All Chapters of คลั่งรักแม่ตัวแสบ: Chapter 51 - Chapter 60

ผับของพยัคฆ์ห้อง VIPหลังจากออกมาจากห้องนอน รามก็ขับรถไปที่ผับของพยัคฆ์ เพราะวันนี้อยู่ ๆ เขาก็รู้สึกอยากดื่มเหล้าขึ้นมา มันคงจะเป็นเพราะช่วงนี้มีเรื่องยุ่ง ๆ เข้ามามากไป เลยทำให้เขารู้สึกเหนื่อยกว่าเดิม แต่ถ้าเป็นปกติเวลาที่เขาทำงานมาเหนื่อย ๆ แค่ได้เห็นหน้าของพะพายได้พูดคุยกับเธอ รามก็รู้สึกหายเหนื่อยแล้ว แต่ว่าวันนี้ทั้งวันไม่รู้ว่าพะพายเป็นอะไร เธอไม่ยอมพูดคุยกับเขาเลยสักคำ ตอนนี้เขาจะบ้าตายอยู่แล้ว“วันนี้ลมอะไรหอบมึงมาได้วะไอ้ราม” พยัคฆ์ถามขึ้นอย่างสงสัย เมื่อเห็นเพื่อนสนิทเดินหน้าตึงเข้ามานั่งในห้อง แล้วก็เอาแต่ดื่มอย่างเดียวอย่างไม่พูดไม่จาอะไรเลย วันนี้ภูตผีตัวไหนเข้าสิงเพื่อนเขากันนะ“ไม่มีอะไร…แค่รู้สึกเซ็ง ๆ” รามพูดตอบเสียงเรียบ แล้วยกแก้วเหล้าขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมดอีกครั้ง“หึหึ…ทำไมน้องพะพายไม่ให้นอนด้วยหรือไงวะ” เคนที่นั่งอยู่ก็พูดหยอกแซวเล่นอย่างทีเคย แต่คำพูดของเขากับทำให้รามชะงักค้างไปเลยทีเดียว หรือว่าเรื่องที่แซวเล่นจะเป็นเรื่องจริงวะเนี่ย!!!“…” รามนั่งเงียบนิ่งตาจ้องอยู่ที่แก้วเหล้าในมืออย่างเหม่อลอย เพราะเขารู้สึกคำพูดของเคนมันจี้ใจเขามากจริง ๆ“นี่มึงคงไม่ได้ท

หลังจบเรื่องวุ่นวายที่ผับ รามก็รีบขับรถกลับมาหาพะพายทันที ห้องทั้งห้องยังคงมืดสนิทเหมือนตอนเขาออกไปไม่มีผิด รามค่อย ๆ เดินอ้อมไปหาคนที่นอนหลับอยู่บนเตียง ก่อนจะหันไปเปิดไฟ หัวเตียงฝั่งที่พะพายนอนอยู่ให้สว่างขึ้น แสงของโคมไฟหัวเตียงถูกเปิดขึ้น มันทำให้รามมองเห็นใบหน้าของคนหลับอยู่ได้ชัดขึ้น แต่พอได้เห็นใบหน้าของเธอมันกับทำให้ เขารู้สึกเจ็บจี๊ดขึ้นมาทั้งใจเหมือนมีคนเอามีดมากรีบจนเป็นแผลลึกเลยทีเดียว เมื่อรามมองเห็นแก้มขาว ๆ ทั้งสองข้างยังคงมีคาบน้ำตาที่ยังไม่แห้งดีอยู่ มันทำให้รามอยากจะกลับไปจัดการสองคนนั้นอีกครั้งซะจริง ๆ เขาไม่น่าปล่อยสองคนนั้นไปง่าย ๆ เลยขนตายาวเริ่มกะพริบถี่ขึ้นเรื่อย ๆ พะพายรู้สึกเหมือนมีอะไรมาลูบไล้ที่ใบหน้าของตัวเองไม่หยุด เธอเลยค่อย ๆ ลืมตาขึ้นมาก็เห็นรามกำลังใช้มือเช็ดคาบน้ำตาที่แก้มของเธออยู่“พี่ราม” พะพายเอ่ยเรียกชื่อคนตรงหน้าออกมาเสียงเบา เขามาอยู่ตรงนี้ได้ยังไงกันนะ“ครับพี่เอง…พะพายร้องไห้ทำไมครับ” รามรู้อยู่แล้วว่าเธอร้องไห้เพราะเรื่องอะไร แต่ก็อยากถามออกไป ดูสิว่าเธอจะตอบเขาว่าอะไร ใจหนึ่งเขาก็ดีใจมากที่ได้เห็นพะพายร้องไห้เสียใจที่คิดว่าเขานอกใจ เพราะน

ห้างหรูกลางเมืองหลังจากที่คุยและแนะนำตัวกันเสร็จเรียบร้อยแล้ว คุณแม่ของรามก็ชวนพะพายออกมาเดินห้างเล่นกัน บอกเลยว่าเธอถูกใจว่าที่ลูกสะใภ้คนนี้มาก รัดดากับรันพาพะพายเดินหาซื้อของ ทั้งกระเป๋าเสื้อผ้ารองเท้าเต็มไปหมด และทั้งหมดนั้นรามก็เป็นคนจ่าย แถมต้องเป็นคนถือของให้สามสาวด้วยเช่นกัน ตอนนี้หน้าของรามเริ่มจะไม่มีอารมณ์ร่วมกับสองแม่ลูกนี้แล้ว ไม่รู้ว่าจะพากันมาทำไม“ซื้อพอกันหรือยังครับเนี่ย…พะพายไม่ค่อยสบายอยู่ด้วย” รามพูดออกมาเมื่อเห็นว่าสองคนนั้นยังไม่ยอมหยุด จะลากพะพายไปร้านอื่นต่อ“ไม่เป็นไรค่ะพี่ราม…พะพายดีขึ้นมากแล้ว” พะพายพูดขึ้นยิ้ม ถึงเธอจะยังตกใจเรื่องของคุณแม่พี่รามกับพี่สาวของเขาอยู่บ้าง แต่ตอนนี้ก็ค่อยยังชั่วมากขึ้นแล้ว ไม่เกร็งเหมือนตอนเจอแรกที่อยู่ห้องแล้ว“กลับกันไปได้แล้วครับ…ผมจะได้พาน้องกลับห้องสักที” รามพูดไล่แม่กับพี่สาวของเขาออกไปตรง ๆ ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่รู้จะมากันทำไม“อ้าว…นี่หนูพะพายไม่สบายอยู่เหรอลูก แล้วทำไมไม่บอกแม่ตั้งแต่ทีแรก ไหนมาให้แม่ดูหน่อยสิลูก” รัดดาทำเป็นไม่สนใจเสียงของลูกชาย หันไปหาพะพายที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วใช้หลังมือแตะที่หน้าผากของเธอเบา ๆ เพ

“เออ…ตั้งแต่เด็กเหรอคะ คุณแม่เคยเจอพะพายตอนเด็กด้วยเหรอคะ” พะพายถามขึ้นอย่างงุนงง พอได้ฟังคำพูดของพ่อแม่ของราม พะพายก็รู้สึกงงไปหมด นี่เธอเคยเจอครอบครัวของพี่รามมาก่อนด้วยอย่างงั้นเหรอ“อ้าว!…นี่พี่รามยังไม่ได้เล่าเรื่องตอนเด็กให้หนูฟังเหรอลูก” รัดดาถามขึ้น แล้วหันหน้าไปมองทางลูกชายของตัวเองอย่างไม่เข้าใจ“บอกอะไรคะ…นี่พี่รามเคยเจอกับพะพายมาก่อนด้วยเหรอคะ” พะพายรีบส่ายหน้าปฏิเสธรัดดาไป แล้วหันมาถามแฟนหนุ่มที่นั่งอยู่ข้าง ๆ เธออย่างสงสัย“ตอนนั้นพะพายอายุแค่หกเจ็ดขวบ จะจำเรื่องในตอนนั้นไม่ได้ก็ไม่แปลก” รันพูดเสริมออกมาอีกคน“พี่ราม!!” พะพายเห็นรามทำเป็นไม่สนใจ นั่งตักอาหารเข้าปากไม่พูดบอกอะไรสักที เลยเรียกชื่อของเขาออกมาเสียงอ่อน เพื่อให้อธิบายเรื่องราวทั้งหมดให้เธอฟังที“อืม!…พวกเราเคยเจอกันมาก่อนตอนเด็ก” รามพยักหน้ารับ ก่อนจะพูดยืนยันกับพะพายออกไปอีกหนึ่งเสียง “ตอนเด็กเหรอคะ” พะพายพูดทวนคำพูดของราม แล้วพยายามคิดว่าเธอเคยเจอครอบครัวของรามที่ไหน“ใช่…พะพายยังจำตอนที่หนูไปเฝ้าคุณแม่ที่โรงพยาบาลได้ไหม” รามค่อย ๆ พูดเล่าเรื่องราวในอดีตให้พะพายฟังอย่างช้า ๆ พะพายคิดตามที่รามพูดออกมา เธ

ผ่านมาหนึ่งอาทิตย์เต็ม ๆ ที่พะพายต้องใช้ชีวิตอยู่แต่ห้อง แทบจะไม่ได้ออกไปไหนเลย เพราะรามบอกว่าเธอยังไม่หายป่วยดี ไม่อยากให้เธอออกไปไหน แต่เขาคงไม่รู้เลยสินะว่าที่เขารังแกเธอเกือบเช้าทุกคืนเนี่ย มันจะทำให้เธอหายป่วยช้าได้เหมือนกัน พอเธอพูดบอกเขาออกไป ก็หาว่ามันไม่เกี่ยวกัน เพราะว่าเขาก็ทำแบบนี้มาตลอดอยู่แล้ว คนอะไรเอาแต่ใจตัวเองและไม่มีเหตุผลที่สุดเลย“พะพายใกล้เที่ยงแล้ว หนูอยากกินอะไร เดียวพี่จะได้ให้ลูกน้องไปซื้อมาให้” เช้าวันนี้รามลากพะพายมาทำงานที่คาสิโนด้วย เพราะเห็นเจ้าตัวบ่นว่าเบื่อ ๆ ตอนนี้เวลาใกล้เที่ยงแล้วรามเลยหันไปถามเธอที่นั่งเล่นโทรศัพท์อยู่ที่โซฟา“อือ…วันนี้พวกเราลงไปกินข้าวกันที่โซนอาหารของคาสิโนกันดีไหมคะ” พะพายนั่งคิดอยู่นาน ก่อนจะพูดสิ่งที่เธอคิดออกไป พะพายมาที่นี่ก็ตั้งหลายครั้งแล้ว แต่ก็ยังไม่เคยลงไปด้านล่างที่เป็นโซนของคาสิโนจริง ๆ เลยสักครั้ง เพราะมาเมื่อไหร่รามก็ให้เธอมานั่งเล่นอยู่แต่ในห้องทำงานของเขา ที่อยู่ชั้นบนสุดของคาสิโนนี้ตลอดเลย พะพายอยากลงไปเปิดหูเปิดตาชั้นล่างดูบ้าง“กินข้างล่างนะเหรอ” รามขมวดคิ้วเข้าหากันเป็นปม เงยหน้าถามย้ำพะพายออกไปอีกครั้ง ข้