Alle Kapitel von Sa Piling Mo, Señorito Maximo : Kapitel 31 – Kapitel 40

Ysabel’s point of viewHindi ko na alam kung alin ang mas nakakatakot, ang katotohanang may taong palihim na nakakapasok sa archive o ang paraan ng pagkilos ni Maximo na para bang matagal na niyang alam na may mas malaking bagay na nangyayari sa loob ng mansion.Nanatili akong nasa likuran niya habang unti unting lumalakas ang mga yabag sa hallway. Nakahanda ang buong katawan niya, bahagyang nakataas ang isang kamay na para bang handa niyang harangan ako sakaling may biglang lumabas mula sa pagitan ng mga shelves. Tahimik siyang nakatingin sa madilim na bahagi ng archive, habang ako naman ay pilit pinapakalma ang sarili ko.“Maximo,” mahina kong tawag.Hindi siya lumingon. “Stay behind me.”“May tao ba talaga?”“I don't know.”“Pero sinabi mong hindi empty ang room.”“I heard something.”Napatingin ako sa paligid. Sa loob ng archive, halos walang tunog maliban sa mahinang ugong ng air conditioner at mga yabag ng security personnel na papalapit mula sa hallway. Nang biglang gumalaw ang

Ysabel’s point of viewHindi ako nakatulog nang maayos nang gabing iyon.Paulit ulit na bumabalik sa isip ko ang tawag na natanggap ni Maximo, ang boses ng lalaking hindi ko kilala, at ang huling sinabi nito tungkol sa ama kong si Teodoro. Hindi ko alam kung alin ang dapat kong katakutan. Ang possibility na buhay pa ang isang taong matagal ko nang pinaniwalaang wala na, o ang katotohanang may taong nakakaalam ng mga bagay tungkol sa pamilya ko na kahit ako ay hindi alam.Pagdating ng umaga, maaga akong bumangon.Tahimik ang mansion habang nag aayos ako. Kahit ang mga maid na karaniwang maingay sa kusina ay halos pabulong kung mag usap. Siguro dahil alam na rin nila na may nangyayari, kahit hindi nila alam ang buong dahilan.Paglabas ko ng room, nakita ko si Amaris sa hallway.“Ysabel.”Napalingon ako.“Bakit gising ka na?”“Kaya ko rin naman itanong sa’yo.”Napangiti ako nang kaunti.“Hindi ako nakatulog.”Napansin niya agad ang pagbabago sa mukha ko.“May nangyari?”“Pupunta kami sa

Ysabel’s point of viewHindi ko alam kung alin ang mas nakakagulat, ang biglaang pagdating ni Mercedes o ang paraan ng pagtitig niya sa akin na para bang hindi niya ako unang beses na nakikita.Nanatili siyang nakatayo sa labas ng estate habang dahan dahang isinara ng driver ang pinto ng sasakyan. Simple lamang ang suot niya, isang cream blouse at mahabang palda, pero hindi iyon ang napansin ko. Ang una kong nakita ay ang mukha niya.May pagkakahawig.Hindi ko man maipaliwanag kung saan, pero may mga mata siyang parang pamilyar sa akin.“Mercedes,” tawag ni Maximo.Bahagya siyang tumingin sa kanya.“Maximo.”Walang gulat sa boses niya.Parang normal lang sa kanya na makita kaming dalawa roon.Lumapit siya sa entrance, pero bago pa siya makapasok, hinarangan siya ng isang security personnel.“Ma'am, we need to check—”“Let her in,” utos ni Maximo.Napatingin ako sa kanya.“Sigurado ka?”“Yes.”Pumasok si Mercedes at agad na napunta ang tingin sa akin.“Ysabel.”Iyon lang ang sinabi niy

Ysabel’s point of view“Someone who knows why Ysabel was never supposed to return here.”Nanatiling nakatayo ang lalaki sa hagdan habang kami naman ay nasa loob ng silid. Hindi ko makita nang maayos ang mukha niya dahil bahagyang natatakpan iyon ng anino, pero malinaw ang boses niya. Calm. Almost casual. Para bang hindi siya isang taong pumasok sa isang lugar na dapat ay secured.Hindi agad gumalaw si Maximo.“Take off the mask.”Bahagyang ngumiti ang lalaki.“You still give orders like your father.”Nanigas ang expression ni Maximo.“Don't mention my father.”“Why? You know exactly what he did.”Mabilis na humakbang si Maximo patungo sa hagdan.“Who sent you?”“Does it matter?”“Yes.”“Then ask your mother.”Tumigil si Maximo.Napatingin ako kay Mercedes. Agad kong napansin ang pagbabago sa mukha niya.“Mercedes,” tawag ko, “kilala mo siya?”Hindi siya sumagot.“Please.”Sa halip, lumapit siya sa akin at marahang hinawakan ang braso ko.“Ysabel, don't speak to him.”“Bakit?”“Because

Ysabel’s point of viewHindi ko maalis ang tingin ko sa papel.Isabella Florentina Arietta Montenegro.Ilang beses kong binasa ang pangalan, pero hindi pa rin nagawang mag-connect ng isip ko sa kung ano ang ibig sabihin nito.Montenegro.Bakit may Montenegro sa pangalan ko?At bakit si Veronica ang nakalagay bilang guardian?“That's not possible.”Hindi ko namalayan na nasabi ko iyon nang malakas.Tahimik ang buong kuwarto.Si Veronica ang unang gumalaw. Lumapit siya sa akin, pero agad namang humakbang si Maximo sa pagitan namin.“Don't.”“Maximo, move.”“No.”Hindi siya sumigaw, pero sapat ang lamig ng boses niya para tumigil si Veronica.“Give me that document.”“No.”“That's mine.”“It's about Ysabel.”“And I know more about her than you do.”Napatingin ako kay Veronica.“Then tell me.”Natahimik siya.“Tell me why my name has Montenegro in it.”Hindi siya sumagot.“Tell me why you're listed as my guardian.”Still nothing.Napahigpit ang hawak ko sa papel.“Bakit?”Unti-unting nagb