธอสะดุ้งเฮือก ภาพตรงหน้าดับวูบลงในทันที และเมื่อเปิดตาขึ้นอีกครั้ง กลับพบว่าตนกำลังนอนอยู่บนเตียงไม้ภายในห้องที่คุ้นเคย ห้องเล็กของว่านชิงชิงในบ้านตระกูลว่านทว่าทุกอย่างรอบตัวดูคล้ายถูกปกคลุมไว้ด้วยม่านหมอกบาง ๆ แสงจากกองไฟด้านนอกส่องลอดช่องหน้าต่างเข้ามาเป็นสีส้มแดง พวงเปลือกหอยที่แขวนอยู่บนผนังแกว่งไหวตามแรงลม ส่

ว่านชิงชิงเริ่มร้องไห้ ว่านไห่ตงใช้นิ้วเช็ดน้ำตาออกจากแก้มลูกสาว ก่อนหยิบไม้แกะสลักชิ้นเล็กขึ้นมา“ชิงชิง จำรอยนี้ได้หรือไม่”บนชิ้นไม้มีเส้นโค้งบางส่วน คล้ายพระจันทร์เสี้ยว แต่ส่วนกลางถูกนิ้วใหญ่ของว่านไห่ตงบดบังไว้ ทำให้มองไม่เห็นรูปทั้งหมด“พ่อเคยแกะไว้บนกล่องของข้า แล้วก็อยู่ที่ด้ามมีดของพี่รอง”“ถูกต้อง”ว่านไห่ตงวางไม้แกะสลักลงบนฝ่ามือลูกสาว“นี่เป็นสัญลักษณ์ของบ้านเรา”เขาตอบพร้อมรอยยิ้มบาง ๆ“หากวันหนึ่งลูกต้องออกตามหาพ่อ...”ว่านชิงชิงรีบส่ายหน้า“ข้าจะไม่ออกตามหา เพราะพ่อจะกลับมา”ดวงตาของว่านไห่ตงแดงขึ้นเล็กน้อย เขาดึงลูกสาวเข้าสู่อ้อมกอด“ถ้าพ่อกลับช้า”“ชิงชิง...”“จงมองหารอยนี้”“คนอื่นอาจไม่รู้ความหมาย แต่ลูกของพ่อจะจำได้”“พ่อจะทิ้งไว้ที่ใด”“ตามสถานที่ซึ่งพ่อเคยผ่าน”“ทุกแห่งหรือ”ว

สายลมยามสายพัดเอื่อยผ่านลานแลกของ แม้สัตว์อสูรจากหลากเผ่ายังคงเดินสวนกันขวักไขว่ เสียงชี้ชวนกันแลกเปลี่ยนหัวไม้ เมล็ดพืช สมุนไพร หนังสัตว์ และของกินดังอยู่รอบด้าน ทว่าโลกทั้งใบของพี่น้องตระกูลว่านกลับคล้ายเงียบงันลงในชั่วขณะเชือกเส้นเก่าถูกวางอยู่กลางฝ่ามือของว่านเหยียนหู่ มันเปื้อนดิน สีซีด และมีร่องรอยการใช้งานจนเส้นใยบางส่วนเริ่มแตก หากอยู่ในมือผู้อื่นก็คงเป็นเพียงเชือกไร้ค่าซึ่งใช้ผูกห่อของได้อีกไม่กี่ครั้งแต่สำหรับลูกทั้งสี่ของว่านไห่ตง มันคือร่องรอยแรกของพ่อว่านอี้หลางรับเชือกจากมือน้องชายมาพลิกดูอย่างระมัดระวัง ปลายนิ้วลูบผ่านปมเพียงหนึ่งปม ซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับหวังว่าสัมผัสจากมือของผู้เป็นบิดาจะยังหลงเหลืออยู่บนเส้นใยหยาบนั้น“พ่อเคยจับเชือกเส้นนี้” เสียงของเขาเบามากว่านเหยียนหู่สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดความร้อนรนไว้ภายใน เงยหน้ามองพี่ชายด้วยสายตามุ่งมั่น “อย่างน้อยก็ยืนยันได้ว่า พ่อเคยมาที่นี่จริง”เจียงซูหน่วนยืนมองสีหน้าของพี่ชายทั้งสอง ก่อนเหลือบไปยังว่านชางอิง ซึ่งต่างจากทุกคน ชายหนุ่มไม่ได้จ้องเชือก