All Chapters of ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน: Chapter 41 - Chapter 50

ว่านอี้หลางกล่าวลาอีกครั้ง ก่อนทั้งสี่จะเดินลึกเข้าไปในลานแลกของ เพื่อตามหาผู้เฒ่าเผ่ากวางซึ่งเคยมอบแผ่นหนังเส้นทางให้ว่านไห่ตงระหว่างทาง คนจากหลายเผ่ายังคงเดินสวนกันไม่ขาดสาย ชายเผ่าหมีแบกรวงผึ้งขนาดใหญ่ไว้บนบ่า หญิงเผ่ากวางกำลังแลกเปลือกไม้กับเมล็ดพืช เด็กเผ่ากระรอกช่วยกันลากถุงผลแห้งกองโตเจียงซูหน่วนเคยมองสถานที่แห่งนี้ด้วยความตื่นเต้นของเชฟผู้ได้พบวัตถุดิบมากมาย แต่เวลานี้ทุกสายตาของผู้คนรอบด้านกลับทำให้เธอระแวดระวังขึ้นโดยไม่รู้ตัวชายชุดดำอาจไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว แต่อาจมีผู้ร่วมภารกิจของเขาปะปนอยู่ในฝูงชน หรืออาจมีใครสักคนกำลังเฝ้ามองพวกเรา เหมือนที่เขาเคยเฝ้ามองว่านไห่ตงว่านชางอิงเดินนำอยู่ด้านหน้า เขาหยุดฝีเท้าตรงหน้าเพิงไม้หลังหนึ่ง เบื้องหน้ามีแผ่นหนังสัตว์หลายผืนคลี่วางอยู่บนก้อนหิน ผิวหนังแต่ละแผ่นถูกขีดด้วยถ่านเป็นภาพลำน้ำ ภูเขา ป่า หน้าผา และเส้นทางคดเคี้ยวอย่างหยาบ ๆชายชราเผ่ากวางนั่งอยู่ด้านในเพิง เขามีเขากวางสีน้ำตาลแก่แตกกิ่งหลายแฉก เรือนผมสีขาวยาวถึงบ่า เสื้อคลุมทอจากเส้นใยธรรมชาติสีเขียวหม่น ชายเสื้อประดับด้วยเมล็ดพืชแห้งและเ

ทันทีที่พ้นเขตลานแลกของ เสียงจอแจของสัตว์อสูรหลากเผ่าก็ค่อย ๆ จางหายไปด้านหลัง เส้นทางเหนือซึ่งว่านชางอิงเลือกใช้แคบกว่าทางสายตะวันตกมาก พื้นดินขรุขระ เต็มไปด้วยรากไม้ ก้อนหิน และพุ่มเตี้ยที่ขึ้นเบียดกันแน่นจนแทบไม่มีช่องให้เดินเรียงหน้ากระดาน ทั้งสี่คนจึงต้องเดินเป็นแถวว่านชางอิงนำหน้า เจียงซูหน่วนกับว่านอี้หลางอยู่ตรงกลาง ส่วนว่านเหยียนหู่เดินปิดท้าย คอยหันกลับไปตรวจเส้นทางด้านหลังอยู่เป็นระยะลมจากช่องเขาพัดแรงอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนถูกแนวไม้หนาทึบกั้นไว้จนเหลือเพียงกระแสอ่อน เสียงใบไม้ไหวเสียดสีกันดังซู่ซ่าอยู่เหนือศีรษะ แสงแดดลอดผ่านช่องว่างของเรือนยอดลงมาเป็นจุดเล็ก ๆ กระจัดกระจายอยู่บนพื้นเจียงซูหน่วนกระชับห่อสัมภาระบนบ่า แล้วก้มหลบกิ่งไม้ซึ่งทอดต่ำขวางทาง เธอเพิ่งเดินผ่านไปได้ไม่กี่ก้าว เสียงด้านหลังก็ดังขึ้น“หยุดก่อน”หญิงสาวชะงักทันที ว่านเหยียนหู่ย่อตัวลง ใช้ฝ่ามือกวาดใบไม้แห้งปิดรอยเท้าของทุกคน จากนั้นหักกิ่งไม้เล็ก ๆ ซึ่งเพิ่งถูกเหยียบจนงอให้กลับไปพิงในตำแหน่งเดิมเจียงซูหน่วนมองเขาทำอย่างสนใจก่อนจะถาม“พี

ช่วงบ่าย ว่านชางอิงหยุดอยู่ใต้ต้นไม้ใบกว้างต้นหนึ่ง บนกิ่งต่ำมีเชือกเส้นเล็กผูกไว้ แทบมองไม่เห็น เพราะสีของเชือกกลืนไปกับเปลือกไม้ว่านเหยียนหู่เป็นคนดึงลงมา ทันทีที่เห็นปม ทุกคนก็เงียบพร้อมกัน‘สองปม’“พ่อเปลี่ยนเส้นทาง” ว่านเหยียนหู่กล่าวก่อนว่านอี้หลางก้มดูใกล้ ๆ “ตามรหัสเดิม”ว่านชางอิงกลับไม่ตอบ เขารับเชือกไปตรวจทั้งด้านหน้าและด้านหลัง จากนั้นมองกิ่งไม้ จุดผูก และทิศทางของปลายเชือก“มีอะไรผิดหรือเจ้าคะ”“ข้ายังไม่รู้”“สองปมไม่ได้หมายถึงเปลี่ยนทางหรือ”ว่านชางอิงเงยหน้ามองเส้นทางสองด้านที่แยกอยู่เบื้องหน้า ด้านหนึ่งเลียบลำธารต่อไป อีกด้านไต่ขึ้นเนินหินทางตะวันตก“ตอนพ่อสอนพวกเรา รหัสยังไม่มีผู้ติดตาม” เขากล่าวช้า ๆ “แต่จากลานแลกของเป็นต้นมา พ่อรู้ว่ามีคนอ่านรอยทางของเขาอยู่ด้านหลัง”ว่านเหยียนหู่ขมวดคิ้ว “เจ้าคิดว่ารหัสเปลี่ยนอีกแล้ว?”“เป็นไปได้”“หรืออาจหมายถึงผู้ติดตามสองคน”ว่านอี้หลางถาม ทุกคนเงียบลงทันที เพราะต่างคนต่างคิดถึงความเป็นไปได้เจียงซูหน่วนมองปมสองปมในมือของว่านชางอิง ปมหนึ่งที่ลานแลกของอาจหมายถึงชายชุดดำเพียงคนเดียว ถ้าเช่นนั้นสองปมนี้ อาจหมายถึงมีผู้ติดตามเพิ่

ทั้งสี่เริ่มเดินขึ้นเนิน เส้นทางสายนี้ยากกว่าที่มองจากด้านล่างมาก พื้นลาดชันเต็มไปด้วยหินหลวมและรากไม้ บางช่วงแทบไม่มีที่วางเท้า ต้องใช้มือจับลำต้นหรือเถาวัลย์เพื่อดึงตัวขึ้นว่านชางอิงเดินนำ คอยตรวจทุกก้าวก่อนให้คนด้านหลังตามว่านอี้หลางอยู่ติดกับเจียงซูหน่วน เขาใช้แขนข้างหนึ่งกันเธอจากไหล่เขาด้านนอกตลอดเวลาว่านเหยียนหู่เดินปิดท้าย คอยตรวจว่ากิ่งไม้ที่พวกเขาผ่านกลับคืนสู่ตำแหน่งเดิมหรือไม่ และใช้ฝ่าเท้ากวาดดินปิดรอยตรงบริเวณซึ่งนุ่มเกินไปเจียงซูหน่วนพยายามเดินด้วยตนเองให้มากที่สุด แต่เมื่อเธอเกือบลื่น ว่านอี้หลางยื่นมือมารับ แต่หญิงสาวกลับจับรากไม้ได้ก่อนแล้วดึงตัวขึ้น พี่ใหญ่มองอย่างประหลาดใจเล็กน้อย“ระวัง”“ข้าระวังอยู่เจ้าค่ะ”“เมื่อก่อนเจ้าจะยื่นมือรอให้พี่อุ้มแล้ว”เจียงซูหน่วนชะงัก ก่อนฝืนหัวเราะกลบเกลื่อน“ข้าโตแล้วนี่เจ้าคะ”ว่านอี้หลางมองเธอครู่หนึ่ง แล้วระบายยิ้มอ่อนโยน“จริง ชิงชิงของพี่โตขึ้นมากแล้ว”คำว่า ‘ชิงชิงของพี่

ทั้งสี่เดินเลาะลำธารขึ้นไปอย่างระมัดระวัง ยิ่งเดิน สีแดงในน้ำก็ยิ่งชัดขึ้น เจียงซูหน่วนมองกระแสน้ำอยู่ตลอด“เลือดมากขึ้น”ว่านชางอิงพยักหน้า “ต้นเหตุอยู่ไม่ไกล”ว่านอี้หลางหยุดเป็นระยะเพื่อฟังเสียงรอบด้านว่านเหยียนหู่สูดกลิ่นในอากาศ“กลิ่นเลือดแรงขึ้น”พี่รองขยับไปด้านหน้า แต่ครั้งนี้ไม่ได้พรวดพราดเหมือนเคย เห็นได้ชัดว่าคำเตือนเมื่อครู่ของว่านชางอิงยังติดอยู่ในหัว และเดินต่อได้ไม่ถึงครึ่งเค่อ พุ่มไม้ด้านหน้าก็สั่นอย่างรุนแรง และมีเสียงเหมือนวัตถุขนาดใหญ่กำลังเคลื่อนตัวครืด!เจียงซูหน่วนสะดุ้ง ว่านอี้หลางขยับมายืนด้านหน้านางทันที ว่านเหยียนหู่ชักมีดออก ส่วนว่านชางอิงหันมาบอกสั้น ๆ“ถอย”หญิงสาวถอยตามโดยไม่ถาม เสียงหายใจหนัก ๆ ดังมาจากหลังพุ่มไม้ฮึ่ก! ฮึ่ก!กิ่งไม้หักดังกรอบ ก่อนสัตว์ร่างใหญ่จะค่อย ๆ ปรากฏออกมา เจียงซูหน่วนเบิกตากว้าง ไอ้ตัวแบบนี้ไม่ใช่วัวแน่แต่มันเป็น“กระทิง!”กระทิงป่าตัวใหญ่กว่าที่เธอเคยเห็นในโลกเดิมเกือบเท่าตัว ลำตัวเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ เขาสองข้างโค้งยาวและมีปลายแ