All Chapters of มือปืนกระชากเธอ: Chapter 21 - Chapter 30

นาทีนั้นเป็นนาทีที่โลกของพรีมหยุดหมุน เพียงแค่ได้ยินเสียงและเห็นหน้าเขา ทั้งที่เหตุการณ์นั้นก็ผ่านไปหลายชั่วโมงแล้ว แต่ความรู้สึกของเธอเหมือนกับว่าเพิ่งจะเกิดขึ้นไม่นาน ปลายจมูกโด่ง ริมฝีปากน่าจูบ และกลิ่นหอมปนเหงื่อจางๆ ..ยังคงติดอยู่ที่ความทรงจำของเธอ“พรีม..ได้ยินไหมหนู”..!!!“คะ?!”ร่างเล็กสะดุ้งโหยง ตามเสียงเรียกของเจ้านายสาว พร้อมลากสายตาไปมอง เห็นหล่อนกำลังจ้องอยู่ จึงหลุบตาลง นาทีนี้ไม่กล้าหันไปอีกทาง กลัวจะสบตาเข้ากับอีกคน “ใจลอยไปถึงไหนแล้ว เจ้เรียกตั้งหลายครั้ง”“ขอโทษค่ะ...”“งั้นพี่คุยกับน้องเขาก่อนเลย ผมรอ”ความอึดอัดคืบคลานเข้ามาทันที เมื่อเขาเข้ามานั่งฟังด้วย พรีมลบริมฝีปากตัวเองช้อนหน้ามองเขา ก็เห็นว่าเขานั่งอยู่จริงๆ แถมไม่ไกลกัน จากนั้นก็หันไปทางปานวาด ที่ดูมึนงงอยู่อึดใจหนึ่ง โดยมองทั้งคู่สลับกันก่อนพยักหน้าเบาๆ“โอเค งั้นนอร์ธนั่งก่อน ส่วนเราพรีม..เมื่อกี้หนูพูดว่าไงนะ”คนถูกถามเงียบไป กว่าจะพูดขึ้นมาใหม่นั่งชั่งใจอยู่นาน แน่นอนว่าทั้งห้องเงียบกริบหลังจบประโยคนั้น“คือพรีม..อยากย้ายกลับมาแผนกเดิมค่ะ”เธอเห็นดวงตาของปานวาด แต่ไม่เห็นดวงตาของอีกคน ทว่าแค่

เมื่อกลับถึงห้องเธอก็ต้องรีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า วันนี้ค่อนข้างสายเลยต้องทำทุกอย่างแบบรวดเร็ว เนื่องจากเธอขึ้นรถเมล์สายอื่น ที่ไม่ใช่สายประจำของตัวเอง การแวะจอดรับส่งผู้โดยสารคนอื่นจึงมีผลต่อเวลาของเธอ และถึงช้าแต่เธอก็ยังมีสติครบถ้วน เพราะวันนี้การทำงานไม่เหมือนกับวันก่อนหน้า เธอจึงเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดเดรสตัวเก่งออกมาแทนที่จากที่ควรจะเป็นชุดลำลอง ดวงตาคู่สวยหลุบต่ำขณะมองตัวเองในกระจก เป็นอีกครั้งที่รู้สึกประหม่าและตื่นเต้นไม่น้อย หลังสวมชุดนั้นอยู่บนตัว ที่มันทั้งสวยและเซ็กซี่ในเวลาเดียวกัน จังหวะนั้นความกดดันต่างๆมากมายคืบคลานเข้ามา รวมถึงคำพูดของเขาคนนั้นด้วย ที่มีอิทธิพลกับเธอไม่น้อย ‘งั้นก็ตามใจ ถูกจับนมขึ้นมาอย่ามาร้องก็แล้วกัน’ “ช่างปะไรสิ...” หญิงสาวปลอบใจตัวเองเสียงเบา พลางหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางขึ้นมาแล้วแต่งแต้มบนใบหน้า ตามประสาคนใช้เครื่องสำเองเป็นแต่ไม่เก่งนัก หากแต่แต่งออกมาสวยได้เหมือนกัน นั่นเพราะใบหน้าของเธอไม่แต่งอะไรก็สวยมากอยู่แล้ว หลังจากแต่งตัวและหน้าเสร็จ เหลือบมองเวลาเห็นว่ายังเหลืออีกสิบนาทีเธอจ

ดวงตาคู่หวานที่ปรือเล็กน้อยเพราะกรึ่มจากความเมาหันมองตามผู้จัดการอย่างช่วยไม่ได้ ภาพที่เห็นคือร่างสูงในคราบเสื้อหนังสีดำกับกางเกงยีน เดินหิ้วหมวกกันน็อคเข้ามา ตามทางเดินที่จะมุ่งมายังจุดที่เธอยืน เธอไม่รู้เป็นเพราะอะไร แต่ทุกครั้งที่เห็นเขาใกล้เข้ามาแบบนี้ หัวใจกำลังสงบมักจะเริ่มเต้นคร่อมจังหวะตลอด รวมถึงครั้งนี้ด้วย “เฮีย..” เสียงทักทายแรกคือเสียงของเคผู้จัดการผับ แลกกลับด้วยการปรายตามาของเขา ที่มองคนทักทายก่อนจะพยักหน้า ถึงจะหันมามองเธอ จากนั้นก็เลิกคิ้วสูง “มึงมายืนทำไรตรงนี้” ทว่าคำถามกลับยิงไปทางอีกคน ทั้งที่มองมาที่อีกคน “ผมมาเคลียร์ทิปให้น้องเขาครับ พอดีน้องเขาเลิกงานแล้ว” ถ้าให้อธิบายอย่างละเอียด สาเหตุที่เคมายืนอยู่ที่นี่ กลายเป็นภาพบอกเผินๆเหมือนทั้งคู่กำลังจีบกันมากกว่าหัวหน้ากับลูกน้องยืนสนทนา เสี่ยงให้เข้าใจผิดเกินครึ่งเปอร์เซ็นไปแล้วนั้น คือเคพยายามเรียกเธอตอนที่เดินออกมา มุ่งหน้าสู่ห้องน้ำแล้วเลยมายังที่นี่ก็เพื่อจะจ่ายทิป หากแต่สาวเจ้าไม่ได้ยินเสียงเขา และไม่หันกลับมามอง เขาเลยต้องเดิน

ในขณะที่พรีมตาค้าง เขากลับเลิกคิ้ว มองคนตรงหน้าด้วยท่าทางที่ขบขัน หญิงสาวปิดตาปี๋และร้องลั่น จนเขาที่จงใจจะแกล้งในทีแรกกลับเป็นฝ่ายถอนหายใจซะเอง “มีกางเกงอยู่ ยัยบื้อ” เสียงของเขาทำให้เธอชะงัก ค่อยๆลืมตาขึ้นมาท่ามกลางความเงียบและพบว่าเขาสวมกางเกงขาสั้นอยู่ข้างในจริงๆทำไมเขาร้ายอย่างนี้ แกล้งกันเหรอ “เฮ้อ..” พรีมกัดปากตัวเองหลังถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก “ทีนี้รู้ยังว่ามันต่างกันยังไง มีแค่ผ้าขนหนูเมื่อกี้เธอไม่เห็นแหกปากเท่านี้เลย” ร่างสูงบอกนั่งกินต่อจนหมดถ้วย จากนั้นก็เลื่อนชามเปล่ามาตรงหน้าเธอ “อิ่มแล้วเหรอคะ” “อืม เสร็จแล้วก็ออกไปได้เลยนะ” ร่างสูงลุกขึ้นยืนทันทีที่พูดจบ ก่อนจะเดินออกไปจากตรงนี้และเข้าห้องนอนหน้าตาเฉย ปล่อยให้เธอที่เพิ่งจะกินเข้าไปแค่คำเดียวอ้าปากค้าง หญิงสาวขมวดคิ้วให้กับเหตุการณ์ที่เจอ ไม่นานโทรศัพท์ของเธอก็มีแจ้งเตือน เธอคว้ามันมาเปิดดูโดยไม่คิดอะไร พลันชะงักนิ่งในตอนหลัง และเหมือนว่าจะค้างหนักกว่าเดิมก็ตอนที่เห็นข้อความบนจอ ยอดเงิ

พรีมเดินทอดน่องเข้ามาตามตรอกถนนเรื่อยๆ เป็นซอยคุ้นเคยที่เธอใช้เป็นประจำ ขณะนั้นแสงแดดกำลังจะหมดลง และเธอที่ยังเดินไปไม่ถึงไหนจึงจำต้องเร่งฝีเท้า แต่เหมือนว่าถนนเส้นนั้นไม่ได้มีเธอเดินอยู่คนเดียว ข้างหลังเหมือนมีเสียงฝีเท้าอีกคู่หนึ่งที่เดินตามเธอมา เสียงเดินย่ำพื้นคอนกรีตที่ดังคร่อมจังหวะ จนเธอต้องหันไปมองด้วยความสงสัย ขวับ! ก่อนจะชะงัก เกือบสะดุดขาตัวเองล้มก็ตอนเห็นว่าเป็นเขา...หนุ่มวิศวะกำลังเดินชิลล์ตามมา บ่าข้างหนึ่งของเขามีเป้ ส่วนมือทั้งสองข้างล้วงอยู่ในกระเป๋ากางเกง หากแต่การก้าวเดินที่ตามหลังกันมาไม่ได้ใกล้ถึงขนาดที่เธอจะขยับปากคุยด้วยได้ เขาอยู่ไกลราว 20 เมตร เธอเลยต้องหันกลับมาทำเป็นไม่สนใจ แล้วเดินต่อ คิดว่าพอถึงทางแยก อาจจะไปคนละทาง และคิดว่าบ้านของเขาคงจะอยู่แถวนี้ เพียงแต่แปลกใจตรงที่ว่าเธอไม่เคยเห็นหน้าเขามาก่อน ตลอดเวลาที่อยู่แถวนี้ เวลาประมาณนี้มีเพียงเธอคนเดียวที่เดิน กับบางวันที่อาจจะมีเพิ่มขึ้นมาบ้าง ทว่าเธอก็จำพวกเขาเหล่านั้นได้ทั้งหมด มีแต่คนนี้แหละที่ยังแปลกหน้ากับเธออยู่ เธอเดินต่อไปเรื่อยๆ จนถึงทางแยก