Todos los capítulos de Serravalle's Daddy and his little Bunny:Serravalle Brothers3: Capítulo 1 - Capítulo 10

"Good morning, mommy? " Napangiti ako na marinig ko ang boses ng aking anak. Instead na puting kisame ang bumungad sa akin pagdilat ng mga mata ko ay ang kanyang napaka-cute na mukha na humarang sa akin. She had a soft, heart-melting face with delicate, rounded features that gave her an innocent charm. Ganitong-ganito ang hugis ng mukha ko lalo no'ng kasing edad ko ang anak ko ayon sa mga litrato noong maliit pa ako and according to my yaya. Her large, almond-shaped eyes were a warm shade of deep brown, parang nakita ko na ang kulay ng mga matang ito pero hindi ko maalala kung kanino at sino siya, magkaiba man ang kulay ng aming mga mata but she has the bright and expressive beneath naturally arched brows. A tiny button nose, slightly flushed at the tip, rested above rosy pink lips that curved into the faintest, smile. Her fair complexion looked smooth and radiant, while her black hair was neatly pulled back with tiny colorful clips, allowing a few wisps to frame her face. Her ch

"Ano? Kumusta hija? Nagustuhan mo ba ang mga nakikita mo sa loob?" Lumawak lalo ang ngiti ko dahil sa tanong ni Yaya Beth sa akin pagpasok ko sa opisina. "Excited na po ako sa opening ng shop ko at the same time, kinakabahan nanay pero alam ko na magiging successful ang lahat na ito dahil na rin sa tulong ni Mina." Masayang wika ko sa kanya. Nilapag ko ang bag ko sa couch at umupo muna saglit, nang makita ako ng anak ko at agad siyang lumapit sa akin para yakapin ako. "Mabuti naman kung sa ganon." "I'm so happy for you mommy." "Aww, thank you baby? Are you proud of me?" "Of course mommy, you are the best mommy in the whole wide universe." Napangiti kami ni nanay Beth dahil sa sinabi ni Xavani at gamit ang kanyang mga kamay ay pinakita pa sa amin kung gaano s'ya ka proud sa akin. "Thank you baby, at dahil diyan, let's go to the mall! " Excited ko na sabi at agad naman kaming nag-ayos para makapunta na ng mall . Pagkatapos naming magpaalam kay Mina ay sabay na kaming lu

Pagkatapos kong maligo ay dali-dali akong nagbihis at agad nilagyan ng ilang kolorete ang mukha ko, maalam naman ako sa paglalagay ng make-up kaya kahit hindi ko na papuntahin dito sa bahay ang make-up artist ko ay hindi naman ako mahihiya na pumunta sa event na hindi marunong maglagay. Sometimes, I hate putting makeup pero kung hindi ko gagawin ay para akong walang buhay, marahil sa skin color ko. Sa mga mahahalagang okasyon ko lang ginagamit ang mga makeup ko, kapag nasa bahay lang o sa mall, okay na sa akin ang lipstick lang. Tapos ko ng ayusin ang buhok ko. I blended an alabaster foundation over my pale skin, pairing it with a touch of pearl shadow and a striking crimson lip. Napangiti ako sa ginawa ko sa mukha ko, mukhang bagay naman para sa event mamaya kahit wala akong idea kung para saan ba ito. "Ma'am Seraiah, tapos na po ba daw kayong magbihis?" Sinilip ko ang pinto kung saan narinig ko ang boses ng kasama namin sa bahay. Nasa tapat lang ito na nakabukas na pinto at na

Austin Pov:"How is she?" Kinakabahan kong tanong sa doctor mga na naroon kung saan ko dinala ang babae na nakita ko sa dalampasigan. Kahit dinala na siya sa emergency room para suriin ay maya't-maya ang tanong ko sa nga doctor at nurse na dumaraan sa labas ng emergency room o hallway kahit iba naman ang kanilang pasyente. I'm fucking worried to her at baka huli na ang dating ko at kung hindi s'ya mailigtas ng mga doctor, this will be my biggest nightmare. Nang makita ang doctor na umiiling at sinabi na hindi sila ang naka-assign sa pasyente na sinabi ko ay parang bumuhos lalo ang galit ko. Gusto ko silang murahin lahat kahit hindi naman dapat. Kung malapit lang dito ang ibang hospital ay baka doon ko siya dinala pero dahil nasa malayo kaya ako naparito. Damn...bakit ganito na lamang ako ka concern sa kanya? Yes, sinabi ko na magkikita kami nong nakita ko siya sa coastal area noong nakaraang araw pero hindi naman sa ganitong paraan na..., nag-aagaw buhay ang tao. Kumalma a

Kahit pangalan niya ay hindi ko alam. "Sky...Skyler..." until now, parang unang beses kong narinig ang pangalan niya. Pero ang sabi niya sa akin, huwag ko raw madaliin na makaalala agad, nangako naman ang doctor na tumingin sa akin na, gagaling daw ako, babalik pa rin ang memorya ko, huwag ko raw pilitin na makaalala at baka raw mas maka-apekto ito sa utak ko. "Saan pala tayo ikinasal? Dito rin ba sa Palawan?" Tanong ko sa kanya habang umiinom ng tubig. Nasa dining kami at kumakain ngayon ng tanghalian. Siya raw ang nagluto nitong sinabawan na isda. Masarap naman kaya marami tuloy akong naubos na kanin. Hindi rin familiar sa akin itong ulam namin pero masarap siya at nagustuhan ko. "We got married in one of the beautiful churches in Manila," ngiti niyang sabi na para bang sariwa pa sa kanya na ikinasal kami. Pero ako? Hindi ko man lang maalala kong anong hitsura niya habang suot ang kanyang wedding suit ganoon din sa akin.Tumango ako sa sinabi niya. Maalala ko rin ang lahat. "Kahi