Masukห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ... “คุณหนูหยางจิงอวี่งั้นเหรอ...” ชิงหลีพึมพำ น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง “ถ้าเธอรู้ว่าตำแหน่งคุณหนูที่เธอภูมิใจนักหนา มันแลกมาด้วยชีวิตของตายายและคราบน้ำตาของแม่เธอ... เธอจะรู้สึกยังไงน่ะ”“ต้องพูดว่าน่าสงสารมากสำหรับเฉียนเว่ยในตอนนั้น แต่พวกเราก็ไม่คิดเข้าไปยุ่ง เพราะถือว่าเป็นเรื่องของสามีภรรยา แต่กว่าต้าเกอจะรู้ว่าอาสามลงมือฆ่ายกครัวตระกูลเฉียนมันก็สายเกินไปที่พวกเราจะเข้าไปช่วยแล้ว” หยางซีเอ่ยเสริมหยางหนานสะบัดพัดจีบจนเกิดเสียง “ไม่ต้องถามเรื่องสามีเอ็งหรอกอีหนู ตอนนั้นเหล่าซื่อมันสนแค่ฆ่าคนกับลากผู้หญิงขึ้นเตียง มันไม่มาสนใจเรื่องแบบนี้หรอก”หยางเป่ยสะดุ้งทันที เมื่อถูกพี่ชายเอาเรื่องสมัยที่อายุสิบหกสิบเจ็ดมาพูดอีก แขนแกร่งดึงร่างบางเข้ามาในอ้อมกอดทันที “เอ้อร์เกอ...เฮียพูดบ้าอะไรออกมาน่ะ”หยางหนานเค้นเสียงหัวเราะ “พูดอะไรล่ะ ก็พูดเรื่องที่แกคิดแต่เรื่องแก้แค้นอารองนะสิ จะให้เฮียเล่าไหมว่าตาแก่ต้องจ่ายเงินไปเท่าไหร่ให้ครอบครัวฝ่ายหญิงที่ตามาเอาเรื่องเอ็งน่ะ”หยางเป่ยกระชับอ้อมกอดไว้แน่นขึ้น เขาก้มมองร่าบางที่ทำหน้าครุ่นคิด “มึงอย่าไปฟังเ
ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...บรรยากาศในห้องเงียบสงัด มีเพียงเสียงมวนบุหรี่ที่ค่อยๆ มอดไหม้ หยางตงสูดหายใจลึกก่อนจะเริ่มเปิดปากเล่าความจริงที่ถูกฝังไว้ใต้พรมของตระกูลหยางมานานนับสิบปี“ถือว่าเป็นคราวซวยของเด็กผู้หญิงคนหนึ่งเลยทีเดียว...” หยางตงเกริ่นด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เฮียไม่แน่ใจว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นก่อนหรือหลังที่ชิงเย่จะเสียชีวิต หลังจากพวกเขาถูกเปลี่ยนให้เป็นเฉียนพวกเขาก็ดำรงชีวิตในแบบธรรมดา ไม่ยุ่งเกี่ยวกับตระกูลสายหลักเพื่อความปลอดภัย หรือเรียกตัวสำรองเมื่อสายหลักล้มลง ตระกูลเซี่ยที่ถือว่าสมองเป็นส่วนสำคัญยอมมีแผนการที่เตรียมการเอาไว้เสมอแหละ”หยางตงมองไปยังชิงหลี “ปราชญ์จอมปลอมแต่ถึงยังไงก็คือปราชณ์ และเมื่อเตรียมการเอาไว้แล้ว ตระกูลเฉียนก็เป็นเพียงคนทั่วไป และเด็กคนนั้น... หมายถึงแม่ของจิงอวี่ เธอก็กลายเป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาทั่วไป เธอคงรู้ว่าตระกูลเรามีโรงพยาบาลเป็นของตัวเอง เด็กคนนั้นเธอก็แค่หลานกตัญญูที่มาคอยดูแลย่าหรือยายที่ป่วยอยู่ในโรงพยาบาลของเรา”หยางตงอัดนิโคตินเข้าปอดอีกครั้ง แววตาคมปลาบเหม่อมองไปในความว่างเปล่าราวกับกำลังดึงภาพจำเก่าๆ กลับมา “ตอนนั้นหยา
ห้องนอนชิงหลี คฤหาสน์ตระกูลหยาง | เวลา 16:45 น.ชิงหลีนั่งขมวดคิ้วแน่นอยู่บนโซฟา ลมหายใจหอบถี่จนอกสั่น เธอรู้สึกโมโหจนแทบจะบ้า ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมหยางเป่ยถึงพูดอะไรออกมาโดยไม่ยั้งคิดแบบนั้นออกมา คำว่าระบายกับมึงไม่ได้มันเป็นคำที่ทำร้ายความรู้สึกเมียอย่างเธอที่สุดหยางเป่ยที่วิ่งตามมาติดๆ รีบถลาเข้านั่งข้างกาย พร้อมโอบกอดร่างบางไว้ในอ้อมแขนที่แข็งแกร่งเข้ามากอดแนบอกอย่างถือวิสาสะ“กูไม่ได้หมายความแบบนั้นจริงๆ นะ... กูแค่เครียดเรื่องคาสิโนที่จะสร้าง แล้วเรื่องนี้กูก็พูดกับมึงไม่ได้เพราะมันเสี่ยง กูหมายถึงแบบนี้!” หยางเป่ยแทบกระอักเลือด เขาไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าพรรณนาเรื่องงานอยู่ดีๆ ทำไมชิงหลีถึงโยงไปเรื่องบนเตียงจนกลายเป็นเรื่องใหญ่ได้ขนาดนี้ชิงหลีหันมาตวัดสายตามองอย่างเอาเรื่อง แววตาวาววับ “ระบายกับฉันไม่ได้... ถ้าฉันระบายกับคุณไม่ได้บ้าง ฉันไประบายกับหุ่นฟิกเกอร์ตัวนั้น... ได้ไหมคะ!”หยางเป่ยชะงักค้างกะพริบตานึกถึงตามคำพูดของภรรยาสาว พอภาพหุ่นพลาสติกหน้าเหมือนเขาโผล่ขึ้นมาในหัว เขาก็เพิ่งตระหนักและเข้าใจเดี๋ยวนี้เองว่าคำพูดของเขามันพาซวยขนาดไหน “กูขอโทษ...”เขาไม่รอให้เธอโต้ตอบ หยางเ
ห้องทำงานหยางเป่ย คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...แต่แทนที่จะเกิดสงครามประสาท บรรยากาศกลับเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เมื่อพี่ชายทั้งสามคนระเบิดหัวเราะออกมาอย่างหนักจนไหล่สั่นหยางเป่ยตวัดสายตาไปมองพี่ชายที่ยืนหัวเราะ เขาแทบกระอักเลือดออกมาในเวลาเดียวกันเพราะคำพูดจิกกัดของเมียตัวเอง “มึงจะพูดดีๆ กับผัวมึงหน่อยไม่ได้หรือไง”“ก็มันไม่ดีต่อสุขภาพนี่คะ แล้วอีกอย่างช่วงนี้คุณก็สูบหนักมากจริงๆ ดูที่โต๊ะคุณสิ” ชิงหลีชี้ไปที่เขี่ยบุหรี่บนโต๊ะไม้กฤษณา ซึ่งอันที่เป็นของหยางเป่ยนั้นเต็มไปด้วยก้นบุหรี่สีดำทองกองเป็นพะเนินหยางเป่ยชะงักกึกเมื่อมองตามมือเมีย เขาเพิ่งสังเกตเห็นความโสโครกของก้นบุหรี่ที่เขาอัดเข้าไปเพื่อระบายความกดดัน เขาจึงยกมือนวดขมับอย่างคนจนปัญญา“ก็กูเครียด มึงจะให้กูทำยังไง... ระบายกับมึงก็ไม่ได้ กูก็ต้องสูบบุหรี่ไปก่อนนั่นแหละ” หยางเป่ยโพล่งตอบออกไปโดยไม่ทันได้กรองคำพูดกริบ...ห้องทำงานสีเข้มเงียบลงทันที เสียงหัวเราะเยาะหยันของเหล่าพี่ชายหยุดชะงักลง บรรยากาศที่เต็มไปเสียงหัวเราะเปลี่ยนเป็นเคร่งเครียดพี่ชายทั้งสามถึงกับเบิกตาโพล่ง สบตากันอย่างรู้ชะตากรรมและอยากจะมุดรูหนีออกจากห้องนี้
ห้องใต้ดิน 01 คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...“ฉันไม่รู้หรอก แม่ฉันจากไปตั้งแต่ฉันยังจำความไม่ได้เสียอีก” ชิงหลีตอบด้วยน้ำเสียงเลื่อนลอย “ป้าแม่บ้านที่เคยดูแลแม่นั่นแหละที่เป็นคนเลี้ยงฉันมา ดังนั้นฉันไม่เคยเห็นหน้าแม่จริงๆ รูปถ่ายของแม่... ฉันก็ตามหาจากข้อมูลที่พ่อของคุณจงใจปล่อยออกมาล่อให้ฉันหนีออกจากคฤหาสน์เพื่อไปติดกับ แต่โชคดีที่ปานันไปชิงมันมาให้ฉันได้ก่อน”“แล้วถ้าหากรูปนั่นไม่ใช่รูปแม่ของเธอล่ะ!” จิงอวี่โพล่งขึ้นด้วยความตระหนก “ถ้ามันเป็นรูปแม่ของฉันล่ะ? เธอพูดเองไม่ใช่เหรอว่าเธอก็เคยเป็นหมากของพ่อฉัน... พ่อฉันอาจจะหลอกเธอมาตลอดก็ได้!”“ไม่...” ชิงหลีส่ายหน้าช้าๆ “เพราะในนั้นมีรูปตอนแต่งงาน มีรูปตอนที่แม่ยังเป็นนักแสดง และมีบันทึกประวัติตระกูลของเธอที่ล้มละลายไปแล้วอย่างชัดเจน แต่มีสิ่งหนึ่งที่ฉันอยากให้เธอเก็บไปคิด... และถ้ามีโอกาส เธอควรไปถามพ่อของเธอเอง”ชิงหลีขยับโน้มตัวไปใกล้ซี่กรงอีกครั้ง เธอกระตุกยิ้มมุมปากอย่างน่ากลัว “ถามเขาดูสิ... ว่าที่เขาขังแม่เธอไว้ในสวนหลังคฤหาสน์น่ะ เขารักแม่เธอจริงๆ หรือเขารักเงาของใครอีกคนที่เขามองเห็นผ่านใบหน้าแม่ของเธอซ้อนทับอยู่กันแน่”หยางจิงอวี่ต
ห้องใต้ดิน 01 คฤหาสน์ตระกูลหยางต่อ...ชิงหลีโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย สายตาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่สั่นระริกของจิงอวี่ “เธอยังไม่เข้าใจอีกหรอจิงอวี่... ถ้าเธอกับหยางต้านเป็นผู้ชายด้วยกันทั้งคู่ หรือเป็นผู้หญิงทั้งคู่ ใครที่สร้างประโยชน์ให้เขาได้มากกว่า หยางกวงก็จะเลือกคนนั้น ความรักไม่มีผลต่อการตัดสินใจของคนอย่างพ่อเธอหรอก มีแต่กำไรหรือขาดทุนเท่านั้น”หยางจิงอวี่ตัวสั่นสะท้าน ผู้หญิงตรงหน้าเธอไม่ใช่เพียงภรรยามาเฟียที่แต่งตัวสวยไปวันๆ แต่เธอคือคนที่เริ่มมองทะลุถึงความโสมมของสายเลือดและอำนาจ ว่าทุกอย่างของครอบครัวมาเฟียจะต้องยืนอยู่บนผลประโยชน์ แล้วค่อยตามมาด้วยความรัก“ฉันเองก็เคยเป็นหมากบนกระดานของพ่อเธอมาก่อน... แต่ฉันหลุดจากการควบคุมมาได้เพราะสามีของฉัน เหล่าพี่ชายอีกสามคนของเขาที่คอยหนุนหลัง” ชิงหลีเอ่ยพลางเผยยิ้มบางๆ “แล้วเธอล่ะ... อยากหลุดพ้นไหม?”ชิงหลีโน้มตัวลงไปหาจิงอวี่ที่สั่นเทาอยู่หลังซี่กรง แววตาที่แฝงความเยือกเย็นจนน่าขนลุก “แต่ขอบอกไว้ก่อนนะ ถ้าเลือกก้าวเข้ามาในนรกขุมนี้ ชาตินี้อย่าได้หวังว่าจะได้เห็นแสงตะวันอีก จุดจบของคนทรยศน่ะ... ฉันเห็นมากับตาตัวเองแล้วล่ะ” เมื่อพูดจ



![ไฟรักเพลิงสวาท [PWP] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)



