Todos los capítulos de Sa Piling Mo, Señorito Maximo : Capítulo 1 - Capítulo 10

Ysabel Trinidad’s point of view"Sigurado ka bang katulong ang ipinasok mo rito at hindi future wife ni Señorito?" Napataas agad ang kilay ko habang napapailing. Nakaupo si Amaris sa kama ko na parang sarili niyang kwarto ang pinasok niya. Katatapos lang namin magtrabaho ngunit mukhang wala pa rin siyang balak matulog. "Kapag nahuli tayo ni Ate Leonor, pareho tayong mapapagalitan," reklamo ko. Ngunit lalo lamang siyang natawa. "Katulong ka lang ba talaga rito, Ysabel?" "Oo naman." "Mukhang hindi ganyan ang tingin ni Señorito sa'yo." Napabuntong-hininga ako. Sa totoo lang, kahit ako ay nalilito na rin minsan sa mga ginagawa ni Maximo. Hindi ko alam kung ano ang nakita niya sa akin. Isa lamang akong ordinaryong katulong, ngunit pakiramdam ko ay palagi niyang napapansin ang bawat nangyayari sa akin. "Isipin mo nga," patuloy ni Amaris. "Nasanggi mo lang iyong side table noong isang araw at nagkapasa ka." Napailing siya. "Halos pagalitan niya sina Ate Leonor dahil pinagawa ka r

Ysabel Trinidad’s point of view"Good answer, Trinidad." Mabilis na lumabas ang mga salitang iyon mula kay Maximo. Nanatili akong nakatayo sa gitna ng malawak niyang pribadong silid habang pilit na kinakalma ang sarili ko. Masyadong tahimik ang buong silid. Ang tanging maririnig lang ay ang mahinang ugong ng air conditioner at ang mabilis na tibok ng puso ko. "Relax." Mababa ang boses niya. Hindi iyon malakas, ngunit sapat na upang mapatuwid ako lalo ng tayo. "Opo, Señorito." Nanatili siyang nakatingin sa akin. Those sharp eyes seemed to analyze everything. Parang wala siyang pinalalampas. Mula sa paraan ng pagtayo ko hanggang sa bahagyang paggalaw ng mga kamay ko. Napalunok ako. "Did you have a good breakfast?" Tanong niya habang papalapit sa akin.Alam kong hindi na ako makaka tras dahil naramdaman ko na ang malamig na pader sa likuran ko.“Y-yes, Señorito.”Tumango siya nang bahagya. "Good." May kakaibang seryosong ekspresyon sa mukha niya. "I heard you're feeling better.

Ysabel Trinidad’s point of view"Lalim ng iniisip natin ah." Napakurap ako at saka dahan dahang napalingon sa aking kanan. Hindi ko man lang namalayan na kanina pa pala nakatayo si Amaris sa tabi ko habang pareho kaming abala sa paglilinis ng napakalawak na sala ng mga Montenegro. Hawak niya ang feather duster ngunit imbes na magtrabaho, nakatitig lang siya sa akin na para bang kanina pa niya hinihintay na magsalita ako. Bahagya siyang ngumiti. "Kanina pa kita pinagmamasdan. Ilang beses ka nang napapatigil sa pagpupunas. Mukhang wala ka sa sarili mo, Ysabel." Napabuntong hininga ako at ibinalik ang tingin sa mamahaling center table na pinupunasan ko. "May nakarating na balita sa akin." Mahina ang boses niya, halos pabulong lamang, ngunit sapat iyon para mas lalong bumigat ang pakiramdam ko. Hindi ko na kailangang magtanong kung anong balita ang tinutukoy niya. Alam ko na agad. Mabagal akong tumango bago muling napabuntong hininga. "Oo." Sandali akong natigilan bago ko ipinagpat

Ysabel Trinidad’s point of view"Huy!" Napapitlag ako sa malakas na sigaw na nagmula sa likuran ko. Hindi pa man ako tuluyang nakakalikod ay mabilis nang inagaw ni Amaris ang librong hawak ko. Halos mapabitaw ako sa gulat habang pinapanood siyang dali-daling isinasara ang libro at maingat na ibinabalik ang mga litrato sa loob ng nakatagong compartment. "Anong ginagawa mo?" bulalas niya habang sunod-sunod ang paghinga. "Bitawan mo 'yan! Paano kung may makakita sa'yo? Alam mo ba kung gaano kalaking problema ang papasukin mo?" Napakurap ako at tuluyang napatingin sa kaniya. Kitang-kita ko ang kaba sa mukha niya. Hindi iyon ang karaniwan niyang mapang-asar na ekspresyon. May takot sa kanyang mukha."Huh?" nagtatakang tanong ko. "Nahulog lang naman 'yung libro habang naglilinis ako." Hindi pa rin siya kumalma. Mabilis niyang sinilip ang pinto ng library bago muling lumapit sa akin at mas hininaan pa ang boses. "Saan mo ba 'to nakuha?" "Diyan lang." Itinuro ko ang bookshelf na nililini

Ysabel Trinidad’s point of view “Hin…. hindi ko rin po alam,” halos pabulong kong sagot. “Hindi ko rin po alam kung bakit biglang...” Naputol ako nang umiwas siya ng tingin at tumayo mula sa kinauupuan niya. Wala siyang sinabing kahit ano habang naglalakad papunta sa cabinet malapit sa banyo. Binuksan niya iyon at kinuha ang first aid kit. Napakurap ako. Hindi ko inaasahan iyon. Akala ko sermon ang aabutin ko. Akala ko galit lang ang makukuha ko sa kanya. Pero imbes na pagalitan ako, bumalik siya sa harap ko dala ang first aid kit, seryoso pa rin ang mukha pero hindi na kasing tigas ng kanina. “Sit,” awtoridad niyang utos. Mabilis akong sumunod. Umupo ako sa gilid ng maliit na mesa na tinapik niya. Maingat niyang hinawakan ang paa ko, saka ipinatong sa hita niya para masuri ang gasgas at bahagyang pamamaga sa bandang bukung-bukong ko. Nanigas ako sa kinauupuan ko. His touch was careful. Too careful. Hindi siya marahas. Hindi rin padabog. Sa kabaligtaran,