جميع فصول : الفصل -الفصل 20

ในขณะเดียวกันนพที่นั่งตรวจงานอยู่ชั้นสองกำลังย้อนกล้องดูเหตุการณ์กับลูกน้องคนสนิท ทันทีที่เห็นเหตุการณ์ผ่านกล้องทุกตัว รวมถึงคลิปที่ลานจอดรถถึงกับขมวดคิ้ว “แล้วไอ้ห่านอร์ธมันไปเตะเขาทำไมวะนั่น” “นั่นสิพี่ ปกติผู้หญิงในร้านโดนลวนลาม ลูกค้าเหล่านั้นก็แค่โดนไล่กลับ ไม่เห็นคุณนอร์ธจะทำแบบนี้” “หรือว่ามันรู้จักกับน้องเขา” หัวคิ้วของคนที่นั่งอยู่บนเก้าอี้หย่อนชนกัน นิ้วที่คีบปากกาก็พาควงหมุนติ้วไปด้วย บ่งบอกถึงการใช้ความคิด “ว่าแต่ไปไหนแล้ว” “เห็นว่ากลับแล้วครับ มีงานต่ออีกสาขา” “ถ้าอย่างนั้นมึงไปเรียกไอ้เคมา เดี๋ยวเฮียจะถามมัน” “ครับเฮีย” ลูกน้องของเขาออกไปไม่ทันไร ประตูบานเดิมก็ถูกผลักเข้ามาใหม่ด้วยศรีภรรยา เขาหมุนกลับมากอดอก ทว่าคนทั้งสองเอาแต่สบตากันไม่มีใครพูด จนดวงตาคู่สวยละจากหน้าของสามีมองไปยังกล้องวงจรปิดนั้นแล้วเลิกคิ้ว “อะไร ยังไงสิ?” และแน่นอนคำตอบที่ได้จากพี่ชายคนในคลิปคือการยักไหล่ “ไม่รู้ ไว้ค่อยถาม” “ที่เข้ามานี่..จะคุยเรื่องเด็กน

ร่างเล็กเดินกลับมาจากโรงอาหารหลังร้านอย่างใจลอย สิ่งที่ได้ยินมาทำให้เธอรู้สึกอึดอัดไม่น้อย เธอเดินทอดน่องไปคิดไปเรื่อยเปื่อย ทางเดินไปห้องพักในตอนนี้ไร้ความรู้สึกเดิม จากที่เคยดีใจว่าได้ที่พักพิงชั่วคราวหลังทำงาน และสักพักจะจ่ายเงินค่าที่พักและใช้หนี้บางส่วนนั้น ตอนนี้กลับเต็มไปด้วยความรู้สึกที่แปลกประหลาดประหนึ่งตัวเองกำลังเอาเปรียบเพื่อนร่วมงาน ทั้งที่เจ้าของผับเป็นผู้หยิบยื่นให้เอง แน่นอนเธออาจร้องขอก่อน แต่จะปฏิเสธก็ได้นี่นาเอาจริง..พอได้ยินแบบนั้น ด้วยท่าทีไม่ค่อยจะเป็นมิตรเธอรู้สึกไม่ดีสักเท่าไหร่ มันคือชนวนเหตุที่อาจทำให้เพื่อนร่วมงานไม่ชอบหน้า ซึ่งจะไม่แคร์ก็ไม่ได้ เพราะนั่นจะทำให้การทำงานเป็นไปอย่างยากลำบากพรีมถอนหายใจพรืด ต้องการขจัดเรื่องราวที่ไม่สบายใจทั้งหมด ที่รับมาก่อนหน้านี้ทิ้งไว้ตรงหน้าประตู ก่อนจะผลักประตูเข้าไป เมื่อเข้าไปถึงความเงียบก็เข้าปกคลุมจังหวะไฟในห้องสว่างโล่ ร่างเล็กเดินไปทิ้งตัวตรงโซฟายาว ที่อยู่ถัดไปจากเตียงขนาดหกฟุต ตอนนั้นคำพูดของเพื่อนร่วมงานยังคงอยู่ ทำให้เธอต้องกวาดตามองไปทั่วห้อง ไม่เถียงสักนิดว่าที่พวกเขาพูดมานั้นคือเรื่องจริง ห้องหรู ราคาต่อค

นอร์ธเดินหิ้วหมวกกันน็อคเต็มใบเข้ามาในผับ ระหว่างที่เจอกับน้องๆ เขาก็ยังคงทักทายปกติด้วยการส่งยิ้มบางๆไปให้ หากแต่ไม่ได้แสดงท่าทีว่าสนิทกับใครเป็นพิเศษ นั่นเป็นสิ่งที่เขาทำอยู่เป็นประจำในกรณีเดินผ่านน้องๆผู้หญิง เด็กในที่ทำงาน แต่หากเป็นผู้ชายจะอีกแบบนึง ส่วนมากจะพยักหน้าทักทาย หรือสนิทมากกว่านั้นก็จะมีการกอดคอพากันเดินอาทิเช่นเค..ผู้จัดการ คนๆนี้ถูกดึงเข้ามาทำงานเพราะเขา คล้ายกับว่าบุญคุณกันอยู่ เคถึงได้เกรงใจนอร์ธเป็นพิเศษ ภาพนี้เป็นที่ประจักษ์จนทุกคนชินตา ยกเว้นวันนี้ที่เขามีพรีมซ้อนท้ายมาด้วย นั่นเรียกได้ว่าเป็นครั้งแรกของเขา รายนั้นไม่เคยมีผู้หญิงคนไหนได้ซ้อนท้าย แม้ว่าชื่อเสียงด้านมืดของเขาจะชอบเคลมผู้หญิงก็ตามคนที่รู้ดีจะเรียกสิ่งนี้ว่า...เช็คของ “สวัสดีค่ะเฮียนอร์ธ” “ครับ” “หวัดดีเฮีย” “ครับ” ซึ่งไม่แปลกเพราะเขาเองก็ยังงุนงงกับตัวเอง ว่าทำไมต้องชวนเธอขึ้นรถมาด้วย ทั้งที่เธอก็เดินมาก็ได้ เขาพลาดอย่างแรง และนี่แหละที่ทำให้เขาหงุดหงิด.ประตูบานกระจกห้องทำงานของปานวาดถูกผลักพรวดพราดเข

หลังจากพรีมเก็บกวาดห้องเสร็จ เธอก็ออกมานั่งรับลมที่ระเบียง ในใจตอนนี้คิดถึงหม่าล่าหน้ามอ และน้ำเต้าหู้หน้าปากซอยเป็นที่สุด รู้สึกว่าไม่ได้แวะไปกินหลายวันแล้ว สาเหตุไม่ใช่เพราะเงิน แต่เพราะกลัวพวกนั้นจะดักรอ เธอถึงได้นั่งเซ็ง มีความเงียบเป็นเพื่อนอยู่ตรงนี้ ดวงตาคู่สวยจ้องมองออกไปสุดลูกหูลูกตา ถัดจากหลังคาบ้านชั้นเดียวหลายหลังก็เป็นถนน ทั้งสายรองสายหลักเต็มไปหมด วุ่นวายด้วยรถราวิ่งสวนกันกวักไขว่ พลางถอนหายใจออกมา คลำหาโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเกมส์ เพื่อคั่นเวลาก่อนจะลงไปหาอะไรกินแถวผับ ครืด...ครืด...ทว่ายังไม่ทันได้เล่น โทรศัพท์ในมือกลับสั่นสะเทือนซะก่อน +ต้า+อาจเพราะเพื่อนสนิทเป็นฝ่ายโทรมาเองเธอถึงได้ยิ้ม ปกติเธออยากคุยมากแต่ไม่กล้าโทรก่อน เพราะเกรงใจ“ฮัลโหลต้า”(แกอยู่ไหนอ่ะ มาที่ห้องไม่เห็นเจอ ออกไปข้างนอกเหรอ)ตายล่ะหว่า..ลืมไปเลยว่าเพื่อนของเธอยังไม่รู้เรื่องนี้ “เอ่อ.. ทำไมเหรอ แกมีอะไร”(จะชวนไปหาอะไรกินอะดิ วันนี้มีตลาดเปิดท้าย อยากกินโรตีกับหม้อไฟ)“แต่ว่า..” (แกอยู่ข้างนอกใช่ปะ ตรงไหน ไกลไหมอะ เดี๋ยวฉันไปรับ เอารถพ่อมา)ตาต้าหมายถึงรถยนต์คันเก่าของพ่อ ที่มักจะจอดทิ้งไว้ที

พรีมหน้าชาไปชั่วขณะ เธอยืนตัวแข็งทื่อ รอยยิ้มที่อุตส่าห์แย้มในวินาทีแรกที่เห็นเขาหุบลง ไม่คิดว่าเขาจะทำแบบนี้ เป่าควันเทาอุ่นกลิ่นไหม้ปะทะใบหน้าจนเปลือกตาปิดแน่น ก่อนจะเบิกตากว้างและค้างในท่านั้น“.....”ไม่มีคำถามใดออกจากปากเธอ หญิงสาวงุนงงจนสมองเบลอ และกำลังประมวลผลว่าสิ่งนี้มันคืออะไร เป็นการทักทายของเขาอย่างนั้นหรือสุดท้ายก็ได้แต่ตั้งคำถาม ไม่กล้าที่จะพูด รู้ดี..ทุกวันนี้เธอตัวเล็กกว่าที่คิด ไม่ได้หมายถึงรูปร่าง แต่หมายถึงบุคคลหนึ่งที่อยู่ท่ามกลางผู้คนนับหมื่นนับแสนสมมุติว่าพูดบางอย่างที่ไม่เข้าหูคนฟัง ชีวิตของเธอจะเป็นยังไง นับตั้งแต่ที่พ่อแม่ตาย ยายเป็นคนดูแล ต่อมาก็ตายจากไปอีก เหลือเพียงพี่ชายที่คอยซัพพอร์ต ทว่าเธอก็ไม่ใช่พรีมคนเดิมอีกแล้ว “โทษที...ฉันไม่เห็นว่าเป็นเธอ”คิ้วบางขมวด เริ่มตั้งคำถามในใจอีกครั้ง เธอไม่ได้โง่ที่จะเชื่อสิ่งที่เขาพูด “ค่ะ..ไม่เป็นไร แต่ว่า..ต่อไปอย่าทำแบบนี้กับพรีมอีกนะคะ พรีม..ไม่ชอบ”เสียงใสโพล่งขึ้นจังหวะตอนเขาหมุนตัวจะเดิน“หืม?”พอเอาเข้าจริงหลังพูดจบกลับลอบกลืนน้ำลาย ร่างสูงชะงัก เหลียวหน้ามองข้ามไหล่ หัวคิ้วหนาชนกัน ดวงตาดำขลับยากจะคาดเดา ใน