บททั้งหมดของ อวี๋เซิง หัตถ์เทวะจากวันสิ้นโลก : บทที่ 131 - บทที่ 140

“หมอ! จะเอาเมียกับลูกผมไปไหน! วิ่งหนีทำไม! หยุดนะ!”เสียงตะโกนไล่หลังของสามีคนไข้ดังกึกก้องไปทั่วชายหาดเกาะชิงชา เขาพยายามวิ่งกวดตามเปลสนามที่มู่หลินเฟิง และไป๋ชิงเหยียนช่วยกันแบกอย่างสุดกำลัง ในขณะที่อวี๋เซิงต้องหิ้วกระเป๋าเครื่องมือแพทย์หนักอึ้งวิ่งตามติดมาด้วย แม้ว่าใบหน้าของเธอจะเต็มไปด้วยหยาดเห

ทันทีที่เสียงร้องไห้จ้าดังกึกก้องไปทั่วลำเรือ ความมืดมนในใจของไป๋ชิงเหยียนก็ถูกทำลายลงด้วยเช่นกัน แต่อารมณ์ตื้นตันของเขานั้นอยู่ได้เพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่สัญชาตญาณหมอสูติฯ ระดับหัวกะทิจะสั่งการให้เขากลับมาโฟกัสคนไข้ตรงหน้าเพราะสัมผัสใต้ฝ่ามือที่เขากำลังนวดคลึงมดลูกอยู่นั้นมันผิดปกติอย่างรุนแรง“มด

หลังจากแต่งกายเป็นชุดลำลองอยู่กับบ้านเรียบร้อย อวี๋เซิงจึงได้เดินออกมายังโต๊ะอาหาร ก่อนจะทรุดตัวลงนั่งฝั่งตรงข้ามกับมู่หลินเฟิงกลิ่นหอมกรุ่นของน้ำซุปบะหมี่ที่เคี่ยวจนได้ที่โชยเข้าจมูกช่วยกระตุ้นความหิวที่ถูกสะกดไว้ตลอดทั้งวัน เธอหยิบตะเกียบขึ้นมาคีบเส้นบะหมี่สีเหลืองนวลเข้าปาก รสชาติที่กลมกล่อมและค

เรือพยาบาลสีขาวสะอาดตา Miracle-Xinglan 01 ทะยานแหวกระลอกคลื่นสีครามมุ่งหน้าสู่ทิศตะวัน ออกเฉียงเหนือด้วยความเร็วคงที่ เสียงเครื่องยนต์คำรามทุ้มต่ำประสานกับเสียงคลื่นที่ซัดเข้ากระทบกราบเรือ บรรยากาศภายในลำเรือเต็มไปด้วยความกระตือรือร้นของเหล่าบุคลากรทางการแพทย์ที่เตรียมตัวสำหรับภารกิจ “ตรวจเชิงรุก” ค

ภายในห้องผ่าตัดหมายเลข 1 ของเรือพยาบาล Miracle-Xinglan 01 ความเงียบงันที่แฝงไปด้วยความกดดันเข้าปกคลุมทันทีที่ประตูอัตโนมัติปิดสนิท เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานสม่ำเสมอพยายามรักษาอุณหภูมิและลดจำนวนเชื้อโรคในอากาศให้ได้มาตรฐานที่สุดเท่าที่เทคโนโลยีแห่งยุคนี้จะเอื้ออำนวยแสงไฟผ่าตัดฮาโลเจนดวงใหญ่ถูกปรับโ