ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน のすべてのチャプター: チャプター 61 - チャプター 70

“ตรงข้างหน้ามีช่วงหนึ่งแคบกว่านี้”มู่เฉินจงใจพูดกับว่านชิงชิง แต่เจียงซูหน่วนกลับหน้าเปลี่ยนสี“แคบกว่านี้อีกหรือ”“นิดหน่อย”คำว่านิดหน่อยของคนโลกอสูร หญิงสาวเริ่มไม่ไว้ใจเสียแล้วมู่เฉินมองเธอ ก่อนชี้เชือกที่ห้อยอยู่ข้างเอวตน“ถ้ากลัว ข้ามีเชือก”“พวกเราก็มี”ว่านอี้หลางพูดขึ้นอย่างสุภาพ มู่เฉินจึงหยุดชะงักที่จะเอ่ยความหวังดีให้มากกว่านั้น“อ้อ”“ขอบคุณ”พี่ใหญ่พูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน มารยาทไร้ที่ติ แต่เจียงซูหน่วนกลับรู้สึกว่า มู่เฉินถอยกลับเร็วเป็นพิเศษ เธอแอบมองพี่ใหญ่ ‘20%’ อีกแล้ว ตัวเลขมาอีกแล้วเจียงซูหน่วนรีบส่ายหน้าขับไล่ความคิด‘ไม่ใช่! พี่ใหญ่ก็แค่ไม่อยากรบกวนผู้อื่น’แต่ก่อนที่จะคิดอะไรต่อ ว่านชางอิงก็หยิบเชือกออกจากสัมภาระ เขามองทางด้านหน้าเพียงครู่เดียว ก่อนพูด“ไม่ต้องแบก”“เหตุใด” ว่านเหยียนหู่หันกลับมาถาม“นางจะยิ่งมองพื้นไม่ได้”“เช่นนั้นจะทำอย่างไร”พี่รองถามซ้ำแต่พี่สามไม่ตอบ กลับเดินตรงเข้ามาหาเจียงซูหน่วน หญิงสาวมองเชือก มองเขา

“พี่ใหญ่มีอะไรหรือเจ้าคะ”“ไม่มี”“แล้วพี่ใหญ่ เอ่อ... มองข้าทำไม”“พี่กำลังคิดว่า...” เขามองเนื้อย่างในมือเธอ “เจ้าถือมันมานานแล้ว”เจียงซูหน่วนก้มมองสิ่งที่อยู่ในมือ แน่นอนว่ามันเป็นเนื้อชิ้นเล็กที่ปิ้งไฟพอร้อน และตอนนี้มันกลับไปเย็นชืดอีกครั้งเพราะถือนาน“ข้า... กำลัง... กำลังจะกินเจ้าค่ะ”พูดแล้วก็รีบกัดทันที ตาก็ค่อย ๆ ชำเลืองมองพี่ใหญ่ เห็นเขามองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยิ้มน้อย ๆ“ค่อย ๆ กินก็ได้ ยังไม่รีบ”“เจ้าค่ะ”พูดแล้วเขาก็หันกลับไปจัดการกับสัมภาระต่อ เจียงซูหน่วนมองตาม พร้อม ๆ กับตัวเลข 20% กลับมาอีกแล้ว จนเธอต้องรีบหลับตา‘ไม่ใช่! พี่ใหญ่ดูแลข้าเช่นนี้มาตลอด ส่งน้ำให้ก็ส่งมาตั้งนานแล้ว เจียงซูหน่วน! เธอจะเอาทุกอย่างไปโยงกับยี่สิบเปอร์เซ็นต์ไม่ได้!’หญิงสาวพูดกับตัวเองในใจ เธอต้องแยกแยะ ถ้ารู้ตัวเลขแล้วเอาพฤติกรรมทุกอย่างของพวกเขามาตีความใหม่หมด เธอต่างหากที่จะกลายเป็นคนเพ้อเจ้อ!&ldqu

ช่วงสาย ทั้งสองกลุ่มหยุดพักบริเวณลำธารตื้น ๆ น้ำใสไหลผ่านก้อนหินสีเทา เสียงน้ำกระทบหินดังเบา ๆ ช่วยทำให้บรรยากาศผ่อนคลายลง หลังพักริมลำธารไม่นาน ทั้งสองกลุ่มก็ออกเดินทางต่อ ครั้งนี้ทางเบื้องหน้าไม่ได้ลาดสูงขึ้นอย่างต่อเนื่องเหมือนก่อน แต่กลับค่อย ๆ ลดระดับลงสู่แนวหุบเขา เสียงน้ำซึ่งเคยดังอยู่ข้างทางเริ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ จนในที่สุดพวกเขาก็พบลำธารสายใหญ่กว่าที่ผ่านมาสายน้ำกว้างเกือบสองจั้ง ไหลผ่านก้อนหินสีเทาดำซึ่งโผล่ขึ้นกลางลำธารเป็นระยะน้ำไม่ได้ลึกมาก แต่ไหลแรง โดยเฉพาะตรงช่วงกลาง ซึ่งกระแสน้ำกระทบหินจนเกิดฟองขาวชายร่างใหญ่จากกลุ่มมู่เฉินหยุดมองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนชี้ไปทางด้านบน“ถ้าอ้อมขึ้นไปจะเสียเวลาเกือบครึ่งวัน”“ข้ามได้” ว่านอี้หลางมองแนวก้อนหิน“พวกข้าก็คิดเช่นนั้น”คนในกลุ่มของมู่เฉินเริ่มข้ามก่อนพวกสัตว์อสูรซึ่งคุ้นชินกับเส้นทางป่าก้าวจากหินก้อนหนึ่งไปอีกก้อนอย่างคล่องแคล่ว บางคนกระโดดข้ามช่วงที่กว้างโดยแทบไม่หยุดคิดแต่เจียงซูหน่วนกลับยืนมองอยู่ริมฝั่งแล้วกลืนน้ำลายลงคออย่า

เมื่อเดินลงมาถึงพื้นหุบเขา บรรยากาศก็แตกต่างจากป่าสนดำอย่างสิ้นเชิง มีเสียงผู้คน เสียงเด็ก เสียงสัตว์ เสียงน้ำไหลจากแม่น้ำสายใหญ่ซึ่งพาดผ่านกลางหุบเขาบ้านไม้หลายหลังตั้งกระจายอยู่ตามสองฝั่งทาง บางหลังมีหนังสัตว์แขวนตากแดด บางแห่งมีผลไม้ป่าและหัวไม้กองอยู่หน้าบ้านเพื่อแลกเปลี่ยน มีสัตว์อสูรจากหลายเผ่าเดินผ่านไปมา บางคนมีเขา บางคนมีหาง บางคนมีหูตั้งอยู่เหนือศีรษะ และบางคนมีปีกพับแนบอยู่ด้านหลังเจียงซูหน่วนมองรอบตัวด้วยความตื่นตา เพราะตั้งแต่มาอยู่โลกนี้ นี่เป็นครั้งแรกที่เธอเห็นสัตว์อสูรหลายเผ่ารวมอยู่ในสถานที่เดียวกันมากถึงเพียงนี้“ที่นี่เหมือนลานแลกของเลยเจ้าค่ะพี่ใหญ่”“ใช่ ที่นี่คือลานแลกของใหญ่ที่สุดในแถบนี้”“แปลว่ามีที่อื่นใหญ่กว่านี้อีกหรือเจ้าคะ”ว่านอี้หลางคำหน้าครุ่นคิด ก่อนจะส่ายหน้าน้อย ๆ ราวกับขำขันตนเอง“พี่ก็ไม่แน่ใจ พี่ไม่เคยไปที่ไหนไกลว่าที่นี่”“อ๋อ... เจ้าค่ะ”เจียงซูหน่วนยิ้มแห้ง เพราะลืมไปว่าการเดินทางในโลกอสูรคือการเดินเท้า แค่นี้ก็เดินทางรอนแรมกันมานับสิบคืนแล้ว ถ้าเดินไปให้ไกลกว่านี้เห็นทีว่าของ

ว่านชางอิงถือกระบอกน้ำอยู่ในมือ เดิมทีเขาเพียงเดินมาตักน้ำ แต่ฝีเท้ากลับหยุดลง เพราะหญิงสาวตรงหน้าที่เก็บเส้นผมส่วนใหญ่ไว้ด้านหลัง แต่มีปอยผมเล็ก ๆ หลุดลงมาแนบข้างแก้ม หยดน้ำเกาะอยู่บนผิวขาวเนียน ก่อนจะค่อย ๆ ไหลลงมาตามแนวคาง ไม่มีปานดำ ไม่มีคราบดิน ไม่มีสิ่งใดบดบังใบหน้าของเธอว่านชางอิงมองอยู่เงียบ ๆ จนกระทั่งเจียงซูหน่วนเงยหน้าขึ้น สายตาสองคู่สบกันหญิงสาวแข็งค้าง แล้วความคิดหนึ่งก็ระเบิดขึ้นในหัว‘หน้า!’มือสองข้างยกขึ้นปิดแก้มแทบจะพร้อมกัน“พี่สาม! ท่านมาเมื่อใด!”“เมื่อครู่”“เมื่อครู่คือเมื่อใดเจ้าคะ”“ตอนเจ้าล้างหน้า”“แล้วท่านยืนดูทำไม!”ว่านชางอิงมองเธอเหมือนไม่เข้าใจว่าเหตุใดต้องโวยวาย“ข้ามาเอาน้ำ”“เอาน้ำก็เอาสิเจ้าคะ!”“เจ้าขวางอยู่”เจียงซูหน่วนก้มมองตำแหน่งที่ตัวเองยืน เธอขวางอยู่จริง ๆ หญิงสาวรีบหลบไปด้านข้าง แต่พอว่านชางอิงเดินเข้ามา เธอกลับยิ่งยกมือปิดหน้าตัวเอง