บททั้งหมดของ ตรวนรักสีชาด Crimson Fetters: บทที่ 261 - บทที่ 270

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางตัดกลับมาที่ปัจจุบัน…ต่อ...ทว่าชิงหลีไม่ยอมฟังเสียง เธอยังคงเบียดตัวเข้าไปหาแขนอีกข้างของเขาที่ยังขยับได้หยางเป่ยถอนหายใจยาวก่อนจะยกแขนขึ้นโอบกอดร่างบางเอาไว้อย่างทะนุถนอม พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงอย่างเห็นได้ชัด “กูก็กลับมาแล้วนี่ไง...”ชิงหลีเริ่มออกอาการแง่งอน หญิงสาวเหลียวมองหมอหัวเหิงที่กำลังก้มหน้าก้มตาทำแผล พลางจ้องมองใบหน้าคมคร้ามของสามี “คุณโกหกฉัน! คุณบอกว่าไปไม่นาน แต่คุณหายไปทั้งวัน แถมยังบาดเจ็บกลับมาอีก!”หยางเป่ยถึงกับน้ำท่วมปาก เขาไม่รู้จะอธิบายเหตุการณ์ไล่ล่าระทึกขวัญบนภูเขาให้เธอฟังยังไง เพราะในชีวิตนี้ไม่เคยต้องมาแคร์ความรู้สึกหรือต้องมานั่งอธิบายอะไรให้ใครฟังขนาดนี้มาก่อน “มันเกิดปัญหานิดหน่อย...”“ปัญหาอะไรที่คุณต้องหายไปทั้งวัน!” ชิงหลีชี้มือไปที่หยางกวงบนพื้น “ให้ปานันไปตามจับคนเดียวก็ได้ แต่คุณออกไปทำไม... คุณไปแอบทำอะไรมากันแน่!”หยางเป่ยแทบอยากจะเอาหัวโขกกำแพงให้ตายกับความระแวงของเมียเด็กในอ้อมแขน จึงเอ่ยปากออกมาอย่างเหนื่อยล้า “ชิงหลี... มึงเชื่อใจกูบ้างจะได้ไหม”นาทีนี้พยัคฆ์ร้ายเพิ่งจะเข้าใจอย่างซึ้งถึงทรวงว่าทำไม

ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ชิงหลีที่กึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่ในอ่างมองผ่านกระจกใสเห็นแผ่นหลังกว้างที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากการกรำศึกของเขา แผ่นหลังที่ตอนนี้ดูผ่อนคลายลงอย่างประหลาดเมื่ออยู่กับเธอเพียงลำพัง“คุณคะ... แผลโดนน้ำแบบนั้น เดี๋ยวก็อักเสบเอาหรอกค่ะ” ชิงหลีเอ่ยเตือนเสียงแผ่วท่ามกลางเสียงน้ำกระทบพื้นหยางเป่ยหันกลับมา ฝ่ามือหนาลูบหน้าไล่น้ำออกก่อนจะตอบเสียงเรียบ “กูไม่ได้สำออยเหมือนมึง... แค่นี้ไม่ตายหรอก” ถึงคำพูดจะยังคงความหยาบคาย แต่สายตาที่เขาลอบมองผ่านกระจกมายังร่างบางที่แช่น้ำอยู่นั้น กลับเต็มไปด้วยความ เป็นห่วงท่ามกลางเสียงน้ำจากก๊อกที่เริ่มเบาลงจนเหลือเพียงเสียงฟองสบู่ที่แตกตัว หยางเป่ยเดินก้าวออกมาจากโซนฝักบัวทั้งที่หยดน้ำยังเกาะพราวตามมัดกล้ามเนื้อ หยดน้ำใสไหลผ่านแผลถากที่สีข้างจนเลือดซึมออกมา แต่เขากลับไม่ได้ใส่ใจ ชายหนุ่มเดินมาหย่อนกายลงนั่งที่ขอบอ่างด้านหลังศีรษะของเธอ ดวงตาคมกริบจ้องมองเส้นผมยาวสลวยที่บัดนี้พันกันยุ่งเหยิงจากการนอนซมด้วยพิษไข้"อยู่นิ่งๆ" เขาพูดเสียงเรียบทุ้ม ทว่าน้ำเสียงกลับนุ่มนวลอย่างที่น้อยคนนักจะได้ยินหยางเป่ยหยิบแชมพูกลิ่นหอมอ่อนที่

ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...หมอประจำตระกูลส่งยิ้มให้ชิงหลี “มีสิครับนายหญิง แค่ต้องบำรุงร่างกายให้แข็งแรงก่อนถึงจะปลอดภัยครับ เรื่องแค่นี้โรงพยาบาลในเครือตระกูลหยางรับมือได้สบายมากครับ”“มึงยังอยากมีอีกเหรอ!” หยางเป่ยตวาดขึ้นมาทันควัน แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ไม่ได้ยินที่หมอพูดหรือไงว่ามันอันตราย มึงคิดอะไรอยู่ชิงหลี!”“ฉันก็เป็นผู้หญิงคนหนึ่งนะ ในเมื่อมีสามีแล้ว มันก็ต้องอยากเป็นแม่คนบ้างสิ” ชิงหลีตอบกลับด้วยสีหน้าใสซื่อ แต่ดวงตากลับสั่นคลอนด้วยความปรารถนาลึกๆ“ไม่มีทาง กูไม่ยอม!” หยางเป่ยพูดลอดไรฟันอย่างเดือดดาล “ถ้ามึงไม่ฟังกู กูก็แค่ไม่แตะต้องมึง!”คำประกาศกร้าวของหยางเป่ยทำเอาแพทย์ประจำตระกูลต้องรีบก้มหน้าเม้มปากจนตัวสั่น ไม่ใช่เพราะความกลัว... แต่เป็นเพราะกำลังกลั้นขำจนไหล่ไหว เขาเพิ่งเข้าใจคำเตือนของปานันอย่างซึ้งถึงทรวงว่าให้ฝึกกลั้นขำเอาไว้เยอะๆ เวลาอยู่กับคู่รักคู่นี้“คุณชายเล็กครับ ไม่ต้องเป็นห่วงขนาดนั้นหรอกครับ” หมอหัวเหิงรีบช่วยไกล่เกลี่ย “เดี๋ยวผมจัดยาบำรุงร่างกายให้นายหญิง อีกปีสองปีร่างกายเธอก็ดีขึ้นแล้วครับ”“เห็นไหมล่ะ ว่าไม่มีปัญหา” ชิงหลีหันไ

คุกใต้ดิน ห้องขังในเขตต้องห้ามต่อ...ชิงหลีรู้สึกถึงแรงสั่นสะท้านจากอกแกร่งของหยางเป่ย เธอเม้มปากแน่นฟังเรื่องราวของแม่ที่ถูกปั่นหัวเหมือนตุ๊กตา“หยางฉีทำทุกวิถีทาง ทั้งบังคับ ทั้งข่มขู่ ทั้งหลอกล่อด้วยผลประโยชน์มากมาย แต่เจิ้งยวนก็ปฏิเสธที่จะยกเธอให้หยางฉี เพราะเจิ้งยวนยอมทำทุกอย่างทั้งผิดกฎหมายและถูกกฎหมายเพื่อปีนขึ้นที่สูงก็เพราะเซี่ยชิงเย่ทั้งนั้น ตอนแรกหยางฉีก็ยอมปล่อยพวกมันสองคน แต่พอแผนสำเร็จหยางฉีก็บีบบังคับให้เจิ้งยวนเลือกอีกครั้ง แต่เจิ้งยวนก็เลือกเซี่ยชิงเย่แทนที่จะปล่อยมือเธอแลกกับชีวิตคนทั้งตระกูลเซี่ย กระทั่งวันหนึ่ง หยางฉีได้เข้าไปในห้องเก็บหนังสือของตระกูล และขุดพบความลับเก่าแก่ของย่าซึ่งมาจากตระกูลเจิ้ง... หยางฉีจึงนำเรื่องนั้นมาข่มขู่เจิ้งยวน”หยวงกวงหยุดซะงักลงแล้วจ้องมองชิงหลี “ท่านย่าเป็นคนของตระกูลเจิ้ง ท่านถูกสลับตัวแต่งเข้ามาแทนอาสาวที่ลอบหนีไปกับฝั่งศัตรูในช่วงยุคเปลี่ยนผ่าน ถ้าเรื่องนี้ในตอนนั้นถูกทางการรู้เข้า อย่าว่าแต่ตัวเจิ้งยวนหรือคนในครอบครัวแม้แต่เซี่ยชิงเย่ก็ต้องตาย เพราะเธอมาจากตระกูลเซี่ยที่ถูกประหารทั้งครอบครัว หยางฉีจึงได้แม่ของอีเด็กนี่มาครอง แต

คุกใต้ดิน ห้องขังในเขตต้องห้ามต่อ...หยางกวงกระแทกหลังพิงกำแพงคุกพลางจ้องเขม็งไปที่ทั้งคู่ “แต่มันผิด! ผิดที่แม่ของมึงเลี้ยงดูมึงมาดีเกินไปตั้งสิบปี และมึงให้การยอมรับในตัวอีเด็กนี้ และยังเสือกยอมรับความรู้สึกตัวเองอย่างง่ายดาย! มึงควรมองข้ามความรักและระบายความแค้นใส่เธอก่อน เหมือนที่หยางฉีเคยเป็นสิถึงจะถูก! ฮ่าๆ ถ้ามันเป็นแบบนั้น กูก็จะใช้งานเธอได้ และเมื่อกูบอกความจริงว่าเธอคือลูกของหยางฉี... คนที่มึงฆ่าตายอย่างเวทนา มึงคิดดูสิว่าเธอจะเกลียดมึงขนาดไหน?”เสียงหัวเราะดังก้องไปทั่วห้องขังชวนให้สยดสยอง “คนหนึ่งเกลียด คนหนึ่งรัก มันน่าสนุกจะตายไป! แล้วกูก็จะประกาศให้โลกรู้... ว่ามาเฟียผู้ยิ่งใหญ่อย่างหยางเป่ยมีความวิปริตแค่ไหน ถึงขั้นลากน้องสาวลูกพี่ลูกน้องมาทำเมีย! ฮ่าๆๆๆ!”ชิงหลีตัวสั่นเทา เธอซบหน้าลงกับอกกว้างของหยางเป่ย สั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกที่เกินจะรับไหว น้ำตาแห่งความอัปยศไหลรินไม่ขาดสาย เพราะหากหยางเป่ยทำแบบนั้นจริงเธอก็กลายเป็นหมากของคนอื่นหยางเป่ยขบกรามแน่น เขากระชับอ้อมกอดแน่นขึ้น แววตาของพยัคฆ์ร้ายในตอนนี้ไม่ได้มีเพียงความโกรธแค้นต่อหยางกวง แต่มีความรู้สึกผิดที่ท่วมท้นต่อผ