Todos los capítulos de ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Capítulo 191 - Capítulo 200

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์หลักตระกูลหยางต่อ...“หื้ม... กูเตือนมึงแล้วนะ ชิงหลี... เช้ามาอย่าเสือกโวยวายอีตัวร่าน!”หยางเป่ยแค่นยิ้มดิบเถื่อน ลากร่างบางออกจากห้องน้ำทั้งที่เนื้อตัวยังเปียกปอนหยาดนํ้าเกาะพราว โยนร่างอรชรขึ้นสู่เตียงนอนกว้างขวางอย่างแรง จนเนื้อเตียงหนานุ่มยุบตัวลง ก่อนที่พยัคฆ์ร้ายจะโถมกายเข้าคร่อมทับ เริ่มต้นบทเพลงสวาทอันเย้ายวนกร้าวร้าวและยาวนาน... และอีกครั้ง เสียงเตียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าดผสมปนเปกับเสียงครางระงมหวานหยาดเยิ้มดังสะท้อนต่อเนื่องข้ามผ่านรัตติกาลอันยาวนานจนกระทั่งแสงทองแรกแห่งรุ่งสางเริ่มจับขอบฟ้า... พยัคฆ์หนุ่มถึงยอมหยุดยั้งพายุสวาทลง และยอมปล่อยให้นางพยัคฆ์สาวคนเล็กของตระกูลหยางที่บัดนี้อยู่ในสภาพยับเยินเนื้อตัวเต็มไปด้วยรอยกัดรอยช้ำ ได้นอนหลับพักผ่อนประคองสติอันเลือนลางเพียงชั่วครู่ชั่วยาม ก่อนที่เธอจะต้องฝืนตื่นไปจัดการพูดคุยเรื่องงานสำคัญของตระกูลกับพี่สะใภ้ใหญ่ในเวลาเช้าตรู่!*+*+*+*+*+*เช้าวันต่อมา... | เวลา 08:30 น.ปัง!เสียงบานประตูไม้สลักลายพยัคฆ์เหวี่ยงเปิดออกอย่างแรง กระทบโสตประสาทชิงหลีให้สะดุ้งตื่นขึ้นมาจากห้วงนิทราด้วยความตกใจ หญิงสาวกะพริบตา

ห้องโถงกลางคฤหาสน์หลักตระกูลหยาง | เวลา 09:30 น.ต่อ...ขณะที่หยางชวนทำเพียงหลับตาลงแน่นอย่างเจ็บปวดลึก กัดฟันจนกรามขึ้นนูนพลางกลืนก้อนขมปร่าลงคอด้วยความทรมานเจียนบ้า ยามที่ต้องทนเห็นผู้หญิงที่เขาเคยรักและทะนุถนอมอย่างสุดซึ้ง ที่ไม่แม้จะกล้าบังคับขืนใจถูกปฏิบัติประดุจสิ่งของบำบัดความใคร่และรองรับอารมณ์ดิบหลินนาน่านั่งตะลึงลานจนตาค้างปล่อยให้อาการอึ้งทึ่งเข้าครอบงำ เธอแทบไม่เชื่อสายตาตัวเองเลยว่าเพื่อนรักอย่างชิงหลี จะมีสภาพยับเยินบอบช้ำได้ถึงเพียงนี้ เพียงแค่ร่องรอยตราประทับสีเข้มจัดตามลำคอก็ทำเอาเธอใจสั่นไหวหวั่น ยิ่งเหลือบไปเห็นรอยนิ้วมือหนาที่ห้านิ้วฝังแน่นที่ข้อแขนบาง ใบหน้าที่เหยเก และท่านั่งที่ต้องระมัดระวังประคองตัวเป็นพิเศษนั่นอีก... มันบ่งบอกชัดเจนว่าเพื่อนของเธอโดนย่ำยีหนักหนาสาหัสแค่ไหนส่วนหลินเหรินทำเพียงถอนหายใจยาวเหยียด ยอมรับสภาพความจริงอันโหดร้ายที่ว่า ชิงหลีไม่ใช่เด็กสาวคนเดิมในวันวานอีกต่อไปแล้ว ทว่าบัดนี้เธอคือของเล่นที่พยัคฆ์ร้ายอย่างหยางเป่ยตีตราจองจำไว้เพียงผู้เดียว และคงไม่มีใครกล้าเอื้อมมือไปยุ่งเกี่ยวได้อีก คงจะมีเพียงหยางเฉิน ผู้นำตระกูลคนปัจจุบันเท่านั้นที

ห้องโถงคฤหาสน์หลักตระกูลหยาง | เวลา 17:30 น.เมื่อแสงอัสดงสีส้มจัดจ้านพาดผ่านเข้ามาในห้องโถงที่เต็มไปด้วยความหรูหรา บรรยากาศการเลือกชุดที่ยาวนานตั้งแต่เช้าจบลงพร้อมกับความล้าที่กัดกินไปทุกอณูร่างกายของชิงหลี เธอนั่งนิ่งค้างอยู่บนโซฟาหนังตัวเดิมมาหลายชั่วโมง ผิวพรรณใต้ชุดเดรสสีแดงไวน์รุ่มร้อนราวกับมีไฟสุม บาดแผลลึกจากการเคี่ยวกรำอย่างบ้าคลั่งของหยางเป่ยเมื่อคืนเริ่มประท้วงด้วยอาการอักเสบระบม บีบคั้นให้พิษไข้รุมเร้าเข้าจู่โจมร่าง จนใบหน้างดงามแปรเปลี่ยนเป็นซีดเผือดหยางเป่ยยังคงนั่งข้างกายเธออยู่ไม่ห่าง มือหนาข้างหนึ่งพาดอยู่บนพนักพิงโซฟาในท่าทางคุกคามและประกาศความเป็นเจ้าของอย่างเด่นชัด เขามองดูหลินนาน่าและหยางชวนที่จัดการธุระเรื่องชุดเสร็จสิ้นด้วยสายตาเย็นชา ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ข้างหูชิงหลีด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำจนคนอื่นไม่ได้ยิน “ทนอีกนิดสิอาสะใภ้... เดี๋ยวพอทุกคนกลับไป กูจะตรวจดูผลงานเมื่อคืนสักหน่อยว่ามันอักเสบจนมึงเดินไม่ได้จริงหรือเปล่า”ชิงหลีขนลุกตั้งชันไปทั่วร่างกาย ไม่ใช่เพราะความเสน่หา หากแต่เป็นความหวาดระแวงในความป่าเถื่อนอันไร้ขีดจำกัดของบุรุษเบื้องหน้า เธอพยายามขยับกายถอยห่าง

ห้องทานอาหารบ้านหลักตระกูลหยาง | เวลา 07:20 น.ต่อ...เสียงหัวเราะดังประสานกันขึ้นรอบโต๊ะ พี่น้องตระกูลหยางต่างมองเรื่องนี้เป็นเรื่องขบขันข้ามคืน มีเพียงหยางเป่ยที่ทำเพียงยกกาแฟขึ้นจิบ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธคำล้อเลียนนั้น ปล่อยให้ชิงหลีนั่งหน้าแดงก่ำ จับชายเสื้อของเขาแน่นด้วยความอับอายที่ถูกหยิบยกเอากิจกรรมลับในม่านมุ้งมาล้อเลียนอย่างสนุกปากกลางโต๊ะอาหารเช้าทว่าท่ามกลางเสียงหัวเราะเหล่านั้น มีสายตาคู่หนึ่งที่ต่างออกไป หยางชวนนั่งนิ่งค้าง สายตาที่เขามองชิงหลีเต็มไปด้วยความร้าวรานและความห่วงใยอย่างปิดไม่มิด เขายังจำบทสนทนาเมื่อเย็นวานได้ เมื่อเขาได้คุยกับหลินนาน่า หญิงสาวถึงกับน้ำตาคลอหน่วยด้วยความเวทนาเพื่อนรัก หล่อนเอ่ยกับเขาว่าชิงหลีในยามนี้ไม่ต่างอะไรกับที่ระบายโทสะและตัณหาอันดิบเถื่อนของอาเล็ก ร่องรอยความบอบช้ำที่เพื่อนสาวต้องเผชิญนั้น มันรุนแรงและโหดร้ายเกินกว่าที่สตรีตัวเล็กๆ คนหนึ่งจะทานทนไหว ยิ่งเห็นชิงหลีต้องฝืนปั้นหน้ายอมรับคำเย้าแหย่อย่างขัดเขิน หยางชวนก็ยิ่งรู้สึกฝืดคอจนไม่อาจกลืนอาหารมื้อเช้าลงคอได้ ความขมขื่นอันไร้ทางสู้วิ่งพล่านไปทั่วขั้วหัวใจ... เขาเกลียดตัวเองที่ทำได้

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 13:50 น.ต่อ...“คุณ!” ชิงหลีตวาดลั่น นัยน์ตาคู่สวยตวัดขึ้นถลึงมองเขาทันควัน เธอแทบอยากจะกระโจนเข้าไปกัดอกแกร่งนั้นให้จมเขี้ยวสักทีสองทีกับคำสบประมาทนั้นทว่าหยางเป่ยกลับไม่เล่นด้วย เขาดับบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินตรงไปที่ประตูห้องทำงาน จัดการลงกลอนประตูอย่างแน่นหนา จากนั้นจึงสาวเท้าไปรูดม่านหนาทึบเพื่อตัดขาดแสงสว่างจากภายนอก แปรเปลี่ยนให้ห้องทำงานจมดิ่งลงสู่ความสลัวราง“ตามกูมา” เขาออกคำสั่งเรียบง่ายแต่เคร่งขรึมร่างสูงใหญ่เดินอ้อมไปทางด้านหลังเก้าอี้ทำงานตัวใหญ่ เขาไม่ได้หยิบกุญแจหรือกดรหัสอะไร แต่กลับใช้เท้าเตะไปที่ขาโต๊ะเป็นจังหวะเฉพาะตัว ทันใดนั้นเสียงกลไกฟันเฟืองก็ดังขึ้นเบาๆ พร้อมกับพื้นหินอ่อนขัดเงาใต้เก้าอี้ที่เลื่อนเปิดออกอย่างช้าๆ เผยให้เห็นบันไดทางลงที่ซ่อนอยู่อย่างมิดชิด ชายหนุ่มก้าวเท้าลงไปตามบันได พลางหันกลับมามองร่างบางที่ยืนอึ้งตะลึง “ลงมา กูไม่ฆ่ามึงหรอก แต่ถ้ามึงทำอะไรลับหลังกู... แน่นอนว่ากูจะจับมึงขังไว้ในนี้”ชิงหลีสูดลมหายใจเข้าปอด เธอก้าวเท้าลงไปตามขั้นบันไดขนาดเล็กตามแผ่นหลังกว้างลึกลงไปยังทางลาดช