Share

Chapter 02

Author: ROSENAV91
last update publish date: 2026-07-12 18:30:58

"Ako na po muna ang maghahanda ng pananghalian natin nanay Beth," sabi ko kanya para hindi na siya mag-abala pa. Nasanay na ako na nanay ang tawag ko sa kanya kaysa Yaya. Lumaki kasi ako na parang siya ang tunay kong magulang. Hays. Ayokong isipin pero...parang ganito ang naging sitwasyon ko. May mga magulang nga ako pero hindi ko sila maramdaman kundi maging sunod-sunoran lamang sa kanila.

"Kaya mo na ba? Baka mamaya, inaantok ka pa lalo at anong oras kana nakauwi kagabi, ako na lang at malapit ng matapos itong ginagawa ko."

Ngumiti ako sa kanya at hindi na umangal na binilisan niya ang ginagawa, dahil sa totoo, inaantok pa ako pero sa tingin ko naman kaya ko ng magluto pero maganda na rin na andoon si nanay sa kusina at baka mali-mali pa ang maluto ko.

"Tulungan niyo na lang po ako para mabilis akong matapos nay." wika ko at nang matapos siya ay sabay na kaming pumasok sa kusina para maghanda ng uulamin namin.

Kinuha ko sa fridge ang manok na bagong bili kanina ni nanay sa palengke dahil hindi pa ito nagyeyelo. Kaya madali ko lang itong hiwain habang si nanay ay inaasikaso ang mga ingredients na lulutuin ko para sa Chicken adobo, namimiss ko itong ulam, ilang araw ba naman na laging diet food ang kinakain ko dahil sa trabaho ko.

"Malapit na matapos ang pinapagawa mo na cafe shop hija, pwede mo na rin itong mabisita at sa tingin ko magugustuhan mo talaga ang napili mo na lugar. Masaya ako na magaling ang napili mo na tutulong sa'yo " Hindi ko mapigilan ang saya na marinig ko ito kay nanay.

"No'ng nakita ko sa calendar nay na malapit na akong umuwi, hindi ko mapigilan ang excitement dahil sa wakas, bukod kay baby Xavani ay may dahilan ang pag-uwi ko," nakangiting sabi ko habang naghihintay na kumulo ang niluluto ko na adobo.

Bukod sa pagmomodelo ay inumpisahan ko na rin ang magtayo ng café since mahilig ako sa kape. Nag-ipon ako para lang sa business ko at para sa kinabukasan ng anak ko. Kapag malaman ito ng mga magulang ko, hindi ko alam kung matutuwa sila pero bahala na, ang mahalaga sa akin ngayon ay nagawa ko ang isa sa mga pangarap ko na hindi kagustuhan lang ng mga magulang ko kundi ako mismo ang nagdesisyon at gumawa ng paraan.

Mula sa simula, sila na ang palaging nagdedesisyon sa buhay ko, at wala akong ginawa kundi ang sundin sila. Pero, simula na malaman nila na buntis ako ay mas lalong naging mahigpit sila sa akin, malaking pera ang nawala sa kanila dahil sa akala nila tumakas ako kaya may ilang brand na kung saan ako magmo-model ay tinanggalan ako ng contract.

No'ng nasa ika-apat na buwan na si Xavani sa tiyan ko saka nagdecide na doon ako sa ibang bansa manganganak para walang makaalam, kung may isang bagay siguro ako na pinapasalamatan ay iyon yong hindi nila ako inutusan na palaglagin ang bata. Galit sila dahil hindi ko maipagpatuloy ang career ko pero iyon nga lang, mailap sila sa anak ko. Kitang-kita sa mga kilos nila na hindi pa nila tanggap ng buo ang anak ko, ang nasa isip kasi nila na baka.. kung sino-sini lang ang lalaki na gumalaw sa akin no'ng nawala ako.

"Mommy!" Pareho kaming napalingon ni nanay Beth sa pintuan kung saan ang kwarto namin ng anak ko. Nakita ko siya na kakalabas lang ng kwarto at nagpupunas pa ng kanyang mata gamit ang kanyang maliit na kamay at hinahanap ako.

Pagkatapos kung punasan ng malinis na towel ang kamay ko ay nagmamadali naman akong naglakad para puntahan ang anak ko at baka biglang umiyak ng malakas na hindi niya pa ako nakikita.

At nang makita niya na papalapit ako sa kanya ay gumuhit ang saya sa kanyang maamong mukha, walang duda kamukha ko ang anak ko maliban lang sa mata.

I bend my knees para magpantay ang mga mukha namin. "Hello baby, mommy's here. Give me a hug," sabi ko na agad namang ginawa sa akin ang sinabi ko. "My baby Xavani, good morning. How's your sleep, baby? Sorry kung wala na ako sa tabi mo, nagluto si mommy ng food at babalikan sana kita pero you woke up na."

"It's okay mommy..." maikli nitong sabi at mahigpit na ulit ang yakap niya sa akin. "I'm so happy that you're still here."

"Of course anak, hindi aalis si mommy."

"Kakain na tayo–" agad namang bumitaw sa pagkayakap ang anak ko at sabay kaming pumunta sa dining table para kumain.

"We're going to the mall, later, how's that?"

"Mall po, gusto... gusto ko po." Masayang wika ng anak ko na ikinatuwa namin ni yaya Beth.

At pagkatapos nga naming mananghalian at makapagpahinga ng ilang minuto ay naghanda na kami sa pag-alis.

" Good morning ma'am–" ngumiti ako sa mga staff at workers na naroon sa coffee shop. Dumiretso na muna kami dito bago kami pupunta ng mall. Konti na lang talaga na aayusuin at malapit na talagang matapos itong pangarap ko na shop.

"How's everything doing?" Tanong ko kay Mina na isang shop manager.

"Almost done ma'am. Na send ko sa email mo ang lahat na kakailanganin natin sa shop at ideas at iyon po ang nagawa natin." Napapangiti ako sa sinabi ni Mina. Pinahatid ko muna si nanay Beth at Xavani sa kung saan ang office ko for their safety lalo na sa kalusugan ng dalawa.

"Come, Ma'am. I'll show you around."

Magkasabay kaming naglakad papasok. Magkatapat lang kasi ang door office ko at café shop. Gusto ko kasi ang ganitong idea para kung gusto kong mag-isa ay wala ako sa mismong loob na kung saan may nagtatrabaho.

Nanlaki ang mga mata ko nang makita ang warm wood interiors, beige walls, at malalaking glass windows. Nakita ko naman ito sa blueprint na pinakita sa akin pero iba pa rin pala talaga sa feeling kung actual na nakikita ng mga mata. Nakakamangha.

"This is exactly how I imagined it." Napangiti si Mina dahil sa sinabi ko.

"Mas maganda pa po ito kapag nailagay na ang indoor plants." I agree. Huminto ako sa gitna ng café.

"So, kumusta ang overall progress?"

"Eighty percent done na po. By next week, matatapos na ang painting, tapos susunod na ang furniture installation."

"That's faster than I expected."

"Tinodo na po ng contractors ma'am."

"I love the wood tones," sabi ko. "Exactly what I imagined talaga."

"Pinili po namin ang light oak para hindi masakit sa mata. Mas relaxing tingnan lalo na sa students na mag-aaral nang matagal."

Napatingin ako sa malaking communal table na ginagawa pa lang. "Ilang tao ang kasya rito?"

"Twelve to fourteen."

"Good." Tumango ako. "Gusto kong dito umupo ang mga students na sabay-sabay nagre-review."

"Actually, Ma'am, bawat upuan may sariling outlet at USB charging port."

Napangiti ako.

"I like that."

Lumipat kami sa reading corner.

"Nilagyan namin ng acoustic panels para kahit maraming tao sa coffee bar, tahimik pa rin dito." Tinapik ko ang bookshelf.

"And these?"

"Floating shelves po. Dito ilalagay ang self-help books, magazines, at reference books at iba pa."

"Perfect." Bahagya akong napahinga.

"I don't want this place to feel like an ordinary café."

"I know." Ngumiti si Mina.

"Kaya aesthetic study hub ang concept natin."

Napatingin ako sa kisame.

"The lighting?"

"Warm white. Mas relaxing sa mata kumpara sa cool white."

"Good decision."

Lumapit kami sa coffee counter.

"Na-finalize na ba ang menu?"

"Almost. May signature Spanish Latte, Matcha Cream Latte, Dirty Matcha, at iba't ibang pastries."

"Tapos may all-day breakfast?"

"Yes, Ma'am." Napangiti ako.

"Students stay longer kapag may comfort food."

"Tama po." Huminto kami sa tapat ng malaking bintana.

"Ma'am, may suggestion lang sana ako."

"Let me hear it."

"What if magkaroon tayo ng reservation booths para sa online meetings?"

Napaisip ako. Bakit hindi?

"Hmm..."

"Marami na kasing freelancers at remote workers ngayon."

Unti-unti akong napangiti.

"That's actually a great idea."

"Pwede rin tayong magkaroon ng membership card."

"Unlimited Wi-Fi, exclusive discounts, at priority seating?"

"Exactly."

Napatawa ako.

"Mina, ang dami mong ideas."

"Excited lang po talaga ako and I'm so grateful na pinagkatiwalaan niyo po kami."

"of course, I heard and read positive reviews about your projects kaya hindi na ako nagdadalawang-isip na kunin kayo." ani ko na ikinatuwa ni Mina.

Tumingin ako sa kabuuan ng café.

May mga karpinterong abala sa pagbuo ng shelves. Ang electricians naman ay inaayos ang ilaw habang ang ilang staff ay nagsusukat ng mga mesa.

Hindi pa man tapos ang construction, naiimagine ko na ang magiging itsura nito.

May estudyanteng tahimik na nagre-review.

May writer na abala sa pagta-type ng nobela.

May magkakaibigan na nagtatawanan habang umiinom ng kape. At may isang taong baka matagpuan ang inspirasyong matagal na niyang hinahanap.

"I have a dream for this place," mahina kong sabi.

Napatingin si Mina sa akin.

"I don't want people to remember us because of our coffee alone."

"Then what do you want them to remember?"

Ngumiti ako habang muling inilibot ang tingin sa café.

"I want them to remember how this place made them feel. Safe. Peaceful. Inspired."

Tahimik na tumango si Mina.

"And we'll make sure they do, Ma'am."

Ngumiti ako. Tama nga si nanay na magaling si Mina.

Sa unang pagkakataon matapos ang mahabang panahon at sakripisyo ko sa ibang bansa and to please my parents, pakiramdam ko ay may bagong pangarap na naman akong binubuo, hindi lang isang cafe, kundi isang lugar kung saan maaaring magsimula ang libo-libong kuwento ko at kwento ng mga taong papasok at lalabas sa shop na ito.

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • Serravalle's Daddy and his little Bunny:Serravalle Brothers3   Chapter 15

    "Hi sweety, buti at nakarating ka?" Sinundan ko ang babae na lumapit sa matanda at hinalikan ito sa pisngi. Nagkatinginan kami ni Skyler, pareho yata kami na iniisip. Binalingan niya kami at nanlaki ang mga mata niyang nakatingin kay Skyler, ngayon niya lang ito namukhaan paglapit niya. "Oh, hello there, omg... di ba kayo yong...?" "Do you know each other?" tanong ng daddy ng matandang lalaki. "No–" "Yes daddy..." natigil ang sasabihin namin ni Skyler dahil sumingit ang babae. Ngumiti ito at binalik ang attention sa kanyang ama. "They are the one who saved me when someone's keeps following me. Pero siya lang ang kilala ko–" turo nito sa katabi ko, walang iba kundi ang asawa ko. Tumaas ang kilay ko. Magkakilala na ba sila bago ang nangyari na iyon? Napatingin ako kay Skyler dahil gusto kong makita ang reaction niya kung totoo ang sinabi ng babae, nakita ko kung paano nagkasalubong ang kanyang mga kulay. Naramdaman ko rin ang higpit niyang paghawak ng kamay ko. "You are

  • Serravalle's Daddy and his little Bunny:Serravalle Brothers3   Chapter 14

    Hindi ko alam kung anong ibig niyang sabihin no'ng nakaraan pero hindi ko na iyon binigyan ng pansin dahil kahit anong sabihin niya. Hindi na magbabago ang pagtingin ko sa kanya. Pipiliin ko siya dahil asawa ko siya at kasal na kami. Sa mga pinapakita niya sa akin na pag-aalaga ay wala na yata anong mahanap pa na iba. Ramdam ko na mahal na mahal niya ako, hindi ko alam, baka kung sa ibang lalaki ako napunta pagkatapos ng nangyari sa akin, baka nga, walang magtatagal sa akin at iwan ako, pero si Skyler? Hindi niya ako iniwan at nanatili siya sa aking tabi hanggang sa makaalala na ako. So, sino ako para iwan siya? Who knows, pagbalik namin ng Maynila ay baka magaling na ako, pero sa ngayon ayoko munang umuwi at baka anong sasabihin ng mga mahal ko sa buhay kung bakit nagkaganito ako. Maganda itong napili namin na bakasyunan and so far, walang araw na hindi ako namamangha sa ganda ng lugar, sinabi ko na rin sa asawa ko na gusto ko ng tumira dito habang buhay. At nakikita ko sa kan

  • Serravalle's Daddy and his little Bunny:Serravalle Brothers3   Chapter 13

    Seraiah pov: Nakapikit pa ang mga mata ko pero may naaamoy akong lutong ulam. I slowly opened my eyes and gasped when I saw Skyler leaning over me. Now that I was awake and he was this close, it wasn't just the food I could smell—I could also smell his shower gel, nilipat ko ang paningin sa kanyang buhok at nakita ko na pinadaanan niya lang ito ng daliri at hindi na nagawa pang magsuklay. Basa pa ito, parang gusto kong hawakan ang buhok niya at ako na ang magsuklay pero pinigilan ko ang sarili ko. Hindi ko alam kung bakit, mag-asawa na kami pero may ano sa akin na nahihiya pa sa kanya. It's weird, ako lang ba ang nakaramdam ng ganito o marahil dahil wala akong maalala at nang dahil sa akin kaya ako nagkaganito kaya may hiya pa akong naramdaman sa kanya. "Hello..." Napapaos ko na boses. Tumikhim ako para mawala ang bara sa lalamunan ko. Nakahiga pa ako at walang ganang bumangon pero kailangan. "Hi..." sagot nito sa akin at sa hindi ko malamang dahilan, biglang may nagbubinyi

  • Serravalle's Daddy and his little Bunny:Serravalle Brothers3   Chapter 12

    Austin pov: "Ano? Seryoso ka ba sa ginagawa mo? You want to keep her, for good? Nalaman na natin ang pagkatao niya, bakit hindi na lang natin siya iuwi sa kanila?" "Don't you dare to say that in front of me." "I am just making you understand the situation and the consequences if she stays here on the island," said my friend. Napahimalos ako ng palad sa aking mukha dahil sa argumento naming dalawa ni Eubert. Siya ang inatasan ko na mag-imbestiga sa babaeng nakita ko. He is my private investigator. At tama ako, si Seraiah nga ang kapitbahay namin noon when we were still young. I remember her because of her attitude. Hindi mamansin at laging nakabusangot ang mukha. At iyon ang klase na tao na hindi ko magugustuhan na maging kaibigan. At dahil matagal na kaming hindi nakatira sa dati naming bahay kaya hindi ko na siya nakikita. Tapos ngayon, sa ganitong sitwasyon pa kami nagkita? Is it a coincidence or faith? I don't know. Nalaman ko rin na isa siyang modelo sa ibang bansa. Umuw

  • Serravalle's Daddy and his little Bunny:Serravalle Brothers3   Chapter 11

    "Please help me, may sumusunod sa akin. I don't know that person." Nagkatinginan kami ni Skyler dahil sa mahinahg sabi ng babae sa amin na parang may iniiwasan. Hindi ko alam kung nagsasabi siya ng totoo o hindi. Kitang-kita ko rin kung paano pilit na nilalayo ni Skyler ang kanyang katawan sa babae. Pero nang mabaling ang mga mata ko sa harapan namin ay may nakita akong isang lalaki na nakasuot ng jacket na may hood, nang makita niya na nakayakap ang babae sa asawa ko ay agad itong umalis. Hindi ko makita ang mukha, dahil nakatakip din ito mask. Iyon ba ang tinutukoy niya?"Nariyan pa ba? I'm scared at baka kung ano ang gagawin sa akin." Aniya at hindi pa rin tinanggal ang pagkayakap, kulang na lang maglambitin ang babae na ito. Nakaramdam ako ng inis dahil sa ginawa niya na imbes lumapit sa mga pulis ay sa asawa ko pa talaga nakayakap. Ngunit, pinigilan ko ang sarili ko dahil mukhang nagsasabi naman siya ng totoo. "He's no longer here, you can let go now." ani Skyler at ilang bese

  • Serravalle's Daddy and his little Bunny:Serravalle Brothers3   Chapter 10

    I had so much fun here in Palawan. Pakiramdam ko, nagagawa ko ang gusto ko na hindi ko nagagawa noon. I'm not sure pero ito ang nararamdaman ko. Nagawa kong maligo sa beach na masaya, madami rin kaming activities na ginawa ni Skyler mapadagat man o land dito pa lang sa Isla Vista Resort nitong nakaraan buwan. At ngayon, hindi ko namalayang nakangiti na pala ako habang nakaupo sa passenger seat ng lumang pickup ni Skyler. Nakabukas ang bintana kaya malayang pumapasok ang malamig na simoy ng hangin na may halong maalat na amoy ng dagat. Tahimik lang siyang nagmamaneho habang ako naman ay abalang pinagmamasdan ang bawat tanawin na dinaraanan namin. "Welcome to Palawan," nakangiti niyang sabi. Hindi ko alam kung bakit, pero parang may kakaibang init na dumaloy sa dibdib ko. Habang papalayo kami sa Isla Vista Resort, mas lalo kong nakita ang kagandahan ng isla. Napapalibutan kami ng matatayog na niyog at luntiang kabundukan na tila ba yumayakap sa bawat kalsadang dinaraanan namin.

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status