All Chapters of คลั่งรักแม่ตัวแสบ: Chapter 1 - Chapter 10

“ไอ้พยัคฆ์ นั้นดีเจใหม่ของผับมึงเหรอ ทำไมกูไม่เคยเห็นหน้ามาก่อนว่ะ” รามพูดขึ้นอย่างสงสัยพยัคฆ์ เคนกับมาร์ค (น้องของเคน) หันมองรามพร้อมกัน แล้วพยัคฆ์กระตุกยิ้มมุมปากขึ้น เมื่อรู้ทันเพื่อนของเขา ไอ้นี่มันเจอเหยื่อของคืนนี้แล้วสินะ แต่คนนี้น่าจะจับกินได้ไม่ง่ายเหมือนคนอื่น ๆ หรอกนะ“อ๋อ…พอดีน้องมะนาวติดธุระน่ะ ส่วนดีเจอีกก็มาไม่ได้ มะนาวเลยของให้รุ่นน้องของเธอ มาเป็นดีเจแทนวันหนึ่งนะ” พยัคฆ์พูดอธิบายให้รามฟังไปส่ง ๆ อย่างไม่ใส่ใจส่วนมือไม้ก็นัวเนียอยู่กับสาวสวยข้างกาย ซึ่งเป็นคู่นอนของตัวเองในค่ำคืนนี้ ดีเจคืนนี้สวยจริงเขาเห็นทีแรกยังมองตาค้างไปเลย แล้วเขาก็จัดการพูดคุยทาบทามเธอให้มาเป็นผู้หญิงของเขามาก่อนหน้านี้แล้ว แต่เธอไม่สนใจข้อเสนอของเขา แต่ใครสนพราะเขาก็ไม่ชอบบังคับใครเหมือนกัน รอบตัวเขายังมีผู้หญิงอีกมากมายที่สนใจข้อเสนอของเขา เหมือนกับสาวสวยที่อยู่ข้างกายเขาในตอนนี้ ถึงจะสวยไม่เท่ากับดีเจสาวคนนั้นก็เถอะ“ไอ้สัส..คุยกับกูก็มองหน้ากูก่อน ไอ้เวรนี่!!” รามพูดว่าพยัคฆ์อย่างหงุดหงิด มันจะอะไรนักหนากับผู้หญิงเนี่ย!!“สวยวะ…สเปคมึงเลยนี่ไอ้ราม” เคนพูดขึ้นอย่างรู้นิสัยเพื่อนของเขา แต่ด

ประตูห้อง VIP เปิดออกหญิงสาววัยสามกว่าเดินเข้ามา แล้วนั่งลงข้างๆ เจ้านายของเธออย่างกล้า ๆ กลัว ๆ“แล้ว!!” รามถามขึ้นอย่างไม่เข้าใจ เมื่อไม่เห็นผู้หญิงที่เขาต้องการขึ้นมาด้วยรามนั่งมองดูเธออยู่ตลอดตั้งแต่หญิงสาวมานั่งโต๊ะกับเพื่อน ๆ เห็นพวกผู้ชายหลายกลุ่มเดินวนเวียนไปที่โต๊ะของเธอไม่หยุด พอเห็นแบบนั้นเขาก็ยิ่งรู้สึกหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ แล้วตอนนี้เห็นว่าเธอไม่ได้ตามผู้จัดการขึ้นมาหาเขาด้วย รามก็ยิ่งรู้สึกไม่สบอารมณ์เข้าไปใหญ่“เอ่อ...เออ....คือว่า” เชอรี่พูดติด ๆ ขัด ๆ เหมือนคนพูดติดอ่างอย่างไม่รู้ตัว แล้วจะให้เธอบอกคนตรงหน้าอย่างไงดีเพล้ง!!รามทนรอคำตอบไม่ไหว ยกแก้วเหล้าที่อยู่ในมือปาใส่ผนังทางด้านหลังของเชอรี่สุดแรง“กริ๊ดดดด” เชอรี่กรีดร้องออกมาอย่างตกใจ ร่างกายสั่นระริกด้วยความหวาดกลัว ตาย! ตาย! เชอรี่เธอต้องตายวันนี้แน่ ๆ“น้องเขาพูดว่าไง เธอก็บอกมันไปตามนั้นล่ะเชอรี่ อ้ำอึ้งไปก็ไม่ช่วยอะไร”พยัคฆ์พูดบอกลูกน้องของเขา ให้รีบบอกออกไป ก่อนที่ผับของเขาจะพังไมากกว่านี้ ดูก็รู้ว่าเพื่อนของเขามันเริ่มอารมณ์ไม่ดีแล้ว เดียวก็ซวยกันหมดหรอก“ค่ะ...ค่ะ…น้องพะพายบอกว่าเธอไม่สนใจค่ะ” เชอรี่

หมับ!!“อ๊ะ!…นี่คุณจะทำอะไร…ปล่อยฉันนะ!!” พะพายร้องลั่นขึ้นเสียงดัง เมื่ออยู่ ๆ แขนของเธอก็ถูกมือหนาจับจากทางด้านหลัง แล้วกระชากเธอเข้ามาหาตัว พร้อมใช้แขนแกร่งอีกข้างของเขาโอบรัดเอวบางของเธอเอาไว้แน่น พะพายถูกมือหนาดึงกระชากแบบไม่ได้ตั้งตัว ร่างกายเลยเซไปหาเขา จนใบหน้าของเธอชนกับแผงอกกำยำของเขาเข้าเต็ม ๆ“ไม่สนใจจริง ๆ เหรอครับ…ผมรวยมากนะ จะบอกให้” รามก้มมองร่างเล็กที่กำลังดิ้นอยู่ในอ้อมกอดของตัวเองอย่างพอใจ ก่อนจะแกล้งก้มใบหน้าพูดกระซิบข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา พะพายสัมผัสได้ถึงลมหายใจอุ่นร้อนที่ข้างหู ก็สะดุ้งเฮือกขนลุกซู่ไปทั่วร่างทันที“ไม่สนใจค่ะ…ปล่อยฉันเดี๋ยวนี้เลยนะ” พะพายพยายามดิ้นหนีสุดแรงเพื่อจะออกจากอ้อมกอดของชายหนุ่ม แต่มันก็ไม่ได้ผลเลยแม้แต่นิดเดียว เพราะเขากอดเธอไว้แน่นมาก“จะไม่ฟังข้อเสนอหน่อยเหรอครับ…เผื่อคุณอาจจะเปลี่ยนใจ” รามพยายามพูดหว่านล้อมหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของตัวเอง ก่อนที่จะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น แล้วก้มเอาปลายจมูกโด่งมาถูไถที่ซอกคอขาวหอมของเธออย่างหยอกเย้า ตัวทั้งหอมแถมยังนุ่มนิ่มอีก เธอช่างถูกใจเขาซะจริง ๆ เลย“บอกให้ปล่อยไง…ถ้าคุณอยากมาก ก็ไ

หลังจากคืนนั้นก็ผ่านมาสามวันแล้ว รามรู้สึกโมโหดีเจสาวมาก ไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนกล้าทำกับเขาแบบนี้มาก่อน พอกลับมาถึงที่พัก รามก็สั่งให้ลูกน้องไปสืบหาข้อมูลส่วนตัวของเธอทันที ไม่ว่าจะเป็นที่อยู่หรือประวัติครอบครัวของเธอ เขาต้องการทั้งหมด  ...รามต้องการเอาคืนแม่ตัวแสบให้สาสม กับสิ่งที่เธอทำไว้กับเขาให้ได้...คืนนั้นหลังจากที่เธอวิ่งหนีเขาไปแล้ว รามโกรธมากที่หญิงสาวทำกับเขาอย่างนั้น นี่ถือว่าเป็นครั้งแรกของชีวิตของเขาเลย ที่ถูกผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ทำร้ายจนเจ็บไปหมดทั้งตัวแบบนี้ แต่มันก็ยังไม่เท่ากับความเจ็บใจ แถมยังถูกพวกเพื่อนเวรนั้นหัวเราะเยาะใส่อีก มันยิ่งทำให้รามโมโหมากขึ้นกว่าเดิม ค่อยก่อนเถอะแม่ตัวแสบ เขาจะต้องจับตัวเธอมาปราบพยศให้ได้เลย ห้องทำงานรามก๊อก ๆ ก๊อก ๆเสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น รามที่กำลังก้มหน้าก้มตาอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงาน ก็เงยหน้าขึ้น แล้วกระตุกยิ้มมุมปากขึ้นอย่างดีใจ สงสัยของที่เขารออยู่จะมาถึงแล้วสินะ หึ หึ ได้เร็วกว่าที่คิดไว้ซะอีก“เข้ามา” รามอนุญาตให้คนข้างนอกเข้ามา

ก่อนหน้านี้รามได้ให้แทนลูกน้องคนสนิทของตัวเอง ไปหาคีย์การ์ดห้องของพะพายมาให้ ตอนนี้เขาสามารถเข้ามานั่งจ้องหน้าแม่ตัวแสบ ที่เอาแต่ยืนตัวแข็งอยู่หน้าประตูไม่ยอมขยันไปไหน ครั้งนี้เธอหนีเขาไม่รอดแน่!!“ไงแม่ตัวแสบ…พบกับอีกครั้งแล้วนะ”     ชายหนุ่มทิ้งบุหรี่ที่เพิ่งสูบได้ครึ่งหนึ่งไป แล้วเอ่ยทักขึ้น มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มสุดแสนร้ายกาจขึ้น ร่างสูงลุกขึ้นยืนเต็มตัว ก้าวเดินไปหาหญิงสาวที่ยืนนิ่งอยู่หน้าประตูอย่างช้า ๆ รามรู้สึกพอใจกับใบหน้าของพะพายเวลาทำตัวไม่ถูก ที่ได้เจอหน้าเขาอีกครั้งตอนนี้สุด ๆพอพะพายได้สติ เธอก็รีบหันไปเปิดประตู เพื่อที่จะหนีออกไปจากห้อง แต่ดูเหมือนว่ามันจะช้าเกินไปซะแล้ว ร่างเล็กถูกแขกที่ไม่ได้รับเชิญ ใช้แขนยาวกอดรัดเอวจากด้านหลังไว้ พะพายถูกดึงกลับเข้ามาในห้อง พร้อมปิดประตูล็อกทางหนีสุดท้ายทิ้งไป“จะรีบไปไหนครับ…คนสวย”รามกอดรัดร่างเล็กเอาไว้ในอ้อมแขนของตัวเองแน่น แล้วใช้จมูกโด่งกดขโมยหอมแก้มของเธอไปสองสามทีอย่างเอาแต่ใจ“นี่คุณ!..ปล่อยนะ…ไม่งั