LOGINเจ้าพ่อคาสิโนสนใจดีเจสาวในผับคืนนี้เลยเสนอเช็คเลขเจ็ดหลักให้เธอแลกกับการไปสนุกกับเขาหนึ่งคืน "ขอโทษทีนะคะ. .ฉันไม่ขายค่ะ" หญิงสาวไม่เล่นด้วยเจ้าพ่อคาสิโนจะทำยังไงต่อ.. "คนอย่างฉันอยากได้อะไรก็ต้องได้"
View More‘ฮือ ๆ ...ฮือ ๆ ...คุณแม่...คุณแม่...อย่าทิ้งหนูไป...อย่าทิ้งหนูไป!! ฮือๆ ๆ' เสียงร่ำไห้ของเด็กผู้หญิงร้องกึกก้องทั่วห้องสีขาว นอนกอดร่างของผู้เป็นแม่อยู่บนเตียง ในห้องมีทั้งพยาบาลและผู้คนยืมล้อมรอบอยู่มากมาย…
.
.
.
ครืน! ครืน! ครืน!!!
เสียงโทรศัพท์เครื่องหรู ดังปลุกร่างบางที่กำลังนอนหลับใหลในห้วงของความฝันให้ตื่นขึ้น พะพายตื่นมางัวเงียตามองหาต้นเสียงที่ปลุกให้เธอตื่น
“ฮัลโหล...ว่าไง “พะพายเอาโทรศัพท์มาดูว่าใครโทรหาเธอ (พริกไทย) แล้วกดรับสายไป
(ฮัลโหลลล…พะพาย...นี่เธอหลับอยู่เหรอ ช่วยเข้าดูไลน์กลุ่มด้วยค่ะ พวกฉันรอเธอคนเดียวเลยเนี่ย!!)
เสียงของพริกไทยเพื่อนของเธอร้องโวยวายเสียงดังออกมาจากโทรศัพท์เครื่องหรู จนหญิงสาวต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกจากหูของตัวเอง
(อ้าว!..ทำไมล่ะพะพาย...อีกอาทิตย์เดียวพวกเราก็จะเปิดเทอมแล้วนะ กว่าจะได้ออกมาเที่ยวอีกครั้งคงนานเลยนะ) พริกไทยพูดขึ้นอย่างน่าเสียดาย
“ฉันรับปากพี่มะนาวไว้น่ะ ว่าคืนนี้จะไปเป็นดีเจแทนพี่เขาหนึ่งวัน…พวกแกไปเที่ยวกันเลย” พะพายพูดอธิบายให้เพื่อนของตัวเองฟัง
(อ๋อ...แล้วเธอไปเป็นดีเจที่ผับไหนล่ะ เดี๋ยวพวกฉันไปเที่ยวที่ผับนั้นก็ได้ง่ายดี เธอจะได้มีเพื่อนกลับด้วยไง) พริกไทยพูดขึ้น เพราะตัวเองก็ไม่อยากให้เพื่อนต้องเดินกลับคนเดียวตอนดึกๆ เหมือนกัน ย้ายที่เที่ยวก็ได้ง่ายกว่ากันเยอะ
“อืม ๆ…เอางั้นก็ได้ งั้นตอนเย็นเธอมารับฉันด้วยนะ ฉันขี้เกียจขับรถไปน่ะ”
(ค่ะ…คุณ…พะพาย เดียวไปรับเองค่ะ!!) พริกไทยพูดตอบรับพะพายอย่างประชดประชัน เธอยอมกับความขี้เกียจของเพื่อนคนนี้เลยจริง ๆ มีรถแต่ขี้เกียจขับแล้วมันจะซื้อมาทำไม!!
“จ้า ๆ ๆ…งั้นฉันไปอาบน้ำแต่งตัวก่อนนะ”
(จ้า ๆ ๆ บายยย)
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
“ตื่น ๆ...ตื่น ๆ...” พอเพื่อนของเธอกดว่างไปแล้ว พะพายก็ใช่มือทั้งสองข้างของตัวเองตีไปที่หน้าไม่แรงไม่เบาไปสองสามที เพื่อทำให้ตัวเองตื่นตัวอย่างเต็มที่ แล้วเลิกคิดถึงความฝันที่ตามหลอกหลอนตัวเองมาตั้งแต่เด็กซะที!!!
ผับหรูกลางเมือง
ในค่ำคืนที่แสงไฟสลัว ในผับหรูแห่งหนึ่งดีเจสาวกำลังครบคุมเสียงเพลง และความสนุกให้กับพวกผีเสื้อราตรีได้วาดลวดลายกัน บ้างก็นั่งดื่มกันอยู่ที่โต๊ะ บ้างก็พูดคุยกันอย่างสนุกสนาน ดีเจสาวเต้นวายลวดลายอยู่บนเวทีเล็ก ๆ บางทีก็ดื่มแอลกอฮอล์ที่ผู้คนยื่นให้บาง พะพายถือว่าเป็นหญิงสาวที่สวยมากคนหนึ่ง ใบหน้าของสาวลูกครึ่งดวงตาสวยหวาน ขนตายาวเข้ากับโครงหน้า ผมยาวสีควันบุหรี่ถูกปล่อยมาถึงเอวสวย ริมฝีปากบางที่แต่งแต้มไปด้วยสีแดง ช่วยเพิ่มเสน่ห์ให้เธอได้เป็นอย่างดี คืนนี้เธอใส่ชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดที่ตัดกับสีผิวที่ขาวเนียนเหมือนกับไข่มุก หน้าอกด้านซ้ายมีรอยสักเล็กๆ รูปผีเสื้อออกมาโบยบินออกจากชุดเธอ ดูสวยเซ็กซี่และดูสง่าราวกับนางพญา ความสวยของเธอทำเอาพวกผู้ชายน้อยใหญ่ต่างจ้องมองกันตาไม่กะพริบ ร่วมถึงลีลาการวาดลวดลายอันยั่วยวนของเธอยิ่งทำให้พวกผู้ชายที่ใกล้ ๆ น้ำลายหกกันเป็นแถว ๆ
-มุมหนึ่งของผับ
ชายหนุ่มกลุ่มหนึ่ง นั่งดื่มกันอยู่บนชั้นสองของร้านที่เป็นโซน VIP ที่สามารถมองเห็นทุกมุมของร้านได้ รามเป็นเพื่อนกับพยัคฆ์ซึ่งเป็นเจ้าของผับหรูแห่งนี้ พวกเขามักจะนัดกันมาดื่มสังสรรค์ที่ผับนี้กันเป็นประจำ และปิดท้ายด้วยกันหาเหยื่อกลับห้องของใครของมัน ที่นี่ถือว่าเป็นแหล่งหาเหยื่อชั้นเยี่ยมเลยก็ว่าได้ เพราะปกติพวกเขาก็เป็นที่สนใจของพวกผู้หญิงทั้งหลายอยู่แล้ว บางทีพวกเขายังไม่ต้องทำอะไรก็มีเหยื่อมาให้กินถึงที่ บางคนมาผับแห่งนี้เพื่อที่จะได้เห็นหน้าพวกเขาหรือพูดคุยกับพวกเขาสักครั้งก็ยังมี เพราะพวกเขาแต่ละคนทั้งฐานะดีหน้าตาสไตล์ลูกครึ่ง และท่าทางไม่ต่างอะไรกับพวกนายแบบในแมกาซีนชื่อดังเลยก็ว่าได้ ทำให้มีผู้หญิงมากมายต้องการมาเป็นผู้หญิงของเขา ขอแค่ได้ขึ้นเตียงกับพวกเขาสักครั้งก็ยังดี และพวกเขาก็ไม่เคยทำให้พวกผู้หญิงพวกนั้นผิดหวัง แต่รามจะต่างออกไปนิดหน่อยเพราะเขาเป็นคนขี้เบื่อ และหวงตัว ไม่ชอบกอดหรือจูบกับผู้หญิงคนไหน ส่วนใหญ่พอจบเรื่องบนเตียงแล้ว ก็จ่ายเงินให้ผู้หญิงจากนั้นก็ต่างคนต่างไป ไม่มีการนอนค้างคืนด้วยกัน ถ้าใครทำให้เขาถูกใจมากหน่อยก็อาจจะมีการเลือกหาครั้งต่อไปแต่ก็น้อยมาก ชีวิตส่วนใหญ่ของรามจะอยู่กับการทำงานเสียมากกว่า เขามีธุรกิจทั้งด้านขาวและด้านมืด รามมีคาสิโนแบบถูกกฎหมายและแบบไม่ถูกก็มี ยังมีสนามแข่งม้าและสนามแข่งรถเป็นของตัวเอง บางสนามก็เปิดร่วมกับเพื่อน รายได้แต่ละเดือนเป็นพัน ๆ ล้าน จึงทำให้มีผู้หญิงมากมายอยากได้เขามาครอบครอง
แล้วดูเหมือนว่ารามจะเจอเหยื่อของค่ำคืนนี้แล้ว ดวงตาคู่คมจ้องมองดีเจสาวตาไม่กะพริบ เพราะเธอดูสวยสะดุดตาและตรงสเปคเขามาก ทั้งเสียงหน้าตาและลีลาการวาดลวดลายของเธอบนเวที มันทำให้เขาคอแห้งผาก ต้องกลืนน้ำลายลงคอไปหลายครั้ง พอเขาเห็นพวกผู้ชายน้อยใหญ่รายล้อมเธอเต็มไปหมด มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดอย่างบอกไม่ถูก รามหันไปหาพยัคฆ์เพื่อนสนิท แล้วเอ่ยถามเรื่องดีเจสาวคนนั้นออกไป
“ไอ้พยัคฆ์ นั้นดีเจใหม่ของผับมึงเหรอ ทำไมกูไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนว่ะ” รามพูดขึ้นอย่างสงสัย
“ขอโทษทีนะที่เงียบหายไป…คิดถึงผัวบ้างไหมครับคุณเมีย”“คะ..คุณ!” พะพายเมื่อได้สติกลับมา ก็รีบวิ่งไปหลบอยู่หลังลูกไหนกับมาร์ค เพื่อหวังให้ทั้งสองคนช่วยปกป้องตัวเอง“หึหึ...คิดว่าไอ้มาร์คมันจะช่วยอะไรเธอได้หรือไง” รามหัวเราะออกมา เมื่อเห็นพะพายวิ่งไปหลบอยู่หลังคนอื่น“ใครวะ...ไอ้พาย” ลูกไหนหันไปถามพะพายอย่างงง ๆ เพราะไม่รู้ว่าตอนนี่มันเกิดเรื่องอะไรขึ้น“เออ..เออคือว่า” พะพายอ้ำอึ้งไม่รู้จะพูดบอกเพื่อนของตัวเองยังไงดี“ก็บอกไปเลยสิ…ว่าฉันเป็นผัวของเธอ” รามพูดขึ้นเสียงเรียบ พร้อมยกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างเจ้าเล่ห์“ห๊ะ!…ผัวเหรอ!” ทั้งสามคนร้องขึ้นพร้อมกันอย่างตกใจ ก่อนจะหันไปมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเอง พะพายมันไปแอบมีผัวตั้งแต่ตอนไหน พอเห็นพวกเพื่อน ๆ หันมองหน้าด้วยความสงสัย พะพายก็ยืนส่ายหัวไปมาไม่หยุด เพื่อปฏิเสธคำพูดของรามว่ามันไม่ได้เป็นความจริง“ไม่ใช่สักหน่อย…คุณอย่ามาพูดมั่วซั่วแถวนี่นะ” พะพายรีบพูดปฏิเสธเสียงแข็ง“ทำไมล่ะ…ได้ฉันแล้วจะไม่รับผิดชอบหรือไง” รามกระตุกยิ้มมุมปากขึ้น พร้อมก้าวเดินเข้าไปหาพะพาย แล้วเอ่ยถามออกมาด้วยน้ำเสียงยียวน เขาก็ไม่ได้พูดผิดอะไรนี่นา เขาได้เธอแล้ว ส่วนเธ
คิ้วหนาขมวดเข้าหากันเป็นปม ดวงตาคู่คมจ้องเขม็งไปที่พริตตี้สาวชุดแดง นั่นเธอแต่งตัวบ้าอะไรสั้นก็สั้น บางก็บาง ก้มทีก็แทบจะเห็นตูดอยู่แล้ว รามพอได้มาเห็นชุดที่พะพายใส่ ก็ยิ่งหงุดหงิดขึ้นไปอีก ทีเขาจับนิดจับหน่อยก็ด่าก็ว่า ทีตอนนี้กลับไปให้พวกผู้ชายพวกนั้นจับเล่นซะได้“จะทำอะไร…ก็รองานเลิกก่อนนะมึง” เคนพูดเตือนรามออกไป เขากลัวรามจะทนไม่ไหว เข้าไปกระชากตัวพริตตี้สาวลากออกไปจากงานซะจริง ๆ“รู้แล้วน่า!” รามพูดขึ้นด้วยสีหน้าเรียบเฉย ร่างสูงยืนนิ่งตาจ้องไปทางพะพายดั้งเดิม ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์พูดคุยกับใครทั้งนั้น“แล้วนี่ไอ้มาร์คไม่ได้มางานนี่ด้วยเหรอวะ” พยัคฆ์ถามเคนขึ้น พร้อมหันมองไปรอบ ๆ เมื่อไม่เห็นน้องชายสุดที่รักของเพื่อนตัวเอง“มา…แต่ไปอยู่เฝ้าเมียมันนู่น” เสียงทุ้มพูดขึ้นอยากเบื่อหน่าย เขารู้สึกเอือมระอากับนิสัยขี้หึงขี้หวงของน้องชายตัวเองมาก ๆ พอรู้ว่าลูกไหนจะมางานนี้ด้วย ก็ไม่ทำมาหากินอะไรละ จะไปนั่งเฝ้าน้องเขาอย่างเดียว“อ๋อ ๆ…กลุ่มพวกเรานี้มีแต่พวกขี้หวงเนอะ คิก ๆ” พยัคฆ์หัวเราะออกมาคิก ๆ อย่างชอบใจ ที่ได้เห็นพวกเพื่อนตัวเอง เอาแต่ตามหึงหวงเมียตัวเอง พยัคฆ์เห็นท่าทีของรามแล้ว ดูถ้
พะพายลืมตาตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของอีกวันด้วยความรู้สึกเมื่อยล้า เมื่อคืนเธอถูกรามจับกัดกินจนเผลอหลับไปตอนไหนก็ไม่รู้ แต่พอตื่นมาก็ไม่เห็นเขาอยู่บนเตียงแล้ว ไม่รู้ว่าหายไปตั้งแต่ตอนไหน พอจะไปก็ไปซะง่ายดาย ทีเมื่อวานเธอไล่เท่าไรก็ไม่ยอมไป พะพายบ่นในใจอย่างเคือง ๆ แล้วทำไมเธอต้องไปคิดถึงเขาด้วยเนี่ย มันก็ดีแล้วนี่นาที่เขาจากไปซะที เธอจะได้กลับไปใช้ชีวิตตามปกติเหมือนเดิมพะพายกลับมาใช้ชีวิตดังเดิม ถึงร่างกายจะยังคงอ่อนล้า และยังมีร่องรอยที่รามฝากไว้หลงเหลืออยู่จาง ๆ บ้าง แต่ก็ไม่ได้เจ็บหรือเมื่อยล้าเหมือนวันแรก ๆ แล้ว ส่วนผู้ชายคนนั้นก็ไม่ได้มาวุ่นวายอะไรกับเธออีก ทั้งที่วันนั้นพูดว่าจะรับผิดชอบเธอทุกอย่างซะดิบดี แต่ตอนนี้กลับหายตัวไปไหนก็ยังไม่รู้เลย นี่สินะพวกผู้ชายพอได้ตามที่ต้องการสมใจแล้ว ก็หนีหายเงียบไปเลย แต่ใครจะสนใจละ ถึงพะพายจะรู้สึกเสียดายความบริสุทธิ์ ที่ต้องเสียให้เขาไปก็ตามทีเถอะ แต่จะให้เธอทำอย่างไงได้ ในเมื่อมันเอากลับคืนมาไม่ได้แล้วนี่นา จะให้เธอมานั่งร้องไห้เสียใจ กับเรื่องราวพวกนี้ก็คงไม่ใช่ สู้เอาเวลาไปทำอย่างอื่นซะดีกว่า ช่วงพักเที่ยงหลังจากที่พะพายและเพื่อน ๆ เลิกเรีย
โครกคราก! โครกคราก!!หลังจากที่ภายในห้องเงียบสนิทไร้เสียงคนพูด อยู่ ๆ เสียงท้องของคนที่บอกว่าไม่หิว ก็ดังขึ้นอย่างควบคุมไม่ได้ พะพายเอามือกุมที่ท้องของตัวเอง แล้วก้มหน้าลงด้วยความอาย ทำไมร่างกายเธอมันถึงไม่ยอมเชื่อฟังเธอเอาซะเลยนะ ชอบทำให้เธอต้องขายหน้าผู้ชายคนนี้อยู่เรื่อยเลย“ถ้าไม่อยากไปกินข้างนอกก็สั่งมากินที่ห้องก็ได้…โอเคไหมครับ” รามก้มพูดข้างหูของพะพาย ที่ตอนนี้เอาแต่นั่งก้มหน้าเขิน ไม่ยอมพูดโต้ตอบกับเขาต่ออีก“อยากทำอะไรก็ทำ…ว้าย!…นี่คุณจะทำอะไรอีกเนี่ย!” พะพายที่กำลังพูดอยู่ ก็ต้องร้องออกมาด้วยความตกใจ ที่จู่ ๆ รามก็ช้อนตัวเธอขึ้นอุ้มไว้ในอ้อมแขนอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย เขาคิดจะทำบ้าอะไรอีกเนี่ยยย!!“ไม่ทำอะไรหรอกน่า…ก็แค่จะพาไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นก็เท่านั้นเอง” รามพูดตอบ พร้อมก้าวเดินไปที่ห้องนั่งเล่น “ฉันเดินเองได้…ไม่ต้องมาอุ้ม ปล่อยฉันลงเดี๋ยวนี้เลย” พะพายร้องโวยวาย พร้อม พยายามดิ้นลงจากอ้อมแขนแกร่งอย่างรังเกียจ“อวดเก่งจริง…เมียใครวะ” รามเดินอุ้มพะพายออกไปนอกห้องแต่งตัว ปากก็พูดบ่นคนในอ้อมกอดไปด้วย สภาพแบบนี้ยังจะอวดเก่งกับเขาอีกนะ“ฉันไม่ได้อวดเก่ง…ปล่อยฉันลงเลยนะ” พะพายโวย