All Chapters of ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: Chapter 271 - Chapter 280

ดานฟ้าบนตึกคฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 00:00 น.ลมหนาวกรรโชกผ่านเงียบเชียบท่ามกลางความมืดมิดของยามวิกาล เสียงใบพัดเฮลิคอปเตอร์ที่กรีดผ่านอากาศดังสะท้อนไปทั่วบริเวณ ปานันยืนตัวสั่นไหล่ห่อ มองเจ้านายตัวเองพลางกลืนน้ำลายเหนียวๆ ลงคออย่างยากลำบาก ในหัวของลูกน้องคนสนิทเต็มไปด้วยภาพความหายนะที่จะเกิดขึ้นในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า เจ้านายของเขาเพิ่งวางยานอนหลับภรรยาตัวเองไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อน!มันเป็นแผนการที่บ้าบิ่นที่สุดเท่าที่หยางเป่ยเคยทำมา ปานันนึกภาพไม่ออกเลยจริงๆ ว่าเมื่อแสงอาทิตย์ของวันพรุ่งนี้สาดส่อง และแมวพองขนที่เพิ่งตื่นขึ้นมาพบว่าถูกขังอยู่ในคฤหาสน์ที่ปิดตายเพียงลำพัง ไม่รู้ว่าเธอจะโกรธและโมโหแค่ไหน และเขาที่ต้องอยู่เฝ้าคฤหาสน์ จะต้องเจอกับอะไรบ้างนั้น ยากจะคาดเดา บอดี้การ์ดหนุ่มจึงเอ่ยปากพูด “เฮีย! ผมว่ารอพรุ่งนี้เช้าค่อยไปเถอะครับ รอเจรจากับนายหญิงก่อนเถอะครับ ผมว่าเธอน่าจะยอมให้เฮียไปน่ะครับ แม้เธอจะงอแงไปบ้าง แต่เธอน่าจะเข้าใจดี”หยางเป่ยยืนสูบบุหรี่พ่นควันสีขาวหม่นออกมา แววตาคมกริบมองไปยังลูกน้องสนิท “ปานัน…ปิดตายคฤหาสน์ อย่าให้เหตุการณ์เหมือนญาติสาวของแกเกิดขึ้นซ้ำ ดังนั้น

บนเรือสำราญสุดหรู | เวลา 15:10 น.หยางเป่ยถอนหายใจยาวหลังจากวางแผนจัดการหยางต้านและแม่ของมันเสร็จสิ้น เขาหยิบแท็บเล็ตขึ้นมาดูความเคลื่อนไหวในกรงทองที่เขาสร้างไว้ เมื่อเห็นข้อความด่าทอที่ชิงหลีพิมพ์ทิ้งไว้ เขาก็อดไม่ได้ที่จะอมยิ้มกึ่งเอ็นดูกึ่งกังวล นิ้วแกร่งรัวพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว[ “ก็เมื่อวานมึงปฏิเสธเสียงแข็งไม่ยอมให้กูมา แล้วกูจะทำยังได้นอกจากแอบหนีออกมาแบบนี้ เรื่องแขนของมึงกูรู้ว่ามันลำบากหน่อย แต่มึงก็เริ่มขยับมันแล้วนี้ กูจะรีบเคลียร์งานที่นี่ให้เสร็จโดยเร็วที่สุดแล้วรีบกลับไปกอดมึงน่ะ อีกอย่าง มึงอย่าร้องไห้เวลาโดนไอ้แก่คนนี่กดมึงกับเตียง” ]ชายหนุ่มคลี่ยิ้มออกมาแล้วสลับหน้าจอไปดูกล้องวงจรปิด แต่แล้วรอยยิ้มก็จางหายไปเมื่อเห็นเธอในห้องฟิกเกอร์ ชิงหลีกำลังฝืนใช้แขนข้างที่เจ็บยกของบางอย่าง ใบหน้าหวานเหยเกด้วยความปวดร้าว ก่อนจะจำใจปล่อยสิ่งที่ถือให้ร่วงหล่นลงพื้น หยางเป่ยขบกรามแน่นจนเป็นสันนูน เขาอยากจะทะลุหน้าจอเข้าไปคว้ามือกุมเธอไว้แล้วดุให้เข็ด แต่ทำได้เพียงนวดขมับตัวเองเพื่อระงับความฟุ้งซ่านครืน... ครืน...สมาร์ทโฟนในกระเป๋ากางเกงสั่นรัว เมื่อเห็นว่าใครโทรมาเขาก็เลื่อน

บนเรือสำราญ "The Empress of the Sea" | เวลา 21:00 น.ต่อ...“ต้าเกอ... ผมเข้าประจำจุดที่ชั้น 5 แล้ว” หยางเป่ยกระซิบผ่านไมโครโฟนจิ๋วที่ซ่อนอยู่ในปกเสื้อ( “ดี... ไอ้ต้านมันซ่อนตัวอยู่ที่ห้องสวีทฝั่งกราบขวา มันเตรียมเรือชูชีพไว้พร้อมเผ่นตลอดเวลา แกต้องกดดันมันให้ลงมาที่คลังสินค้าชั้นใต้ท้องเรือ” ) เสียงหยางต้าเก้อตอบกลับมาอย่างใจเย็น******เพียงเวลาผ่านไปไม่นาน...ก็เกิดเหตุการณ์ชุลมุนขึ้น ทั้งเสียงปืนและเสียงหวีดร้องของแขกบนเรือ หยางเป่ยไล่ล่าหยางต้านตามแผนที่วางไว้ ไม่นานเขาก็ต้อนมันลงไปที่ใต้ท้องเรืออย่างรวดเร็ว และลูกน้องของหยางตงก็กรูเข้ามา ล็อกตัวหยางต้านไว้ได้ในที่สุดหยางเป่ยเดินไปกระชากกระเป๋าเอกสารจากแม่ของหยางต้าน เขามองดูหญิงสาวที่อายุน้อยกว่าเขาสองปีพลางเอ่ยกล่าว “ฉันไม่รู้หรอกนะว่าทำไมคุณถึงยอมทนทุกข์ให้ไอ้แก่สกปรกนั้นย้ำยีร่างกาย แต่ฉันอยากจะบอกเธอไว้อย่างหนึ่ง ผู้หญิงแซ่เซี่ยไม่ควรเป็นแบบนี้ ถ้าภรรยาของฉันมาเห็นว่าญาติผู้พี่ของเธอมีสภาพอยู่ไม่สู้ตายแบบนี้ เธอคงจะลงมือฆ่าคุณด้วยมือของเธอเอง”เฉียนเว่ย หรือเซี่ยเว่ยดวงตาเบิกกว้าง สั่นระริกไปด้วยความหวาดกลัว ความลับเรื่องแซ

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 00:20 น. ต่อ...หยางเป่ยยิ้มออกมา ก่อนจะก้มลงบดขยี้ริมฝีปากบางอย่างหนักหน่วง แทรกลิ้นสากหนาเข้าไปในโพรงปากนุ่มอุ่น กวาดต้อนความหวานล้ำอย่างหิวกระหาย เขาก้าวเท้าให้แผ่นหลังของชิงหลีแนบชิดกำแพงเย็นเฉียบ ฝ่ามือหนาข้างหนึ่งเอื้อมลงไปจับแก่นที่ปูดโปนไปด้วยเส้นเลือด เขาใช้หัวหยักสีเข้มไปถูไถกับร่องสวาทที่เริ่มเปียกชื้นด้วยน้ำหวาน ใช้แขนแกร่งอีกข้างโอบเอวคอดกิ่วไว้แน่นแล้วกดสะโพกมนให้แนบชิดไปกับกายแกร่งของเขาชิงหลีรู้สึกเสียวแปลบและชาวาบไปทั้งตัว เมื่อความใหญ่โตที่ร้อนระอุบุกรุกเข้ามาอย่างป่าเถื่อนหลังจากห่างหายไปนานนับสัปดาห์ ขนาดที่เกินมาตรฐานทำให้เธอรู้สึกแสบแปลบจนต้องขบฟันแน่นด้วยใบหน้าเหยเกปั่ก!เสียงเนื้อกระทบกันดังสนั่นเมื่อหยางเป่ยกดเอวชิงหลีลงมาอย่างแรงจนมิดท่อนเอ็นที่แข็งขืนเหมือนแท่งเหล็กร้อน“อื้อ...” ชิงหลีครางในลำคอ เมื่อโดนกดกระแทกลงมาอย่างแรง ท่อนเอ็นขนาดใหญ่เข้าไปกระแทกจุดที่ลึกที่สุด ความรู้สึกเหมือนนั่งลงบนแท่งเหล็กหลอมร้อนหยางเป่ยผละออกจากริมฝีปากบางแล้วก้มลงกัดลำคอขาวอย่างแรงเพื่อระงับความพลุ่งพล่านในอก ผนังเนื้อนุ่มที่โอบรัดแก่

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 06:00 น.แสงรำไรของเช้าวันใหม่เริ่มสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามา ชิงหลีขยับเปลือกตาอันหนักอึ้งตื่นขึ้นเมื่อสัมผัสได้ว่าหยางเป่ยกำลังขยับกายออกจากตัวเธอ เธอพลิกตัวหันไปมองคนตัวโตด้วยสายตาแง่งอนเจือความตัดพ้อ ที่เมื่อคืนเขาทำเธอเจ็บ... และมันไม่ได้จบแค่รอบเดียวตามที่เขาสัญญาไว้ตอนแรกหยางเป่ยที่ลุกขึ้นนั่งพิงหัวเตียง เมื่อเห็นสีหน้าของเมียสาวเขาก็เข้าใจในทันที ชิงหลีร้องขอให้เขาหยุดตั้งแต่จบบทรักรอบที่สอง แต่ความโหยหาที่สะสมมานานทำให้เขาหน้ามืดตามัวและเอาแต่ใจจนเกินไป จากที่ง้อสำเร็จในตอนแรก ตอนนี้ดูเหมือนเขาต้องมาเริ่มนับหนึ่งใหม่เสียแล้ว“มึง... เจ็บแขนอยู่ไหม?” หยางเป่ยเอ่ยถามเสียงเบาอย่างเป็นห่วง ฝ่ามือหนาลูบไล้อย่างแผ่วเบาไปตามแนวไหล่ของเธอ“คุณก็รู้นี่ ว่าแขนฉันเพิ่งจะหาย... อย่าลืมนะว่ากระสุนนั่นมันมาจากคุณ” ชิงหลีพูดออกมาเสียงสั่น นี่เป็นครั้งแรกที่เธอหยิบยกเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมาพูดต่อหน้าเขา ก่อนจะสะบัดตัวหันหลังให้หยางเป่ยทันทีหยางเป่ยรู้สึกเหมือนถูกกระสุนนัดเดิมนั้นย้อนกลับมาฝังเข้าที่กลางอก เขาแทบกระอักเลือดกับคำพูดตอกย้ำความผิดของเธอ ทั้ง