Tous les chapitres de : Chapitre 151 - Chapitre 160

ท่ามกลางความตึงเครียดของทั้งเจ้าหน้าที่พยาบาลและผู้คนบนเกาะที่มีความเชื่อแบบผิด ๆ เรือตรวจการณ์ของหน่วยป่าไม้ซงเยว่ นำโดยมู่หลินเฟิงกำลังแล่นตัดคลื่นมุ่งหน้าสู่เกาะปาเจียวด้วยความเร็วเต็มพิกัดท้องฟ้าเหนือทะเลยามบ่ายแก่เริ่มมีเมฆหนาทะมึนก่อตัวขึ้นราวกับธรรมชาติกำลังส่งสัญญาณเตือนของบางสิ่ง กอปรกับลม

“เสี่ยวอวี๋...” มู่หลินเฟิงที่เห็นท่าทางเปราะบางของเธอ เขาคิดอยากจะดึงเธอเข้ามาปลอบประโลม ทว่ามือของเขากลับต้องชะงักค้างอยู่กลางอากาศเมื่อสัมผัสได้ถึงรังสีบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวของหญิงสาว มันไม่ใช่ความอ่อนแอที่ต้องการที่พึ่งพิง แต่มันคือกระแสความเย็นเยียบที่ค่อย ๆ ก่อตัวขึ้นจนบรรยากาศรอบข้างดูแปล

แสงอาทิตย์ยามเย็นของวันค่อย ๆ ลับหายไปเบื้องหลังม่านเมฆหนาทะมึน ทิ้งไว้เพียงแสงสลัวรางที่ถูกสลับด้วยแสงไฟสปอตไลท์สีขาวจ้าจากหน่วยป่าไม้ที่ส่องเข้ามากลางลาน บรรยากาศรอบข้างเงียบสงัดลงอย่างน่าใจหาย มีเพียงเสียงลมพัดใบไม้ไหวและเสียงสะอื้นไห้แผ่วเบาของลูกเมียผู้เสียชีวิตที่นั่งกอดกันกลมอยู่ไม่ไกลอวี๋เซ

หลังจากพายุอารมณ์และวิกฤตการณ์ที่เกาะปาเจียวสงบลง ชื่อของเสิ่นอวี๋เซิงก็ถูกจารึกไว้ในฐานะตำนานบทใหม่ของโรงพยาบาลซิงหลานอย่างเป็นทางการ บัดนี้ทุกคนต่างตระหนักดีแล้วว่าเหตุใดหญิงสาวผู้นี้จึงคู่ควรกับฉายา “ปีศาจเทวะ” อย่างไร้ข้อกังขาภาพลักษณ์ของคุณหมอคนสวยผู้มีรอยยิ้มพิมพ์ใจประดุจเทพธิดายามปลอบประโลมค

แสงแดดอ่อนของเช้าวันใหม่สาดส่องลงบนป่าชายเลนและทิวไม้หนาทึบของเขตป่าไม้ซงเยว่ บรรยากาศยามเช้าที่ควรจะสดใสกลับปกคลุมไปด้วยมวลอากาศประหลาดที่แผ่ออกมาจากร่างสูงใหญ่ของมู่หลินเฟิง เขานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้เนื้อแข็ง คิ้วเข้มขมวดมุ่นจนแทบจะผูกเป็นปม ดวงตาคมกริบจ้องเขม็งไปยังปฏิทินตั้งโต๊ะราวกับจะใช้สายต