ทะลุมิติโลกอสูร กลายเป็นคนโปรดของพี่ชายบุญธรรมทั้ง 3 คน のすべてのチャプター: チャプター 71 - チャプター 80

ความเงียบเกิดขึ้นทันที พี่น้องตระกูลว่านต่างมองหน้ากันไปมา และเจียงซูหน่วนรู้สึกเหมือนเสียงรอบตัวหายไปชั่วขณะ เพราะในบรรดาลูกทั้งสี่ มีเพียงคนเดียว ไม่มีหูแบบสัตว์ ไม่มีหาง ไม่มีปีก ไม่มีอัตลักษณ์ของสัตว์อสูรชนิดใดเลยเจียงซูหน่วนกลืนน้ำลายลงคอ เพราะคิดไม่ตกว่าเหตุใดวานไห่ตงผู้เป็นพ่อที่รู้มาตลอดว่าว่านชิงชิงไม่มีอัตลักษณ์ของสัตว์อสูร จึงต้องเดินทางไกลมาถึงไป๋หลาง เพื่อตามหาคนที่รู้เรื่องยาและถามถึงผู้ไม่มีอัตลักษณ์“ท่านปู่ ตอนพ่อข้ามาถามเรื่องนี้ เขาพูดอะไรอีกหรือไม่เจ้าคะ”ชายชราพยายามนึก “ข้าแก่แล้ว จำได้ไม่หมด”“นึกอีกหน่อยได้หรือไม่เจ้าคะ”น้ำเสียงของเธอมีความร้อนรนจนว่านอี้หลางเหลือบมองชายชราลูบเคราตัวเอง สีหน้ามีแววครุ่นคิดสุดๆ ขณะดวงตาผ่านพ้นวันเวลามองไปอย่างไรจุดหมาย แต่ราวกับภาพเหตุการณ์นั้นกำลังปะติดปะต่อ“แล้วก็ถามเรื่อง...”เจียงซูหน่วนแทบกลั้นหายใจรอ และก็รอไม่ไหว“เรื่องอะไรเจ้าคะ”“กลิ่น”“กลิ่น?”“ใช่” ชายชราพยักหน้า “เขาถามว่ามีสมุนไพรชนิดใดสามารถปิดกลิ่นจากร่างกายได้หรือไม่”

หลังกล่าวลาชายชรา ทั้งสี่จึงเดินไปทางฝั่งตะวันออกของไป๋หลางระหว่างทาง เจียงซูหน่วนเงียบผิดปกติ ว่านอี้หลางเดินอยู่ข้างเธอเอ่ยถาม“กลัวหรือ”หญิงสาวส่ายหน้า แล้วเปลี่ยนเป็นพยักหน้า ก่อนจะถอนหายใจ“นิดหนึ่งเจ้าค่ะ เพราะพ่อรู้บางอย่างเกี่ยวกับข้า แต่ไม่เคยบอก”เธอก้มมองพื้น “และข้าไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตัวเองเป็นอะไร หรือเป็น... เผ่าใด”ว่านอี้หลางหยุดเท้า เจียงซูหน่วนจึงหยุดตาม ทำให้พี่รองกับพี่สามหยุดด้วย“เจ้าเป็นชิงชิง เท่านั้นก็พอแล้ว จะมีอัตลักษณ์หรือไม่มีก็ไม่สำคัญ อย่างไรเจ้าก็เป็นน้องของพวกเรา”หัวใจเจียงซูหน่วนอ่อนลงทันที แต่ยังไม่ทันได้ซาบซึ้ง เสียงว่านเหยียนหู่ก็ดังขึ้นจากด้านหลัง“ใช่! ต่อให้เจ้ามีหางงอกขึ้นมาพรุ่งนี้ ก็ยังเป็นชิงชิง”เจียงซูหน่วนมองเขา ถอนใจเฮือก พร้อมกลอกตามองบน“ถ้ามีเขางอกล่ะเจ้าคะ”“ก็เหมือนเดิม”“ถ้ามีปีก?”“เหมือนเดิม”“ถ้ามีแปดขา?”ว่านเหยียนหู่ชะงัก เจียงซูหน่วนเอียงหน้ารอคำตอบ เห็นพี่รองขมวดคิ้วอย่างไม่แน่ใจ จนเธอหลุดหัวเราะออกมา แต่ก็ทำให้ความกังวล

เส้นทางไปยังบ้านของผู้เฒ่าเซียนยาแคบลงเรื่อย ๆ ต้นไม้สองข้างทางสูงใหญ่ บางช่วงรากไม้โผล่พ้นดินจนต้องเดินระวัง เจียงซูหน่วนเดินอยู่ตรงกลาง ว่านอี้หลางอยู่ด้านซ้าย ว่านเหยียนหู่อยู่ด้านหลัง ส่วนว่านชางอิง ตอนแรกเดินอยู่ด้านหน้า แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อใด เขากลับลดฝีเท้าลงมาอยู่ข้างเธอเจียงซูหน่วนไม่ได้สนใจในตอนแรก จนกระทั่งเดินไปได้อีกระยะหนึ่ง เธอจึงเริ่มรู้สึกแปลก เธอเร่งฝีเท้า ว่านชางอิงก็เร่ง เธอช้าลง เขาก็ช้าลง แต่เมื่อเธอเหลือบมองก็เห็นเขากำลังมองทางข้างหน้า สีหน้าเรียบเฉยราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นเจียงซูหน่วนเริ่มร้อนหน้าเพราะในหัวมันกำลังคิดว่าพี่สามอาจกำลังหึงหวงเธอกับมู่เฉินก็ได้‘ไม่ใช่! พี่สามแค่ได้กลิ่นประหลาดจากตัวเธอ เลยต้องคอยดูอยู่ใกล้ ๆ ใช่แล้วซูหน่วน เหตุผลดีมาก’และคิดได้เท่านั้น เท้ากลับเหยียบรากไม้ที่โผล่ขึ้นมาจากพื้น“อ๊ะ!”ร่างเซไปด้านหน้า ทว่ามือหนึ่งคว้าต้นแขนเธอไว้ทันที เจียงซูหน่วนไม่ทันล้ม แต่ทั้งตัวกลับกระแทกเข้ากับอกของคนข้าง ๆ เธอเงยหน้า และก็เป็นว่านชางอิงที่ก้มลงมา“ดูทาง&rdquo

คำว่า ‘มนุษย์’ ทำให้เจียงซูหน่วนรู้สึกราวกับเสียงทุกอย่างรอบตัวหายไปในพริบตา เธอยืนนิ่งอยู่บนทางแคบกลางป่า ดวงตาจับอยู่ที่ผู้เฒ่าเซียนยาตรงหน้าโดยแทบลืมหายใจมนุษย์... เธอไม่ได้ฟังผิด ชายชราผู้นี้พูดคำว่า ‘มนุษย์’ ออกมาจริง ๆคำที่ตั้งแต่เธอลืมตาขึ้นมาในโลกแห่งนี้ ไม่เคยได้ยินจากปากของสัตว์อสูรตนใดเลยแม้แต่ครั้งเดียวแม้แต่ระบบ... ยังบอกว่าไม่พบข้อมูลใช่! ต้องถามระบบ‘ระบบ! แม่ของว่านชิงชิงเป็นมนุษย์ใช่ไหม’[ระบบรายงาน แม่ของว่านชิงชิงเป็นมนุษย์]ระบบที่ตอบทันทีทำให้เจียงซูหน่วนตาโต เพราะจำได้ว่าก่อนหน้านี้เคยถามระบบไปแล้วครั้งหนึ่งว่า แม่ของว่านชิงชิงเป็นมนุษย์ใช่ไหม ตอนนั้นระบบตอบว่าไม่มีข้อมูล แต่ตอนนี้กลับยอมรับว่าเป็นมนุษย์จริง ๆ ทุกอย่างมันพร้องกับเรื่องการทำอาหาร การถนอมอาหาร ว่าถ้าไม่เคยมีสิ่งนั้นเกิดขึ้นในโลกอสูรนี้ ไม่มีใครพูดถึง ไม่มีใครทำตาม เรื่องราวเหล่านั้นก็จะไม่ถูกจดจำไว้ในโลกอสูรรวมทั้งเรื่องที่แม่ของว่านชิงชิงเป็นมนุษย์ด้วย ทั้งที่เธอบอกผู้เฒ่าว่าเป็นมนุษย์ แต่นั่นเพราะผู

ระหว่างเดินกลับกระท่อม ผู้เฒ่าเซียนยาเป็นคนนำทางเพราะชายชราเดินไม่เร็ว ทุกคนจึงลดฝีเท้าลงตาม เจียงซูหน่วนกลับเงียบลงเรื่อย ๆ ในหัวมีคำถามมากมายวิ่งชนกันจนยุ่งเหยิงถ้าเยว่เอ๋อเป็นมนุษย์จริง ๆ แล้วมาจากโลกเดียวกับเธอหรือไม่?ถ้ามาจากโลกมนุษย์เหมือนกัน แล้วเข้ามาที่นี่ได้อย่างไร?หรือว่าไม่ได้ทะลุมิติมา แต่ที่นี่มีเผ่ามนุษย์ แต่อยู่ไกลจากโลกอสูรแห่งนี้มาก ๆ เพราะไกลมาก จึงไม่อาจรู้ได้ว่าใต้ผืนฟ้าเดียวกันมีเผ่าพันธุ์ใดบ้างและหากเยว่เอ๋อไม่ใช่มนุษย์ที่มาจากโลกเดียวกับเธอ เหตุใดระบบจึงพาเธอมาอยู่ในร่างของว่านชิงชิงกันล่ะหลายสิ่งหลายอย่างที่สมเหตุสมผล และไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย ทำให้เจียงซูหน่วนยิ่งคิดก็ยิ่งสับสน เมื่อรู้ว่าเธอไม่ได้เป็นมนุษย์คนเดียวในโลกอสูรอีกต่อไปแล้วตอนแรกเธอแค่คิดว่าการทะลุมิติของตัวเองเป็นเรื่องบังเอิญ อาจเป็นโชคร้าย อาจเป็นเพราะเธอดวงซวย หรือฟ้าดินคงเห็นว่าเธอใช้ชีวิตสงบเกินไป จึงจับโยนเข้ามาในโลกที่มีทั้งสัตว์อสูร ระบบ ภารกิจ และพี่ชายที่อนาคตจะกลายเป็นอสูรดึกดำบรรพ์ถึงสามคนแต่ตอนนี้... เธอเริ่มไม่แน่ใจแล้ว ถ้าแ