Todos los capítulos de ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน: Capítulo 21 - Capítulo 30

ไม่นานว่านเหยียนหู่กับว่านชางอิงก็เดินมาสมทบ พี่รองแบกหัวไม้จำนวนหนึ่งไว้บนบ่า ส่วนพี่สามถือแผ่นหนังที่ใช้วาดเส้นทาง“พี่รองไปทำอะไรมาแต่เช้าเจ้าคะ”“ช่วยพวกเขาขุดหัวไม้”ว่านเหยียนหู่ตอบสั้น ๆ ก่อนวางของลง แต่ไม่มีทีท่าเหน็ดเหนื่อยใด ๆ เลย สมแล้วกับที่เป็นพละกำลังของครอบครัว“ดินเปียก ขุดง่ายดี”เจียงซูหน่วนมองมือใหญ่ที่เต็มไปด้วยดินของเขาแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้ม พี่รองดูเหมือนจะบ่นเก่งและใจร้อน แต่เมื่อเห็นใครต้องการแรง เขากลับเป็นคนแรกที่ลงมือโดยไม่เคยถามหาผลตอบแทนใด ๆ เลยส่วนว่านชางอิงพี่สามของว่านชิงชิงก็กางแผ่นหนังบนก้อนหินเรียบอีกแล้ว แววคงแก่เรียนแบบนี้ ถ้าอยู่ในโลกของเธอ คงต้องเป็นระดับดอกเตอร์ผู้เชี่ยวชาญสักเรื่องแน่ แต่น่าจะด้านภูมิศาสตร์นะ เพราะจ้องแผนที่ไม่ยอมละสายตา“ถ้าออกเดินทางก่อนแดดแรง พวกเราจะถึงแนวป่าสนก่อนค่ำ”เจียงซูหน่วนเดินเข้าไปดูแผ่นหนังในมือเขา เส้นทางถูกขีดด้วยถ่านเป็นแนวคดเคี้ยว มีรูปต้นไม้ หิน และลำธารแทนจุดสำคัญ ไม่มีตัวอักษร แต่สามารถมองออกว่าเส้นทางใดเป็นที่สูง ที่ต่ำ หรือทางน้ำ“จากหมู่บ้านนี้ต้องไปทางไหนบ้างเจ้าคะ”ว่านชางอิงใช้นิ้วแตะจุดหนึ่ง จากนั้นน

เดินมาได้เกือบครึ่งวัน ป่ารอบตัวเริ่มเปลี่ยนไป ไม้ใบกว้างค่อย ๆ ลดจำนวนลง ถูกแทนที่ด้วยต้นไม้ลำต้นสูงตรง ใบเรียวยาวคล้ายเข็ม กลิ่นยางไม้ลอยอยู่ในอากาศ พื้นดินเต็มไปด้วยใบแห้งสีน้ำตาลแดง เมื่อเหยียบลงไปจะเกิดเสียงกรอบแกรบเบา ๆว่านชางอิงหยุดตรงก้อนหินสูง เขาเงยหน้ามองทิศทางลมก่อนกางแผ่นหนังออก“จากตรงนี้เดินต่ออีกครึ่งวันจะถึงแนวป่าสนด้านใน”นิ้วของเขาเลื่อนไปอีกจุด ก่อนจะอธิบาย“พรุ่งนี้จะเข้าใกล้ช่องเขาเฟิงหยา”“แล้วลานแลกของอยู่ไกลแค่ไหนเจ้าคะ”“ถ้าไม่มีเหตุขัดข้อง อีกสองวันก็ถึง”ว่านเหยียนหู่เดินตามมาทีหลัง บนบ่าของเขามีกวางตัวใหญ่พาดอยู่ เขาสะบัดมันลงบนพื้นอย่างง่ายดาย“มื้อเย็น”เจียงซูหน่วนมองกวางทั้งตัว จากนั้นหันไปมองพี่ชายทั้งสาม ต่อให้ทุกคนกินเก่งเพียงใด ก็กินไม่หมดแน่นอน“พี่รองล่ามาทั้งตัวเลยหรือเจ้าคะ”“ตัวเดียวเอง”ว่านเหยียนหู่ตอบอย่างไม่เห็นว่าเป็นเรื่องใหญ่ ก่อนที่คิ้วเข้มจะขมวดเข้าหากัน จ้องมองน้องสาวเพียงคนเดียวแบบไม่น่าเชื่อว่าตัวเองจะได้ยินคำถามแบบนี้“ทำไม ข้าล่าครึ่งตัวไม่ได้นะ สงสารมัน ให้มันตายทีเดียวเถอะ จะไม่ทรมาน”นี่ล่ะว่านเหยียนหู่ตัวจริง เพราะคำตอบของเขา

แค่คิดว่านี่คือ ‘ก้าวแรก’ ที่ทำให้พี่รองหวั่นไหว เจียงซูหน่วยแทบกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้ ยามแอบเหลือบมองว่านเหยียนหู่อีกครั้ง ชายหนุ่มกำลังตั้งอกตั้งใจเฉือนเนื้อที่เธอบอกว่าจะเรียกว่า ‘แล่’ เป็นชิ้นบางตามที่ขอ ไม่ได้มีท่าทีผิดปกติใด ๆดังนั้น 1% นั้น อาจเป็นเพียงความหวั่นไหวเล็กน้อย หรือบางทีอาจเป็นแค่ความรู้สึกว่า ‘น้องสาวโตขึ้นแล้ว’ ก็ได้ แต่ไม่ว่าจะเป็นแบบไหน อย่างน้อยค่าที่เคยหยุดนิ่งก็เริ่มเคลื่อนไหว ก็แปลว่าระบบไม่ได้หลอกให้เธอทำภารกิจที่ไม่มีวันสำเร็จ‘เอาเถอะ หนึ่งก้าวเล็ก ๆ ก็ยังถือว่าเป็นหนึ่งก้าว’เจียงซูหน่วนลอบยิ้ม ก่อนหันกลับมาสนใจสิ่งที่ต้องทำตรงหน้าเนื้อกวางส่วนแรกถูกหั่นเป็นแผ่นบางเรียบร้อยแล้ว แต่ไม่มีเกลือ ไม่มีเครื่องปรุง และไม่มีภาชนะสำหรับหมักเหมือนในโลกเดิม ดังนั้นการทำเนื้อแห้งแบบที่เธอคุ้นเคยจึงแทบเป็นไปไม่ได้ แต่ต้องหาสิ่งของใกล้ตัวที่ช่วยถนอมไม่ให้เนื้อนี้เน่าเสียตามเวลาให้ได้เธอหยิบเนื้อขึ้นมาดม กลิ่นสด และการแล่แบบมีชั้นเชิงของว่านเหยียนหู่ ทำให้เนื้อแทบไม่มีกลิ่นคาวเลย แค่นี้ก็มีชัยไปมากกว่าครึ่งดวงตากลมโตของว่านชิงชิงมองรอบ ๆ บริเวณ ตอนนี้เธอและพี่ชายอยู่กลา

“เช่นนั้น เรามาลองทำกันเจ้าค่ะ”เจียงซูหน่วนค่อย ๆ นำเนื้อกวางที่แล่บางแล้ว แทงร้อยเข้ากับเส้นเถาวัลย์ที่พี่ใหญ่บอกว่าปลอดภัยเพราะคนที่นี่ใช้มัดของกิน เธอดูแล้วคือเส้นหวายเล็ก ๆส่วนว่านชางอิงก็ใส่กิ่งไม้แห้งที่มานำลงในกองไฟ ควันสีขาวเริ่มลอยขึ้น มากขึ้น มากขึ้น จนว่านเหยียนหู่ที่นั่งอยู่ข้างกองไฟถึงกับสำลักจนไอ“เจ้ายังไม่ทันทำของกิน ก็จะรมพวกเราตายก่อนหรือ”“พี่รองก็ถอยออกไปก่อนเจ้าค่ะ”“ไม่ได้สิ ต้องช่วยเจ้าทำให้เสร็จ”“ก็เมื่อกี้พี่รองบ่น”“บ่นได้ แต่ก็ต้องช่วย”เจียงซูหน่วนในร่างว่านชิงชิงค้อนพี่รองน้อย ๆ ก่อนจะยิ้มแบบหน้ามุ่ย เมื่อว่านเหยียนหู่ใช้มือพัดควันไม่ได้มาโดนตัวเธอ แต่พอพัดไม่ไหว ก็ขยับขึ้นมาบังไว้เสียเลย กลายเป็นตัวเขาโดนควันไปเต็มๆ และนั่นก็ทำให้เจียงซูหน่วนได้หัวเราะ“พี่รองหลีกไป”“ไม่ พี่จะปกป้องเจ้า”“แต่ข้าจะเอาควันรมเนื้อ ทำเนื้อรมควัน ไม่ได้ทำพยัคฆ์รมควัน”พูดแล้วพี่น้องก็หัวเราะให้กัน เพราะความอยากปกป้องน้องสาวของว่านเหยียนหู่มีมาก จนลืมไปว่ากำลังทำเนื้อรมควัน ไม่ใช่พยัคฆ์รมควันจากนั้นพี่ใหญ่ก็เอาโครงไม้ที่ทำไว้มาวางเหนือกองไฟ จากนั้นเจียงซูหน่วนก็นำเนื้อที่แข

ตึก! ตึก! ตึก!เสียงทุบดังเป็นจังหวะสม่ำเสมออยู่กลางป่า ว่านเหยียนหู่ยืนกอดอกมองอย่างไม่เชื่อสายตา ว่านชางอิงขยับเข้ามาใกล้กว่าเดิม ส่วนว่านอี้หลางย่อตัวลงข้างน้องสาว เพราะนี่เป็นสิ่งที่ไม่เคยเลยที่ว่านชิงชิงจะทำ คนเป็นพี่ได้แต่มองน้องสาวสลับกับมองสบตากันไปมา ราวจะเข้าใจในทิศทางเดียวกันว่า น้องสาวโตแล้ว“หนักหรือไม่”“นิดหน่อยเจ้าค่ะ”“พี่ช่วย”“ไม่เป็นไร ข้าทำเองได้”“เมื่อครู่เจ้ายังบอกว่าควรให้ทุกคนช่วยกัน”ว่านอี้หลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน แต่ไม่เปิดโอกาสให้นางปฏิเสธ เขารับสากไปจากมือเล็ก แล้วเริ่มบดด้วยแรงที่มากกว่าเดิม เพียงไม่กี่ครั้ง เนื้อแข็งก็เริ่มแตกเป็นเส้นเล็ก ๆ“เบาหน่อยเจ้าค่ะ เดี๋ยวกระเด็น” เจียงซูหน่วนรีบห้ามว่านอี้หลางผ่อนแรงลง พลางยกสากขึ้นดูความละเอียดของเนื้อ“เช่นนี้หรือ”“เจ้าค่ะ บดไปเรื่อย ๆ ให้ละเอียดที่สุด”“แล้วจะกินอย่างไร” ว่านเหยียนหู่ที่ก้มมองอยู่อดไม่ได้ที่จะถาม“ยังไม่รู้เจ้าค่ะ”“ไม่รู้?”“ก็ต้องลองก่อน”ได้ฟังคำตอบของน้องสาว ว่านชางอิงก็ยกมุมปากเล็กน้อย พลางมองใบหน้าน้อย ๆ ของน้องสาวที่มีแต่ความมุ่งมั่น“ก็คงเช่นนั้น ไม่ลอง ก็ไม่มีวันรู้”เขาพูดแค่น