All Chapters of มือปืนกระชากเธอ: Chapter 51 - Chapter 60

นอร์ธเดินกลับมาที่ห้อง ก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาหรู โดยไม่คิดจะเปิดไฟ หรือถอดรองเท้าหนังสีดำ เขาอาศัยแค่ไฟสลัวอัตโนมัติจากคีย์แท็กเท่านั้น เนื่องจากต้องการแค่พื้นที่สำหรับนั่งสงบสติอารมณ์และคิดทบทวนอะไรหลายๆอย่าง จากนั้นก็หยิบบุหรี่ขึ้นมาสูบ แหงนหน้าขึ้นสุดพ่นควันโขมงร่างสูงนั่งคิดทบทวนอยู่พัก วางแผนไว้ว่าตลอดคืนนี้ทั้งคืน จะขอย้อนเวลากลับไปคิดแต่เรื่องของเธอเพียงผู้เดียวลมหายใจถูกพ่นทิ้ง ขณะสายตาคมกริบหลุบต่ำมองซองขาวที่เขาทิ้งลงบนโต๊ะตั้งแต่แรกเดินเข้ามา จากนักสืบลับที่เขาจ้างวานให้ไปสืบแบบเร่งด่วนกระดาษไม่กี่แผ่นถูกดึงออกมาแบบหยาบๆ ขณะริมฝีปากยังคงคาบบุหรี่อยู่ ในนั้นบอกข้อมูลชีวประวัติที่สำคัญเกี่ยวกับเธอทั้งหมด เริ่มตั้งแต่เกิดจนปัจจุบัน ก่อนหัวคิ้วหนาจะขมวดเข้าหากันอีกครั้งก็ตอนจับซองแล้วมีแฟลชไดร์ฟซ่อนอยู่ที่ก้นตกลงมา แน่นอนเขาเลือกที่จะสนใจอันนั้น มากกว่าแผ่นกระดาษตุบ ร่างสูงเอื้อมไปหยิบโน๊ตบุ้คขึ้นมาเปิด แล้วเสียบมันเข้าไป ใช้เวลาไม่นานเพียงแค่คลิก ข้อมูลก็เปิดขึ้น ในนั้นมีคลังวิดีโออยู่แค่คลังเดียว ที่ชื่อว่า ..คำสารภาพจากนักเลงสลัมเอเขาไม่รู้ความหมายของมัน รู้แต่ว่ามันจะ

ตกลงกันจบทั้งคู่ก็เดินกอดคอกันเข้าไป พอไปถึงพรีมก็รับรู้ถึงบรรยากาศที่เปลี่ยน ไม่ใช่แค่เสียงเพลงที่หนักขึ้นและสะเทือนถึงแก่นใจ เนื่องจากอยู่ตรงจุดนั้นก่อนหน้าจะเข้ามามันไม่ได้ยิน แต่มันคือคลื่นความกดดันที่พุ่งเข้าหาอย่างจังจังหวะมองเห็นนีน่าที่ยืนอยู่ในระดับสายตามองเห็น น่าแปลก..ไม่รู้ทำไมกับผู้หญิงคนนี้เธอถึงได้เกลียดจริงจัง ถ้าเพราะเหตุผลเพียงนำพาพี่ชายของเธอไปเจอในสิ่งที่ไม่ดี จนต้องออกจากการเรียนกลางคัน นั่นไม่ใช่เพียงแค่เธอที่เป็นคนผิด แต่พี่ชายของเธอก็เลือกด้วย เลือกว่าจะเอาใครเข้ามาในชีวิตเหมือนกับว่ามันต้องมีอะไร...อะไรสักอย่างที่นึกเท่าไหร่ก็นึกไม่ออก “มากันแล้วเหรอ..” เสียงยานคางถูกส่งมาจากเจ้าภาพที่ยิ้มแป้นหน้าระรื่น เกินธรรมชาติ หลังเห็นทั้งคู่เดินแทรกผู้คนมากมายเข้ามา ยืนตรงหน้าตน “สวัสดีค่ะพี่นีน่า สุขสันต์วันเกิดนะคะ” ตาต้าไม่อ้อมค้อม ทันทีที่เดินไปถึงก็ยิ้มตอบเช่นกัน พร้อมกับอวยพร และส่งของขวัญให้ เจ้าของวันเกิดพยักหน้ายิ้มรับและเอ่ยคำของคุณก่อนจะนำกล่องของขวัญนั้นไปวางไว้รวมกันกับของคนอื่นๆบนโต๊ะ จากนั้นลากสาย

ขณะที่เดินเข้ามาร่างสูงไม่ได้มองหน้าใครทั้งนั้น คนเดียวที่อยู่ในม่านตาคมกริบตอนนี้ คือคนตัวเล็กที่กำลังเงยหน้าขึ้นมามองฌาน และสลับกันกับเขา ความน่าแปลกใจไม่ใช่แค่เจ้าของผับที่อุตส่าห์ลงมาจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง แต่เขาตั้งใจเดินเร็วมายืนเท้าเอวอยู่ตรงหน้าผู้หญิงคนหนึ่ง ภาพที่เห็นก็คือ ผู้ชายสองคนที่มีความหล่อระดับเดียวกัน และความสูงไล่เลี่ยกำลังสนใจผู้หญิงคนเดียวกัน “กล้าก่อเรื่องที่นี่อย่างนั้นเหรอ” และนี่คือคำทักทายของเขา ที่พอพรีมได้ยินถึงกับฟันกรอด พลางยกมือขึ้นเท้าสะเอวเช่นกัน “หนูไม่ได้เริ่มก่อนนะ” “ไม่สนว่าใครเริ่มก่อน แต่มันคือจุดเริ่มต้นของความเสียหาย” “ทำไมหนูรู้สึกว่าเฮียกำลังโทษหนูอยู่คนเดียว หนูไม่ใช่พนักงานของที่นี่แล้วนะ” “แต่เธอก็ยังไม่ได้ออกจากที่นี่...ถูกไหม?” “แล้วไง? พี่ปานเป็นคนเซ็นอนุมัติ” “แต่ฉัน..ยัง กฎของที่นี่ต้องมีลายเซ็นหุ้นส่วนทั้งสามคน” “กฎอะไร?ไม่เห็นรู้ ตั้งแต่เมื่อไหร่” “เมื่อกี้” “ฮะ?”

ดวงตาของเขาแดงก่ำ ทั้งที่รู้ว่าบางทีความทรงจำที่หายไปของเธออาจจะเป็นผลดีของเธอก็ได้ เขาต่างหากที่กำลังจะเจ็บปวด เมื่อเพิ่งมารู้เอาทีหลังว่าที่ผ่านมาเธอเจอกับเรื่องอะไร แต่ว่า..เขาที่ต้องการจะดูแล และชดเชยให้เธอเหมือนกัน ถึงได้ดึงเธอเข้ามาในชีวิตใหม่อีกครั้ง ที่ครั้งนี้จะไม่ยอมให้เหมือนครั้งก่อน“พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทิ้งพรีมนะ..และพี่ก็ยังรักพรีมอยู่”จบประโยคนั้น เจ้าของใบหน้าจิ้มลิ้มที่เต็มไปด้วยความสับสนปนงงถึงกับเงยหน้าขึ้นมา มองร่างสูงด้วยสายตาไม่อยากจะเชื่อ นั่นเพราะเขาบอกรักเธออย่างง่ายดาย โชคดีที่หญิงสาวไม่คิดจะชักมือ เขาถึงได้ไม่ต้องออกแรงบีบมือเธอมาก“ทำไมถึง..จำอะไรไม่ได้เลย”พรีมพึมพำ แต่ขณะเดียวกันหัวใจของเธอก็ถูกบีบเคล้นไปด้วย กลางอกร้อนผ่าวจนแสบ ดวงตาคู่สวยแดงก่ำไม่แพ้กัน“ไม่เป็นไร..พี่ไม่ได้หวังให้เราต้องจำได้ทั้งหมด แค่อยากให้รู้เรื่องนี้ไว้บ้างก็แค่นั้น...”ซึ่งเราจะไม่กลับมาคบกันก็ได้ ประโยคนี้เขาไม่ได้พูดออกไป แต่สายตาแสดงออกแบบนั้นอย่างชัดเจน เขาส่งยิ้มบางๆให้เธอ ก่อนจะถือวิสาสะดึงเธอเข้ามากอด น่าแปลกที่.. ครั้งนี้เธอไม่ขัดขืนไม่คิดจะผลักไสและที่เขาไม่หวังให้เธอกลับ

ก้านนิ้วเดิมจิกอยู่บนบ่าแกร่งบัดนี้ถูกเลื่อนเปลี่ยนเป็นท้ายทอยหนา เปลือกตาสีเข้มหลับตาพริ้ม เขาที่ห่างหายจากกลิ่นเธอไปนานพอได้กลับมาสัมผัสอีกครั้งถึงกับคลั่ง หากแต่ไม่กล้าทำตามใจตัวเอง เกรงว่าเซ็กซ์ที่ดิบเถื่อนจะส่งผลให้เธอกลัวและเกิดอาการแพนิก ทว่าการทำค่อยๆอย่างอ่อนโยนแบบไม่ทันใจ ก็ทรมานเขาอยู่เช่นกัน ร่างบางถูกดันให้นอนราบ ตามมาด้วยร่างหนาที่คร่อมทับ เสื้อนอกของนอร์ธถูกถอดทิ้งไปแล้ว เหลือแต่เชิ้ตสีดำข้างใน เขาใช้มือที่ว่างค่อยๆปลดกระดุมออกทีละเม็ด ส่วนอีกข้างที่ว่างยังคงกุมหัวไหล่มน และลูบคลึงเบาๆอย่างหลงใหล ในขณะริมฝีปากและปลายจมูกดื่มด่ำกับกลิ่นกายที่เหินห่างมานาน สัมผัสทุกส่วนที่อยู่ใกล้ เป็นไปได้จะไม่ปล่อยให้ลอยนวลสักเนื้อที่ ราวกับต้องการประทับตรา เป็นรอยสีกุหลาบช้ำตามตัว เว้นก็แต่ส่วนที่เห็นชัด เพราะนอร์ธเองก็ใช่คนที่มีรสนิยมเทือกนั้น แบบเปิดเผยอย่างไม่ละอาย เขาค่อนข้างเก็บซ่อนเรื่องนี้ มีเพียงคู่นอนเท่านั้นที่รู้ เห็นว่าเซ็กซ์ของเขาเร้าใจดิบเถื่อนขนาดไหน.. ดุจคมในฝัก “เจ็บบอกนะ” ความหล่อเหลาถอยออกห่างจากเนื้อเนียนขึ้นมากระซิบ เสียงแห