All Chapters of มือปืนกระชากเธอ: Chapter 31 - Chapter 40

นอร์ธเดินออกจากจุดนั้นด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก เขาไม่คิดเลยว่าความคิดที่เผลอแวบไปคิดจะส่งผลเร็วขนาดนี้ เพียงแค่ยืนเหม่อดูดบุหรี่แล้วนึกถึงเธอ คนที่เขานึกถึงก็โผล่เข้ามาในทันที แม้จะด้วยสีหน้าที่ตื่นตระหนก แต่นั่นก็ทำให้ใจของเขาเต้นแรงไม่น้อย แต่กลับเลือกที่จะฝืนเอาไว้และกลบเกลื่อนด้วยการทำเป็นนิ่ง แถมแอบหงุดหงิดเล็กน้อยที่จู่ๆ น้องชายของเพื่อนสนิทนั้นโทรเข้ามาขัดจังหวะ ไม่อย่างนั้นเขาคงได้อยู่กับเธอนานกว่านี้ ได้กวนประสาท ได้เห็นสีหน้าที่จ๋อยตอนโดนเขาดุ ...มันดูตลกดี ร่างสูงเดินเข้ามาข้างใน แต่ก็ยังคงพะวงข้างหลัง การก้าวช้าๆของเขาเป็นการรอเธอที่กำลังเดินมา ไม่ได้ทิ้งช่วงห่างให้ออกนอกสายตาซะทีเดียว จนกระทั่ง...ถึงห้อง VIP ร่างสูงผลักประตูเข้าไป ทันทีที่เห็นคนอายุน้อยกว่าในคราบเสื้อช็อปสีหน้าที่อมยิ้มเปลี่ยนเป็นเคร่งขรึม “ไงมึง รอนานไหม” ร่างสูงบนโซฟาหรูละสายตาจากโทรศัพท์ที่กำลังพิมพ์อยู่ขึ้นมา เขาหลุบตากลับไปพิมพ์อีกสองสามครั้งก่อนจะยัดใส่กระเป๋ากางเกงตามเดิม เป็นการปิดโหมดการเล่นชั่วคราว เพื่อที่จะคุยกับคนที่มาใหม่ซึ่งสำคัญกว่า

ไม่น่าเชื่อแค่ประโยคสั้นๆที่ตำหนิ จะให้เธอหน้าชาได้ขนาดนี้ หญิงสาวรู้สึกอับอายเมื่อถูกเขาตวาดใส่ ยิ่งตอนลากสายตาไปมองอีกคน ก็ยิ่งร้อนผ่าว รายนั้นแทบไม่ละสายตาไปจากเธอเลย “ขอโทษค่ะ” ริมฝีปากของพรีมยังคงเม้มอยู่เหมือนเดิม แถมอาจจะแน่นกว่าเดิมด้วยซ้ำ เมื่อรังสีของคลื่นกดดันแผ่กระจายไปทั่วห้อง นอร์ธหันมามองเธออีกครั้งก่อนขมวดคิ้ว “เธอ..ยังไม่เคยมาที่นี่?” หญิงสาวเงยหน้าสบตาเขาโดยตรง ก่อนจะเร่งก้มงุดเมื่อสายตาของเขาที่ส่งมานั้นดูไม่เป็นมิตรเอาเสียเลย “ชะ ใช่ค่ะ..” น้ำเสียงของเธอขาดห้วง เพราะภายใต้คำถามของเขาเธอรู้สึกว่าเขากำลังจับผิดกันอยู่ “งั้นแสดงว่ายังไม่รู้กฎเหล็กของการทำงานในห้องนี้ ถ้านี่เป็นแขก ไม่ใช่ฉัน ยืนค้ำหัวกันแบบนั้นมันไม่ดีหรอกนะ” ฟุ่บ! หญิงสาวรีบคุกเข่าเลยทันที ท่ามกลางการมองอยู่และทึ่งอยู่ของฌาน แก้วในมือเขาชะงักทันทีที่ได้ยินแบบนั้น พลางลากสายตามายังเธอ แล้วหัวเราะในลำคอ หญิงสาวเห็นท่าทีเข้าถึงกับแก้มร้อนผ่าว เธอเข้าใจว่าณานกำลังหัวเราะเยาะเธออยู่ และนอ

ตอนนี้คำถามนี้ กลับมาอีกครั้งนึงแล้ว “ทีนี้..ก็หายกัน” เขายังคงกระซิบ แต่นั่นไม่ได้เข้าไปในโซนประสาทการรับรู้ของพรีมเลย หลังจากที่เขาถอนริมฝีปากออกจากลำคอระหงไปแล้ว ร่างทั้งร่างก็ยังแข็งทื่อ “เฮียทำแบบนี้ พรุ่งนี้หนูจะมองหน้าเฮียยังไง” เสียงหวานแต่แหบพร่าและแทบขาดห้วงเอ่ยกลับไปตามความจริง เธอมองเข้าไปในม่านตาคมกริบนั้น จ้องเข้าไปลึกจนเห็นเงาตัวเองซ่อนอยู่ ดวงตาของเธอร้อนผ่าว เพียงแค่อยากรู้เจตนา ทว่าเหมือนว่าไม่มีอะไรเลย ข้างในนั้นนอกจากเธอแล้ว ก็มีแค่ความว่างเปล่า ไร้ซึ่งคำตอบ ไร้ซึ่งการคาดเดา “แล้วทำไมต้องมองหน้าไม่ติด” “ก็เพราะตอนนี้เฮียเมาไง เฮียเมา เฮียถึงทำแบบนี้..รู้ตัวไหมคะ” เขาเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนกลีบปากหยักจะยกขึ้น ราวกับขบขำในคำถามของเธอ “ไม่ได้เมา..”เสียงแผ่วเบาที่มาพร้อมก้านนิ้วเรียวยาว ยื่นมาเกลี่ยผมให้ หวังออกพ้นจากกรอบหน้า เผยรูปหน้าชัดๆ แน่นอนว่าตอนนี้สาวเจ้าหน้าแดงก่ำจนปิดไม่มิด “และถึงเมา ก็รู้ตัว..กำลังทำอะไรอยู่” ลมหายใจของเธอติดขัด เธอเริ่มรู

“เอาเป็นว่า มึงพร้อมมาวันไหนก็มาละกัน ทำแผนกอะไรก็ได้ที่เกี่ยวกับคณะมึง กูจะบอกเมียพี่กูให้ ส่วนเฮีย..มีเรื่องสำคัญอะไรค่อยพูดได้ปะ..ผมมีธุระ” และลุกพรวดขึ้นยืนเต็มความสูง นพที่นั่งมองอยู่ ถึงกับเงยหน้าขึ้นตามและคิ้วขมวดอ้าปากค้าง “ธุระอะไรของมึงวะ จู่ๆก็มีขึ้นมา..ธุระของกูนี่ที่สำคัญ นั่งลงกูจะพูดตอนนี้” “งั้นก็ไลน์มา” “ไอ้สัส ก่อนจะสั่งกูช่วยเปิดดูก่อน กูยังนึกว่าตัวเองเก่งภาษาไทย ห่าอย่างกะส่งเรียงความ ตั้งแต่เมื่อวานมึงยังไม่อ่านข้อความกูเลยนะไอ้นอร์ธ” “รอบนี้อ่าน” เขาแทบจะไม่ฟังคำพูดของพี่ชาย ทั้งที่ฝ่ายนี้มีเรื่องสำคัญจริงๆ เกี่ยวกับข่าวลือของแก๊งฝั่งตรงข้าม และคู่อริที่นอร์ธกำลังไล่ล่า ไม่คิดว่าจะถูกมองเป็นเรื่องสำคัญที่รองลงมา ร่างสูงหยิบเสื้อที่ถอดพาดพนักโซฟาขึ้นมาพาดบ่าหันไปมองคน แล้วบอกลาอีกครั้ง “ห้องมึงกูบอกเด็กเอาไว้ให้แล้ว มึงมีหน้าที่เมาแล้วขึ้นไปโอเคไหม” “โอเคครับ ว่าแต่เฮียจะไปไหน เมื่อกี้ยังดีๆอยู่เลย” ฌานหยั่งเชิง นอร์ธที่รู้ทันจึงหันไป

“อะไรวะ..” นอร์ธพึมพำ ริมฝีปากของเขาแห้งผากจนต้องใช้ลิ้นแตะ ในจังหวะก้มลงไปอ่านต่อ รัตติกาลเวลตัน : อีกเรื่องที่มึงต้องรู้ ข่าวว่าน้องมีพี่ชายฝาแฝด กูไม่รู้ว่ามึงรู้เรื่องนี้หรือเปล่าที่ว่าเป็นแฝด แต่เรื่องที่กูกำลังจะบอกนี้มึงไม่รู้แน่นอน เพราะถ้ามึงรู้คงไม่ใจเย็นอยู่แบบนี้แน่...พี่ชายพรีมทำงานให้กับแก๊งไอ้ปาร์ค คนที่มึงกำลังจะเด็ดหัวมันไง เขานิ่งไป.. หลังจากจ้องหน้าเธอด้วยสายตาที่ยากจะคาดเดาในตอนแรกก่อนที่จะก้มลงไปมองโทรศัพท์ใหม่ เขาก็ยืนตัวแข็งทื่อไปเลย เหมือนว่าในนั้นมีเรื่องอะไรที่น่าตกใจ หรือเซอร์ไพรส์เขามากๆ หญิงสาวขมวดคิ้ว หลุบตาต่ำมองมือหนาที่กำโทรศัพท์ไว้แน่น ถูกบีบซะจนหน้าจอแทบจะแหลกคามือ เธอไม่กล้าแม้แต่จะอ้าปากถาม เพราะคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าดูน่ากลัวกว่าเมื่อกี้มาก แบบเปลี่ยนไปเป็นคนละคนเลย “พรีม” เสียงของเขาเยือกเย็นขณะใช้มันเรียกชื่อของเธอ เจ้าของชื่อที่กำลังหลุบตาต่ำก้มหน้างุด เลี่ยงที่จะเงยขึ้นมาอย่างทันทีไม่ได้ ถึงแม้ว่าเธอจะไม่ได้ขานรับ แต่สีหน้าและแววตาของเธอบ่งบอ