All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 221 - Chapter 230

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 13:35 น.แกร๊ก!!เสียงเปิดประตูห้องทำงานดังขึ้นอย่างแผ่วเบา พร้อมกับร่างบางที่แทรกตัวเข้ามาภายในห้องอย่างคุ้นเคย บรรดาลูกน้องชุดดำที่ยืนเฝ้าอารักขาอยู่หน้าห้องไม่มีใครกล้าขยับตัวขัดขวางแม้แต่คนเดียว เพราะทุกคนต่างรู้ซึ้งดีว่านี่คือสิทธิพิเศษเพียงหนึ่งเดียวในคฤหาสน์หลังนี้หยางเป่ยที่กำลังนั่งขมวดคิ้วมุ่นจดจ่ออยู่กับเอกสารโอนกรรมสิทธิ์ที่ดินของหยางกวง เหลือบสายตาคมกริบขึ้นมองเพียงเล็กน้อย “มึงดูห้องเก็บเศษขยะของมึงเสร็จแล้วรึไง ถึงได้เสนอหน้ากลับมาที่นี่”ชิงหลีไม่ตอบคำถาม เธอเยื้องกรายไปทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาหนังตัวโปรดฝั่งตรงข้ามโต๊ะทำงานของเขา หญิงสาวหยิบหมอนอิงมากอดแนบตักพลางจ้องมองใบหน้าเคร่งขรึมของชายหนุ่มที่เพิ่งสั่งเนรมิตห้องตามใจฝันให้เธออย่างพิจารณา เธอทำแก้มป่อง นัยน์ตาสีเทาหม่นฉายแววเจ้าเล่ห์ ยามกำลังวางแผนการบางอย่างในใจ... เธออยากจะถ่ายรูปคู่กับสามีจอมโหดเพื่อนำไปใช้งานบางเรื่อง“ทำไม... มองกูแบบนั้น อยากโดนกูขังอีกรอบเหรอ” หยางเป่ยเอ่ยถามเสียงเรียบติดประชด ขณะที่สายตายังคงกวาดมองข้อความในเอกสารอย่างถี่ถ้วน“เปล่าเสียหน่อย... แค่จะม

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ... ทันทีที่ประตูเปิดออก ร่างของชิงหลีที่ก้าวเข้ามาภายในห้องทำงานสีเข้มอันหรูหราคลาสสิก ก็ทำเอาหยางเป่ยแทบจะยกมือกุมขมับ หญิงสาวสวมเอี๊ยมกันฝุ่นรูปการ์ตูนประหลาดตา ซึ่งในยามนี้เปรอะเปื้อนไปด้วยคราบละอองจากการฉีกกระชากกล่องพัสดุ แถมยังมีร่องรอยคราบดินจาง ๆ จากวีรกรรมรื้อสวนหย่อมหลงเหลืออยู่ประปราย เส้นเลือดที่ขมับของหยางเป่ยเต้นตุบด้วยความเครียด เมื่อเห็นความหลุดโลกของเมียสาวที่กำลังทำลายความขรึมและความศักดิ์สิทธิ์ของห้องทำงานของเขาลงอย่างไม่เหลือชิ้นดี“ทำไมมึงไม่ถอดอีชุดเหี้ยนั้นออกก่อนจะก้าวขาเข้ามาในห้องกู... อีโสเภณี” หยางเป่ยแผดเสียงตะวาดลั่นห้องทำงานจนเพดานแทบถล่มเสียงทรงพลังนั้นทำเอาชิงหลีสะดุ้งสุดตัวจนตัวโยน เธอรีบตะปบมือลงบนหน้าอกเอี๊ยมของตัวเองด้วยความตกใจกลัวแววตาดุดันคู่นั้น “ฉัน... ฉันรีบมาหาคุณไปหน่อยค่ะ ปานันบอกว่าคุณเรียกพบกะทันหัน ฉันเพิ่งจะแกะกล่องพัสดุเสร็จเมื่อครู่นี้เองค่ะ!”เธอละล่ำละลักอธิบายเสียงอ่อย พลางรีบแกะสายรัดเอี๊ยมเปื้อนฝุ่นออกอย่างรวดเร็วเป็นพัลวัน เพื่อไม่ให้พยัคฆ์ร้ายตรงหน้าเกิดอาการสติแตกหลุดคลั่งลากเธอไปทำโท

คุกใต้ดินเขตหวงห้าม คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 11:50 น.ต่อ....“ฉันขอลูกตาข้างหนึ่งของมันได้ไหมคะ?” ชิงหลีเอ่ยขึ้นมานิ่งเรียบ หน้าตาเฉยหยางเป่ยชะงักไปครู่หนึ่งก่อนจะระเบิดเสียงหัวเราะลั่นคุกใต้ดินอย่างถูกอกถูกใจ “หืม... ฮ่า ๆ! มึงจะเอาไปทำอะไรล่ะ แต่อย่าเล่นจนมันตายคามือนะ เดี๋ยวกูกขาดทุน”หยางต้านที่ได้ยินคำขออันวิปริตของชิงหลีถึงกับหน้าซีดเผือด ถอยกรูดลนลานไปจนชิดมุมห้องขัง แววตาที่เคยฉายรอยหยาบโลนด้วยตัณหากลับในวันวาน บัดนี้เหลือเพียงความหวาดระแวงและกลัวตายอย่างน่าอดสู“ขอมีดด้วยค่ะ” ชิงหลีเอ่ยปากขออาวุธจากลูกน้องของสามี นัยน์ตาเรียบเฉยจับจ้องไปยังร่างของหยางต้านที่กำลังสั่นเทาไม่ต่างจากลูกนกตกน้ำหยางเป่ยปรายตามองพลางพยักหน้าสั่งลูกน้องให้เปิดกรง “เปิดกรงหน่อยสิ นายหญิงต้องการลูกตานักโทษไปเล่นสนุก”สิ้นคำสั่งที่เฉียบขาด ลูกน้องทั้งสามชีวิตจึงรีบลงมืออย่างรวดเร็ว คนหนึ่งรีบไขกุญแจเปิดประตูซี่กรงเหล็ก ส่วนอีกสองคนสับเท้าพุ่งเข้าไปตรึงแขนขา รวบร่างของหยางต้านเอาไว้แน่นกับพื้นห้องขังชิงหลีย่างกรายนวยนาดเข้าไปในห้องขังมืดสลัว ใบหน้าสวยงามราวกับภาพวาดประดับด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์น่าหลงใหล

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...หยางเป่ยดูดกลืนชิมหยาดน้ำแห่งความใคร่ของภรรยาตัวน้อยจนหมดสิ้น พลางหยัดกายลุกขึ้นยืนตระหง่าน ชายหนุ่มแลบลิ้นเลียริมฝีปากตัวเองอย่างกระหาย นัยน์ตาคมกริบวาวโรจน์ไปด้วยไฟสวาท กวาดสายตามองไปทั่วเรือนร่างขาวผ่องของชิงหลีที่ยังคงอยู่ในท่าคลานเข่าหมิ่นเหม่บนโซฟา “ของเมียกู... หวานไม่เคยเปลี่ยนเลยฉิบหาย”“คุณ... พูดบ้าอะไรน่ะคะ” ชิงหลีหอบหายใจถี่กระเส่า น้ำเสียงสั่นพร่าด้วยความซาบซ่าน ใบหน้างามแดงระเรื่อลามไปถึงใบหูเล็ก สร้างความยั่วยวนชวนรังแกโดยที่เธอไม่ได้ตั้งใจ ให้แก่ชายหนุ่มที่ยืนตระหง่านอยู่ทางด้านหลัง“ฮื้ม... เมียกู... กูเป็นคนกิน กูบอกว่าหวานมันก็ต้องหวานสิ” พยัคฆ์ร้ายใช้ฝ่ามือหนาจับยึดสะโพกผึ่งผายของเธอไว้มั่น แล้วใช้นิ้วเรียวแหวกขยับเปิดช่องทางร่องรักชุ่มฉ่ำของเธอให้ออกมาสู่สายตาอย่างชัดเจน ฝ่ามือหยาบกร้านอีกข้างกอบกุมความแข็งแกร่งขนาดมโหฬารที่ร้อนผ่าวและปูดโปนด้วยเส้นเลือด ถูไถขูดเน้นกับช่องทางรักอันชื้นแฉะจากทางด้านหลังสองสามครา ก่อนจะมุดส่วนหยักกดแทรกเข้าไปในหลืบเนื้อนุ่มอุ่นทีละน้อยอย่างอ่อนโยนความชุ่มชื้นของผนังเนื้อนุ่มที่โอบล้อมกลืนกินส

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 18:45 น.เมื่อแสงอัสดงลับขอบฟ้า ความมืดมิดแห่งรัตติกาลก็โรยตัวเข้าปกคลุมคฤหาสน์ตระกูลหยาง แสงไฟสีนวลตาภายในห้องทำงานทอดเงาสะท้อนผ่านกลุ่มควันบุหรี่ที่หยางเป่ยพ่นออกมาจนอบอวลไปทั่วบริเวณ ชายหนุ่มนั่งเอนกายพิงพนักเก้าอี้หนังมันปราบตัวใหญ่หนาอยู่หลังโต๊ะทำงาน ท่วงท่าเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามสมเป็นพยัคฆ์ร้ายแห่งตระกูลหยางขณะที่เรือนร่างอรชรของชิงหลียังคงยืนนิ่งอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ สายตาของเธอทอดมองลงไปยังสวนด้านล่าง... สวนสวยที่เธอลงมือทำลายและพังมันจนเละเทะไม่มีชิ้นดีด้วยตัวเอง ท่ามกลางความมืดสลัวเบื้องล่าง หญิงสาวยังคงมองเห็นดอกฮิกันบานะลู่ไหวไปตามแรงลม ดูราวกับทุ่งทะเลสีเลือดที่ชวนสยองขวัญและงดงามในเวลาเดียวกัน ร่าบางกระตุกยิ้มบางเบาอย่างภูมิใจในผลงานของตนเองเบื้องหน้าโต๊ะทำงานตัวใหญ่ มีร่างของหยางจิงอวี่ที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ด้วยท่าทางหวาดหวั่น บัดนี้เธอต้องมารับหน้าที่แบกรับตระกูลแทนหยางกวงผู้เป็นพ่อที่ล้มป่วยลงอย่างรวดเร็วและดูแก่ชราลงในข้ามคืน หลังจากได้รับแจ้งข่าวร้ายว่า ชิงหลีในฐานะนายหญิงเล็กของตระกูลหยาง ได้ใช้มีดแทงลึกลงไปในดวงตาของห