Alle Kapitel von Sa Piling Mo, Señorito Maximo : Kapitel 21 – Kapitel 30

Ysabel Trinidad’s point of viewTahimik akong sumunod kay Maximo papunta sa study.Hindi ko maiwasang mapansin kung gaano katahimik ang buong hallway habang naglalakad kami. Wala halos staff na dumadaan, at maging ang mga katulong na karaniwang abala sa umaga ay tila umiiwas sa second floor.Siguro dahil sa nangyari kagabi.O dahil sa bagong utos ni Maximo.Pagdating namin sa study, binuksan niya ang pinto at hinintay akong makapasok bago niya ito isinara.Napatingin ako sa kanya.“Bakit parang ang serious?”“Because it is.”Napabuntong-hininga ako.“About last night?”“Yes.”Umupo siya sa likod ng malaking desk niya habang ako naman ay nanatiling nakatayo sa harap nito.Ilang segundo niya akong tinitigan bago niya inilabas mula sa envelope ang isang maliit na litrato.“Do you recognize him?”Kinuha ko ang litrato.Mabilis kong tiningnan iyon.Isang lalaki ang nasa larawan. Hindi malinaw ang kuha dahil tila galing iyon sa security camera, pero sapat ang anggulo para makita ang mukha n

Ysabel Trinidad’s point of viewSimula nang mangyari ang insidente sa hagdan, parang nagkaroon ng bagong personality si Maximo.Mas strict.Mas observant.At higit sa lahat, mas madalas siyang lumitaw sa mga lugar na hindi ko naman inaasahang makikita ko siya.Kung nasa kitchen ako, bigla siyang dadaan.Kung nasa garden ako, maya maya ay may maririnig akong boses niyang nagtatanong kung bakit naroon ako.At kung sakaling hindi niya ako makita sa loob ng ilang minuto, siguradong may magtatanong na staff kung nasaan ako.It was getting ridiculous.“Ysabel.”Napalingon ako kay Leonor na kasalukuyang nag-aayos ng mga bagong bulaklak sa malaking vase sa hallway.“Bakit?”“May hinahanap ka?”“Wala.”“Kanina ka pa nakatingin sa kabilang hallway.”Mabilis akong umiwas ng tingin.“Hindi ako may hinahanap.”“Sure?”“Yes.”Napangiti siya.“Hindi ko naman sinabi kung sino ang hinahanap mo.”Napatingin ako sa kanya.“Leonor.”Tumawa siya nang mahina.“Okay, okay. Hindi na ako magsasalita.”Napaili

Ysabel Trinidad’s point of viewHindi ko alam kung bakit parang mas mabigat ang hangin sa kitchen nang araw na iyon.Busy ang lahat sa kani kanilang ginagawa, pero ramdam ko ang kakaibang tension sa paligid. May ilang staff na pabulong na nag uusap, habang ang iba naman ay panay ang tingin sa hallway na para bang may hinihintay.I tried to ignore it.Mas pinili kong ituon ang attention ko sa mga gulay na hinihiwa ko.“Ysabel.”Napalingon ako kay Amaris.“Hm?”“Okay ka lang?”“I'm fine.”“Sure?”Napabuntong hininga ako.“Bakit parang lahat na lang nagtatanong niyan?”“Because you look distracted.”“I'm just thinking.”“About Senyorito?”Mabilis akong napatingin sa kanya.“Hindi.”Napangiti siya.“Hindi ko naman sinabi kung ano.”“Amaris.”Tumawa siya nang mahina.“Okay. Sorry.”I rolled my eyes and continued working.Pero bago pa ako tuluyang makapag concentrate, biglang may narinig kaming malakas na kalabog mula sa hallway.Napatingin kaming lahat.“Anong iyon?”“Hindi ko alam.”May i

Ysabel’s point of viewHindi ko alam kung bakit parang may nagbago sa mansion kinabukasan.Hindi naman naging mas maingay ang mga tao. Sa totoo lang, mas tahimik pa nga kaysa dati. Pero may kakaiba sa paraan ng pagtingin nila sa akin.Every time na napapadaan ako sa hallway, may mga matang sumusunod.Kapag may dalawang maid na nag uusap, bigla silang tumatahimik kapag malapit na ako.At nang dumaan ako sa kitchen kaninang umaga, napansin kong agad na ibinaba ni Leonor ang hawak niyang tasa.“Bakit?” tanong ko.“Wala.”“Sure?”Tumango siya, pero halatang may gustong sabihin.Lumapit ako sa kanya.“May nangyayari ba?”Nagkatinginan sila ni Amaris.“Wala naman,” sagot ni Amaris.“Amaris.”“Ysabel, baka nag ooverthink ka lang.”“Hindi.”Mabilis kong napansin ang pag iwas niya ng tingin.May tinatago sila.At mas lalo akong kinabahan nang marinig ko ang boses ni Carlotta mula sa may pintuan.“Ysabel.”Napalingon ako.“Senyorita Carlotta?”“Pumunta ka sa study.”“Bakit po?”“May kailangan k

Maximo’s point of view“Bring Ysabel here.”Pagkasabi ko noon, ibinaba ko ang tawag at muling tinitigan ang folder na nakapatong sa mesa.Hindi ko gusto ang nakita ko.Hindi dahil may fingerprints si Ysabel sa folder.Kundi dahil alam kong hindi iyon sapat para patunayang siya ang kumuha ng document.Masyadong malinis.Masyadong convenient.At kapag ganoon kaayos ang isang krimen, kadalasan, may taong gustong may maniwala sa maling sagot.Binuksan ko ang folder at isa isang sinuri ang mga pahina.The missing document was there.Buong buo.Walang punit.Walang bahid.Parang walang nangyari.Pero may isang bagay na agad kong napansin.“Joaquin.”“Sir?”“Nasaan ang original seal?”Napatingin siya sa folder.“Wala po.”“Exactly.”Ang dokumentong iyon ay hindi dapat basta mailabas ng archive nang walang wax seal at registration mark. Pero naroon ang laman nito, habang ang tanda ng archive ay wala.Ibig sabihin, hindi ito simpleng pagnanakaw.May nagtanggal nito.“Sir,” maingat na sabi ni J