All Chapters of คลั่งรักแม่ตัวแสบ: Chapter 31 - Chapter 40

ในห้องหรูที่ตกแต่งไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ชุดใหม่เกือบทั้งหมด รวมห้องครัวที่ไม่เคยมีอะไรนอกจากตู้เย็นไว้ใส่น้ำกับเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แต่ตอนนี้กับเต็มไปด้วยอุปกรณ์ทำอาหารครบถ้วนทั้งแบบต้มแบบทอดหรือแบบอบ รามรู้ว่าพะพายชอบทำอาหารกินเอง เขาเลยจัดชุดใหญ่มาให้เธอเลยทีเดียววันหยุดพะพายตื่นมาเข้าครัวแต่เช้า เพื่อมาทำอาหารกินกับราม ที่ตอนนี้เจ้าตัวยังนอนหลับไม่ตื่น พะพายย้ายมาอยู่กับรามที่นี่ได้เกือบเดือน ถึงตอนแรก ๆ ที่เธอมาอยู่กับเขาจะไม่ค่อยชินสักเท่าไหร่ ทั้งรู้สึกประหม่าและทั้งรู้สึกกลัว แต่ตอนนี้เธอก็เริ่มปรับตัวได้บ้างแล้ว“อุ้ย!…อย่าสิคะพี่ราม พะพายทำอาหารอยู่เห็นไหม” พะพายร้องสะดุ้ง เมื่ออยู่ ๆ ก็มีแขนแกร่งสวมกอดเธอจากด้านหลัง แต่จะเป็นใครไปได้ล่ะ ในเมื่อเธออยู่ที่นี่กับเขาแค่สองคนฟอด! ฟอด! ฟอด!“เช้านี้มีอะไรกินบ้างครับ” รามก้มหอมแก้มคนตัวเล็กที่กำลังยืนทำอาหารอยู่ ทุกวันนี้เขาแทบจะไม่ไปกินข้าวนอกบ้านแล้วด้วยซ้ำ เพราะเขามีแม่ครัวส่วนตัวคอยทำอาหารให้กินทุกวัน ถึงจะเป็นอาหารง่าย ๆ ไม่หรูหราเหมือนในร้านอาหารชื่อดัง แต่เขาก็ชอบกินแบบนี้มากกว่า“ก็มีข้าวต้มกุ้งทอดปลากับผัดผักค่ะ…อืออ…แล้วทำ

พะพายกำลังนั่งแต่งหน้าทำผมอยู่ในห้องอย่างอารมณ์ดี โดยมีรามมานั่งเฝ้าไม่ห่าง เพื่อมารอดูว่าเธอจะแต่งตัวยังไง แต่ฝันไปเถอะเพราะเธอจะไปแต่งตัวที่ผับ ไม่นานมานี้ชุดส่วนใหญ่ที่พะพายใส่ทำงาน ถูกรามขนไปทิ้งจนหมดแล้ว เพราะฉะนั้นตอนหลัง ๆ เธอเลยซื้อชุดมา ก็จะเอาไปไว้ที่ห้องของพริกไทยตลอด เพื่อป้องกันถูกคนที่นั่งอยู่ด้านหลังของเธอเอาไปทิ้งอีก“จะใส่ชุดไหน เอามาให้พี่ดูก่อน…เร็ว ๆ เลย” รามเดินเข้ามาหาพะพายที่นั่งแต่งหน้าอยู่ เขาต้องขอดูชุดก่อนว่ามันเป็นอย่างไง ไม่งั้นอย่าหวังว่าจะได้ออกจากห้อง“ไม่มีค่ะ…ชุดอยู่กับพริกไทย” พะพายพูดออกไปทั้งที่ยังแต่งหน้าอยู่ เธอรู้อยู่แล้วว่ารามจะต้องมาไม้นี้แน่ “ห๊ะ! แล้วทำไมชุดถึงไปอยู่กับพริกไทยได้ละ” รามออกไปอย่างงง ชุดตัวเองมีเต็มตู้ทำไมไม่ใส่วะ แล้วทำไมต้องเอาชุดไปไว้กับเพื่อนด้วย“ก็พี่ขนเอาชุดของพะพายไปทิ้งหมดแล้ว…พะพายก็ต้องไปยืมชุดของพริกไทยมาใส่ไงคะ” พะพายพูดตอบรามออกไป แล้วลุกขึ้นเก็บของใส่กระเป๋าเตรียมตัวออกไปผับไม่สนใจรามอีก“แล้วทำไมไม่ใส่ชุดที่พี่ซื้อให้ละ…ไม่เห็นต้องไปยืมของเพื่อนเลย” รามเดินตามมาถามพะพายที่ทำเป็นไม่สนใจ เธอเอาแต่เก็บของใส่กระเป

พอถึงช่วงพักของดีเจนักร้องหนุ่มหล่อก็ขึ้นมาบนเวทีแทนที่ พะพายที่พึ่งลงมาจากเวทีก็เดินไปหาพวกเพื่อน ๆ ที่โต๊ะ แต่ยังเดินไปยังไม่ทันถึง ก็ถูกมือหนาดึงแขนเอาไว้ซะก่อน“โอ๊ย!...เจ็บนะพี่ราม” พะพายหันไปโวยวายใส่คนที่ดึงแขนเธอไว้“เดี๋ยวคืนนี้ได้เจ็บกว่านี้แน่…ตามมานี่เลย” รามพูดคาดโทษคนตัวเล็กด้วยความหงุดหงิด แล้วดึงให้พะพายเดินตามเขาไปรามพาพะพายขึ้นมาชั้นสอง นั่งในห้อง VIP กับพวกเพื่อนของตัวเอง ขืนปล่อยไว้ข้างล่าง คงจะโดนผู้ชายพวกนั้นล้อมหน้าล้อมหลังอีกแน่นอน ให้อยู่กับเขาข้างบนนี่จนขึ้นเวทีอีกรอบดีกว่า“นั่งลง…อยู่นี่จนกว่าจะถึงเวลาขึ้นเล่นอีกรอบ” รามพูดบอกแล้วนั่งลงข้าง ๆ พะพาย ที่ตอนนี้กำลังทำหน้าหงิกหน้างอใส่เขา“พี่ราม.ง่ะ!” พะพายทำหน้าบึ้งตึงใส่คนข้าง ๆ เธอกะว่าจะมายั่วผู้ชายเล่นซะหน่อย อย่างนี้ก็อดนะสิ เซ็งเลย เพราะแบบนี้ไงถึงไม่อยากให้มาด้วยน่ะ“ไม่ต้องมาโวยวายใส่พี่…กลับไปถึงห้องเธอไม่รอดแน่พะพายไม่ต้องห่วง” รามพูดเสร็จก็ยกแก้วเหล้าเข้าปาก พะพายทำท่าทางฟึดฟัดใส่ราม เมื่อไม่สามารถไปหาเพื่อน ๆ ได้อย่างที่คิดไว้“แล้วนี่แต่งตัวบ้าอะไรวะพะพาย…ไปเปลี่ยนเลยนะ” พอมาเห็นการแต่งตัวของพะ

พะพายเก็บของเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จแล้ว ก็ไปคุยกับเพื่อนได้สักพักเธอก็ขึ้นรถกลับห้อง พอเข้ามานั่งในรถพะพายก็เอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา หันหน้าออกไปทางด้านข้างตลอด รามเห็นคนข้างกายของเขาเป็นแบบนั้นเลยทนไม่ไหว เลยจอดรถที่ข้างทางเพื่อที่จะได้ปรับความเข้าใจกับเธอซะก่อน ตอนแรกเขาว่าจะรอกลับไปถึงห้องก่อน ค่อยคุยกับเธอแต่ตอนนี้เขาเปลี่ยนใจแล้ว ถ้าให้รออีกนาทีเดียวเขาคงเป็นบ้าตายก่อนแน่“พะพายอย่าเงียบแบบนี้สิ มีอะไรก็พูดมานะครับ” รามพูดขึ้นอย่างอดไม่ได้ พอเจอพะพายทำเย็นชาไม่พูดกับเขาแบบนี้ เขาจะบ้าตายอยู่แล้ว“…” พะพายเหลือบตามองคนนั่งข้าง ๆ เล็กน้อย แล้วก็กลับมานั่งเงียบเหมือนเดิม พูดตามตรงตอนนี้เธอไม่อยากพูดอะไรกับใครทั้งนั้น“พะพายครับ…คุยกับพี่หน่อยนะครับ” รามพูดขึ้นด้วยน้ำเสียงออดอ้อน พร้อมจับแขนของคนขี้งอนมาเขย่าเบา ๆ แต่อยู่ ๆ หมั่นไส้พายก็ร้องเจ็บขึ้นมาจนรามตกใจ“โอ๊ย!…เจ็บนะพี่ราม” พะพายร้องออกมา เมื่อรามเผลอจับโดนรอยที่ถูกนับดาวบีบตอนที่อยู่ในห้องน้ำพอดี“เจ็บเหรอครับ ไหนให้พี่ดูหน่อยซิ” รามดึงแขนของพะพายขึ้นมาดูด้วยความเป็นห่วง ก็เห็นรอยแดง ๆ ที่แขน“…” พะพายยอมให้รามมองสำรวจแขนนิ่ง ๆ ไม

สนามแข่งรถของรามบรื้น! บรื้น! เอี๊ยด!!!เสียงรถในสนามแข่งดังก้องไปหมด วันนี้ไปวันหยุดรามพาพะพายมาดูแข่งรถ ซึ่งเป็นสนามของเขากับเคนที่ทำด้วยกัน แต่งานส่วนใหญ่เคนจะเป็นคนรับผิดชอบดูแลซะมากกว่า เพราะรามต้องดูแลจัดการคาสิโนอีก เลยไม่ค่อยมีเวลามาที่นี่มากนักรามขับรถมาจอดที่บล็อกตรงพวกเคนนั่งกันอยู่ ที่นี่จะเป็นบล็อกที่เก็บตัวรถที่ใช้แข่ง พร้อมทั้งเป็นบล็อกสำหรับพวกสตาฟที่ค่อยดูแลรถ รอบนี้เคนกับมาร์คก็ลงแข่งรถด้วย“กว่าจะมาได้นะครับคุณราม” พอเคนเห็นเพื่อนสนิทเดินลงรถมา ก็รีบพูดแซวออกไปทันที เพราะรามมาช้ากว่าเวลานัดไว้เกือบชั่วโมงเลยน่ะสิ“โทษที กูมัวแต่รอพะพายอยู่น่ะสิ กว่าจะลากตัวมาด้วยได้” รามพูดบ่น พร้อมหันไปมองทางข้างหลัง ที่มีพะพายกำลังเดินทำหน้าบึ้งตึงตามมา“น้องพะพายครับ ทำไมหน้าเป็นแบบนั้นครับ ไอ้รามทำอะไรน้องบอกพี่ได้นะครับเดียวพี่จัดการมันให้” พยัคฆ์ที่นั่งอยู่ เห็นสีหน้าคนรักของเพื่อนก็พูดติดตลกออกไป ดูก็รู้ว่าน่าจะไม่ได้เต็มใจมา“สวัสดีค่ะ” พะพายที่พึ่งเดินมาถึงก็ยกมือไหว้พวกเพื่อน ๆ ของราม วันนี้พะพายกะว่าจะนอนดูซีรีส์อยู่ห้องจะไม่ตามมา แต่รามก็ไม่ยอมพูดคะยั้นคะยอให้เธอมาด้