บททั้งหมดของ อวี๋เซิง หัตถ์เทวะจากวันสิ้นโลก : บทที่ 141 - บทที่ 150

หลังจากเหตุการณ์วิกฤตที่เกาะไห่โอวผ่านพ้นไป ความสำเร็จของการผ่าตัดกลางทะเลยังคงถูกพูดถึงไม่ขาดสาย แต่ในเช้าวันนี้… ซึ่งเป็นวันหยุดของทั้งอวี๋เซิงและมู่หลินเฟิงที่ต่างรอคอยมานานชื่อเสียงเหล่านั้นเหมือนอยู่ห่างไกลออกไปมีเพียง “พวกเขาแค่สองคน” เท่านั้นที่สำคัญอวี๋เซิงตื่นขึ้นท่ามกลางแสงแดดยามเช้าที่ลอ

ความสงบสุขหลังวันหยุดสั้น ๆ คล้ายกับผืนน้ำก่อนพายุตั้งเค้า แม้ความสัมพันธ์ระหว่างอวี๋เซิงและมู่หลินเฟิงจะผลิบานจนกลายเป็นพลังใจสำคัญในการทำงาน แต่ภาระหน้าที่ของ “เจ้าหน้าที่ป่าไม้” และ “หมอ” ก็ไม่เคยปล่อยให้พวกเขาได้ดื่มด่ำกับความหวานชื่นนานนักเช้าวันรุ่งขึ้น ณ สำนักงานหน่วยพยาบาล Miracle-Xinglan ท

ท่ามกลางความสลัวของป่าดิบชื้นที่ถูกปกคลุมด้วยม่านหมอกพิษจาง ๆ มู่หลินเฟิง อวี๋เซิง พร้อมด้วยสวีต้าไห่และเฉินจวิน ตามติดมาด้วยต้าโกว ต่างเร่งฝีเท้าออกวิ่งไปตามรอยเท้าที่เปื้อนโคลนดำนั้นอย่างไม่คิดชีวิต เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนใบไม้แห้งและดินแฉะดังสะท้อนก้องไปทั่วผืนป่า ราวกับเป็นเสียงนับถอยหลังของหา

สายฝนที่เคยกระหน่ำอย่างบ้าคลั่งเหนือเกาะจงซานเริ่มซาเม็ดลง เหลือเพียงหยดน้ำที่ทิ้งตัวจากใบไม้อย่างเชื่องช้า ไอหมอกหนาพัดผ่านลานดินที่ชุ่มโชกไปด้วยคราบเลือดสีดำและน้ำเหลืองที่ถูกชะล้าง อวี๋เซิงยังคงนั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นโคลน มือที่สวมถุงมือยางเปื้อนไปด้วยคราบสกปรกจากการผ่าตัดช่วยชีวิตอาสิง ชายชาวบ้านท

เวลาเดียวกันอวี๋เซิงที่กำลังถอนปลายเข็มออกก็รีบปิดปากแผลและใช้ผ้าก๊อซสะอาดพันทับอย่างรวดเร็ว แม้รอบตัวจะเต็มไปด้วยฝุ่นควันจากเหมืองถล่ม แต่สมาธิของเธอยังคงจดจ่ออยู่กับการรักษาเบื้องต้นเพื่อยื้อเวลาชีวิตให้หนูน้อยรายนี้“ยาปฏิชีวนะเริ่มเข้าสู่กระแสเลือดแล้ว แต่เธอยังต้องการการล้างแผลในห้องปลอดเชื้อแล