Todos los capítulos de ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Capítulo 201 - Capítulo 210

ห้องนิรภัยใต้ดิน คฤหาสน์ตระกูลหยาง ต่อ...“ทำไมคุณถึงดูดีขนาดนี้คะ... แม้แต่ตอนที่รังแกฉันจนร้องไห้... ทำไมกันนะ” ฝ่ามือเล็กที่ร้อนลุ่มเลื่อนขึ้นไปลูบไล้สันกรามคมเข้มของพยัคฆ์ร้ายอย่างถือวิสาสะ “คุณ... คุณมันปีศาจ... ปีศาจที่ขโมยทุกอย่างของฉันไป ทั้งร่างกาย... แล้วก็...” เธอชะงักคำพูดไว้เพียงนั้น ก่อนจะเขย่งเท้าขึ้นกระซิบชิดริมลูกกระเดือกอย่างแผ่วเบา “แล้วก็หัวใจดวงนี้ด้วย”หยางเป่ยก้มมองจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่สวยที่ฉ่ำวาวด้วยแรงอารมณ์ มุมปากกระตุกยิ้มอย่างระอาให้กับร่างอรชรที่เมาแล้วยั่วเก่งเกินใคร “มึงหลงกูจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วสิชิงหลี... วันก่อนมึงเพิ่งถามหย่ากับกู... วันนี้บอกกูเป็นปีศาจขโมยหัวใจมึง”แมวน้อยจอมยั่วพยักหน้ารับกับแผงอกหนา “ค่ะ... หลงจนอยากจะให้คุณขังไว้ข้างกายตลอดไปเลยค่ะ” ชิงหลีออดอ้อนพลางซุกหน้าเข้ากับทรวงอกกำยำ ถูไถไปมาเหมือนแมวตัวน้อยที่ลืมความเจ็บปวดไปชั่วขณะหยางเป่ยหัวเราะในลำคอจนทรวงอกกว้างสะเทือน เขาเชยคางเธอขึ้นมาสบตา แววตาที่เคยเย็นชาบัดนี้กลับวาวโรจน์ด้วยความปรารถนาที่ลึกซึ้งกว่าเดิม “ถ้ามึงอ้อนกูขนาดนี้... พรุ่งนี้ถ้าใครกล้ามองมึงแม้แต่ปลายก้อย กูจะควักลู

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...“อ๊ะ... เจ็บ... เบาค่ะ” ชิงหลีร้องระงม เมื่อถูกความท่อนเอ็นที่ร้อนระอุถาโถมเข้าใส่ร่องรอยช้ำอย่างดิบเถื่อน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านจนแทบแหลกสลาย แต่สัญชาตญาณดิบกลับเรียกร้องมากขึ้นด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์และความเสียวซ่านที่ร้อนรุ่มไปทั่วสรรพางค์กาย เธอตอดรัดขมิบแก่นกายที่ร้อนระอุอย่างบ้าคลั่งเพราะความรัญจวนที่ถาโถมเข้าใส่ จุดไฟสวาทในช่องท้องที่ถูกอัดแน่นไปด้วยความใหญ่โตของสามี“อื้ม... มึง!! มึงอยากได้เองนะ” หยางเป่ยโหมแรงกระแทกเข้าใส่อย่างรุนแรง เมื่อภายในร่องสวาทกำลังดูดดึงรีดเร้นความเป็นชายที่ใหญ่โตของเขา ในช่องท้องของเขาคล้ายมีไฟสวาทแผดเผาอย่างทรมานจนเลือดเดือดพล่าน กล้ามเนื้อทั่วร่างกำยำเกร็งแน่นอย่างอดทนต่อผนังเนื้ออันแสนคับแน่นที่กำลังโอบอุ้มแก่นกายของตนและรีดเค้นหยาดน้ำแห่งความใคร่ชิงหลีขบริมฝีปากไว้แน่น มือบางจิกผ้าปูที่นอนจนปลายนิ้วขาวซีด เธอแอ่นร่องรักเข้าหากายแกร่งที่กำลังตอกอัดเข้ามา ขาเรียวกอดรัดเอวสอบไว้มั่น ร่างอรชรบิดเกร็ง ตอดรัดตัวตนขนาดใหญ่โตอย่างถี่รัว จนมวลความกระสันอยากในช่องท้องแล่นพล่านไปทั่วสรรพางค์กาย ร่างอรชรกระตุกเฮือกใหญ่

ห้องนอนหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 06:00 น.ต่อ...ทันทีที่เขาพยายามขยับแขนแกร่งออกจากการเกาะกุม ชิงหลีก็ปรือตาขึ้นมาทันที... ร่างบางมักจะตื่นขึ้นมาในทุกเช้าที่เขาขยับกายลุกจากเตียง เธอไม่ต่างอะไรกับลูกนกตัวน้อยที่หวาดระแวงว่าจะถูกทิ้งไว้ในรังเพียงลำพัง“นอนต่อเถอะ... ช่วงบ่ายมึงยังต้องปั้นหน้าเป็นเมียที่ดีของกู และเป็นอาสะใภ้คนเล็กของบ้านหยาง” เขาเอ่ยเสียงเรียบพลางลุกขึ้นนั่งบนขอบเตียง เตรียมตัวจะเดินไปเข้าห้องน้ำทว่าสายตาของชิงหลีกลับจ้องมองไปที่แผ่นหลังกว้างของเขา แผ่นหลังที่มีรอยสักและร่องรอยบางอย่างที่เธอเห็นทุกเช้าแต่ไม่เคยกล้าถาม จนวันนี้ความสงสัยมันจุกอกเกินกว่าจะเก็บไว้“ข้างหลังคุณ... มันมีความหมายว่าอะไรกันคะ” ชิงหลีโพล่งถามออกมา เสียงของเธอแหบพร่าจากพิษไข้ที่เพิ่งทุเลาหยางเป่ยหยุดชะงักฝีเท้า เขาไม่ได้หันกลับมามอง แต่ตอบด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบที่ฟังแล้วขนลุกซู่“ความตาย”ทิ้งคำพูดสั้น ๆ ไว้เพียงเท่านั้น ร่างสูงใหญ่ก็หายเข้าไปในห้องน้ำ ทิ้งให้ชิงหลีนั่งนิ่งอยู่บนเตียงด้วยความมึนงง“ตายเหรอ...” เธอกระซิบอย่างแผ่วเบากับตัวเอง “ก็ยังเดินเหินได้ปกติ... แถมเมื่อวานยังบ้าคลั

คฤหาสน์ริมน้ำสถานที่จัดงานเลี้ยงหมั้น ห้องรับรองหญิงต่อ...ด้านหลังของเขา พี่ชายทั้งสามอย่างหยางตง หยางหนาน หยางซี และหลินเหริน ต่างวิ่งตามมาติด ๆ ด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่ายกับอารมณ์ขึ้นลงของน้องชายคนเล็ก มีเพียงหลินเหรินที่ยกมือเช็ดเหงื่อที่ไม่มีอยู่จริง พลางลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอกเมื่อเห็นลูกสาวและสะใภ้ตระกูลหยางยังอยู่กันครบดี“มึง...! มานี่!” หยางเป่ยชี้นิ้วไปที่ชิงหลี พยายามเค้นเสียงเข้มเพื่อกลบเกลื่อนอาการตะลึงลานชิงหลีทำหน้างง กะพริบตาปริบๆ ก่อนจะเยื้องกรายเดินเข้าไปหาสามีหนุ่ม เธอไม่ได้มีความหวั่นเกรงท่าทางพ่นไฟของเขาเลยสักนิด แต่กลับยื่นมือไปเกาะแขนแกร่งแล้วถูไถอย่างออดอ้อนเหมือนลูกแมวที่กำลังปลอบเจ้าของในยามคลั่ง“เป็นอะไรไปอีกคะ... หงุดหงิดอะไรมาอีกเนี่ย อย่าทำตัวเป็นคนแก่เจ้าอารมณ์ได้ไหมคะคุณ” เธอถามเสียงหวานใสหยางเป่ยจงใจจ้องมองใบหน้าที่ถูกแต่งแต้มอย่างงดงามของเมียตัวเองแล้วก็ได้แต่เข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันในใจ สวยขนาดนี้... มิน่าไอ้หลานเวรนั่นถึงได้วนเวียนไม่เลิก! เขาอยากจะกระชากเธอเข้ามากอดให้จมอก แต่อีกใจก็อยากจะดุด่าให้เข็ดขาม“อยู่กับกู! อย่าเสือกเพ่นพ่านไปไหน!” เขาประกาศ

คฤหาสน์ริมน้ำ ห้องโถงงานหมั้นต่อ...ชิงหลีลุกขึ้นขยับไปนั่งลงบนตักแกร่งของหยางเป่ยอย่างสง่างามและเปิดเผย “เอาผลตรวจดีเอ็นเอออกมา” หญิงสาวเอ่ยสั่งบริวารด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด ทำเอาทุกคนตกตะลึงในความใจกล้าหยางเป่ยทำเพียงโอบเอวบางที่คอดกิ่วไว้ด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ ชายหนุ่มมองภรรยาบนตักกว้างด้วยสายตาเสน่หา ก่อนจะปรายตามองไปยังหยางต้านและยิ้มเยาะหยันอย่างสมเพช เมื่อผลตรวจดีเอ็นเอถูกแจกจ่ายไปถึงมือทุกคน ผลลัพธ์ก็ปรากฏชัดเจนว่า ชิงหลีกับหยางเป่ยไม่ได้เป็นพี่น้องกัน และไม่มีความเกี่ยวข้องกันทางสายเลือดแม้แต่น้อยหยางกวงเห็นดังนั้นก็แทบกระอักเลือด เพราะเขามันใจมาตลอดว่าชิงหลีต้องเป็นลูกสาวของหยางฉีพี่รองของเขาพยัคฆ์ร้ายหยางเป่ยตวัดสายตามองไปยังอาสาม “ทำไม... ผิดหวังเหรอ? ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมแกถึงมั่นใจนักหนาว่าภรรยาของฉันเป็นลูกสาวของหยางฉีพี่รองของแก แต่ภรรยาของฉันน่ะ... เป็นลูกสาวของเจิ้งยวนกับเซี่ยชิงเย่”ชายหนุ่มปรายตามองไปที่หลินเหริน “พูดมาสิ ว่าสถานการณ์ตอนนั้นมันเป็นยังไง เอาแค่ตอนที่หยางฉีพยายามเข้าหาแม่ยายของฉันก็พอ”หลินเหรินก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อเป็นพยาน “ตอนนั้นผมเป็นเพื่อนสนิทก