All Chapters of มือปืนกระชากเธอ: Chapter 41 - Chapter 50

โรงพยาบาล เอี๊ยด!ทันทีที่รถเลี้ยวขึ้นเนินมาจอดนิ่งตรงจุดรับผู้ป่วย นอร์ธก็พุ่งลงมาจากด้านเบาะคนขับ อ้อมมาอีกฝั่งที่มีพรีมนอนอยู่ทันที เขากระชากประตูและโน้มตัวไปปลดเข็มขัดนิรภัยหลังจากตะโกนเรียกบุรุษพยาบาลดังลั่นร่างของเธอถูกอุ้มออกมาโดยเขา เป็นจังหวะเดียวกันกับที่รถเข็นถูกเคลื่อนมารองรับ พยาบาลคัดกรองที่นั่งประจำโต๊ะลุกขึ้นมาพร้อมแฟ้มเขียนประวัติ“เป็นอะไรมาคะ”“น้องช็อกครับ”“ช็อกแบบไหนคะ อยู่ดีๆก็ช็อกเหรอคะ” “.........” “ช็อกนานไหมคะกว่าจะสลบ” “........”“เอ่อ..คนไข้อายุเท่าไหร่คะ”ดูเหมือนว่าญาติผู้ป่วยจะยังไม่พร้อมตอบคำถาม พยาบาลจึงเปลี่ยนเป็นถามอายุแทน เพื่อคาดคะเนสาเหตุเบื้องต้น นอร์ธที่เพิ่งจะว่างจากการอุ้มเธอ หันไปทางเสียงถาม ก่อนจะเงียบไปอึดใจหนึ่งเพื่อนับระยะห่างระหว่างอายุของเธอกับตัวเขาเอง“น่าจะ..ยี่สิบเอ็ดนะ”จากนั้นพรีมที่ในขณะนั้นสลบไปแล้ว ก็ถูกรับช่วงต่อโดยทีมพยาบาลอีกที ซึ่งนั่นก็เลี่ยงให้นอร์ธถอยร่นออกมาไม่ได้ ก่อนจะยืนมองการทำงานของทีมแพทย์ไกลๆ เริ่มขมวดคิ้วก็ตอนที่ร่างกายของหญิงสาวถูกติดอุปกรณ์ ทันทีที่

พรีมนั่งตัวแข็งทื่ออยู่พัก เธอปล่อยให้ความคิดที่ยังคงสับสนวนเวียน ก่อนจะยื่นแฟ้มสีน้ำเงินส่งคืนกลับไป “ขอบคุณค่ะ” ณ เวลานี้ค่อนข้างยุ่งเหยิงหญิงสาวถึงได้ไม่กล้าปริปากพูดอะไรออกมาทั้งนั้น แม้แต่การไถ่ถามกับพยาบาลว่าตัวเองเป็นอะไร เธอเห็นในแฟ้มประวัติบอกว่าแพนิก โรคประจำตัวที่มักจะกำเริบก็ต่อเมื่อตอนเกิดเรื่อง ในใจรู้สาเหตุนั้นอยู่แล้วถึงได้เงียบไม่คิดขยายความ ดวงตาคู่สวยลากกลับมาจากประตูที่ถูกปิดลงไปยังโทรศัพท์บนโต๊ะข้างเตียง จังหวะนั้นมีสายเข้ามาพอดี น่าแปลกที่เจ้าของมันกลับนั่งมองเฉยๆไม่ได้ตื่นเต้น ไม่พอยังพ่นลมหายใจออกมาแรงๆอีก +ตาต้า+ หญิงสาวมองชื่อนั้นจนกระทั่งมันดับไปเองถึงจะหยิบขึ้นมาดู ชั่งใจอยู่นานสุดท้ายก็ไม่คิดจะโทรกลับ “ไว้วันจันทร์ค่อยไปเจอทีเดียวละกัน” ไม่อยากให้เพื่อนต้องมาที่นี่ ไม่อยากให้มาเห็นสภาพนี้ และที่สำคัญเธอกำลังจะลาออกจากที่ทำงานแล้ว จึงคิดว่าไม่จำเป็นต้องบอกเล่าอะไรหรอก ปล่อยให้หล่อนไม่รู้ไปน่ะดีแล้ว เพราะดูท่าตอนนี้ไม่ใช่แค่เรื่องที่เธอมาทำงานกลางคืน แต่มันกำลังโย

เช้าวันอาทิตย์ พรีมออกจากโรงพยาบาลพร้อมกับยาจากหมอสั่งถุงใหญ่ เธอเดินทอดน่องมาจากทางออกไปตามพื้นคอนกรีตถนน แผนแรกในหัวคือการกลับไปยังที่ทำงานเพื่อเขียนใบลาออก หากแต่วันนี้วันอาทิตย์เกรงว่าปานวาดจะไม่อยู่ ทว่าในสถานการณ์แบบนี้สำหรับเธอแล้วคงจะเป็นใครก็ได้ เพียงขอแค่มีลายเซ็นตรงช่องยินยอมก็พอ รถเมล์สายที่เลือกขึ้นวันนี้แตกต่างจากทุกๆวัน เนื่องจากขึ้นที่ใหม่ทำให้ถึงเร็วกว่าปกติ เธอลงหน้าปากซอยและเดินเข้าไปราวกับคนไร้จิตวิญญาณ ช่วงที่ใกล้ถึงจะต้องเลี้ยวจังหวะนั้นสายตาเหลือบไปมองยังบ้านเช่าเก่า จุดเริ่มต้นที่ทำให้ต้องระเห็จไปหาที่อยู่ใหม่ ทว่าบัดนี้ว่างเปล่าไม่มีคนมายืนเฝ้าอีก หญิงสาวรู้สึกใจหายเล็กน้อย ทันทีที่นึกขึ้นได้อีกไม่นานจะต้องกลับมาอยู่ที่นี่แล้ว ไม่ใช่แค่การเปลี่ยนแปลง ไม่ได้ห่อเหี่ยวที่ไม่ได้อาศัยในสถานที่หรูหรา และที่ทำงานระยะห่างกันเพียงลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นลง ทว่า..ไร้เงาพี่ชายของเธอต่างหาก เพราะไม่ว่าเธอจะอยู่ที่ไหนในตอนนี้ สุดท้ายก็ต้องอยู่ตัวคนเดียวอยู่ดี พรีมเดินมาถึงทางเข้าผับ เธอชะลอฝีเท้าช้าลงก่อนหยุดยืนอยู่พัก ใช้เวลานานพอ

หลังจากได้ยินเรื่องนั้น พรีมก็กลับมานั่งตัวชาที่ห้อง เธอคงต้องหาเวลาตั้งหลักสักหน่อย ก่อนจะเดินออกไปจากที่นี่ จากคำบอกเล่าของเจ้านายเธอ หาเวลาให้สมองพอได้ลำดับเหตุการณ์ ยังไงนะ? “แฟน...” เสียงแหบพร่าพึมพำ “ที่ยังไม่เลิกกัน” เธอกับเขาเนี่ยนะ เป็นไปได้อย่างไร เธออยากจะหลุดขำ หากแต่นี่ไม่ใช่เรื่องตลก ปานวาดพูดกับเธอสีหน้าจริงจังมาก แถมถัดไปในทางสับสนซะขนาดนั้น ปัญหาตอนนี้จึงกลายเป็นว่า ถ้าจริง..ความทรงจำส่วนนั้นหายไปไหน แค่สองปีเอง ไม่ใช่สมัยมัธยมสักหน่อย อีกอย่างเท่าที่จำความได้เธอไม่เคยมีแฟน เธอนั่งปะติดปะต่อเรื่องราวด้วยตัวเองอยู่พัก เมื่อไม่ได้คำตอบ ที่มันค้างคาใจเธอจึงตัดปัญหาโดยการโทรหาเพื่อน ตาต้าเป็นคนที่อยู่กับเธอนานที่สุดแล้ว อย่างน้อยๆ สองปีนั้นก็มีตาต้าอยู่ หญิงสาวหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดช่องแชตเธอ เลือกที่จะพิมพ์มากกว่าโทร เนื่องจากไม่ใช่เรื่องที่ด่วนนัก อีกอย่างเธอจำได้ว่าวันนี้เพื่อนไปงานวันเกิดของรุ่นพี่ที่เธอเกลียด พรีม: ต้า ขอโทษที่รบกวน มีเรื่องจะถามหน่อย ว่างแกค่

ความแปลกใจเกิดขึ้นบนใบหน้าของตาต้าในเสี้ยววินาทีที่มองเห็น พรีมที่รู้ว่าชนตัวแรร์เข้าให้แล้วก็ได้แต่ยืนนิ่ง เธอคิดหาข้ออ้างไม่ทัน ทำได้เพียงแค่ยิ้มเจื่อน “ทำไมแกถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะ” อย่างตาต้าที่รู้จักพรีมดี จะไม่ตั้งคำถามคำว่าบังเอิญ ไม่มีแม้แต่เศษเสี้ยวของความคิด คนตัวเล็กตรงหน้าไม่มีประวัติชอบเที่ยว ดังนั้นการพาตัวเองเดินเข้ามาในผับด้วยท่าทีสบายๆนี้ ถ้าจะต้องทำหน้าฉงนคงไม่แปลก “งานวันเกิดที่ว่า จัดที่นี่เหรอ” ถึงตอนนี้พรีมจะใจสั่น เพราะไม่รู้จะหาคำไหนมาอธิบายเพื่อน ทว่าสถานการณ์ที่เลี่ยงไม่ได้แล้วจึงจำเป็นต้องเผชิญหน้าอย่างเดียว พรีมเอียงคอ บางอย่างในแววตาของตาต้าเปลี่ยนไป มันทั้งวูบไหวทั้งหรี่แคบยุ่งเหยิงไปหมด ราวกับมีบางอย่างซ่อนอยู่ และกำลังจะกลับมาอีกครั้งด้วยคนตรงหน้า และนั่นทำให้หล่อนไม่ตอบ แต่เลือกที่จะคว้าแขนเรียว แล้วดึงไปในที่ลับตาคนแทน หมับ! “เรามีเรื่องต้องคุยกัน” “ช้าๆก็ได้” . ด้านของนอร์ธ หลังจากบึ่งรถอย่างเร็วแซงทุกคันที่ขวางหน้า ปาดซ้ายป