Alle Kapitel von ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง: Kapitel 81 – Kapitel 90

“ไม่ได้นะเจ้าคะ ท่านทำแบบนั้นไม่ได้” เส้าหนิงรีบเอาตัวไปขวางปกป้องไม่ให้บิดาทำร้ายเล่อฮวาหยวนที่นั่งอยู่กับพื้น“หนิงเอ๋อ เจ้าถอยไป...”“ท่านอ๋อง ไม่ได้นะเจ้าคะ ทำแบบนั้นไม่ได้ ถือว่าข้าขอร้อง” ว่านฉีเส้าหนิงคุกเข่าอ้อนวอนอีกแรงว่านฉีอี้เห็นเช่นนั้นก็อดสงสารบุตรสาวของตนเองไม่ได้ ร่างสูงของผู้เป็นบิดายืนนิ่ง ๆ กระบี่ที่อยู่ในมือถูกหยางเฟิงรับไป จากนั้นผู้เป็นองครักษ์ก็ค่อย ๆ ประคองไปนั่งที่เก้าอี้ภายในเรือนปรุงยาเมื่อเห็นว่าบิดาใจเย็นลงบ้างแล้ว นางจึงค่อย ๆ ประคองเล่อฮวาหยวนให้ลุกขึ้น“ท่านอ๋อง....ท่านฟื้นแล้ว” ในที่สุดเขาก็ฟื้นสักทีเส้าหนิงโล่งใจ นางคิดว่าเขาจะนอนเป็นผักเช่นนั้นตลอดไปเสียแล้ว“ข้าหลับไปนานเช่นนั้นตกใจหรือไม่”เส้าหนิงพยักหน้า“ได้ยินจากหยางเฟิงแล้ว พบว่าแค่เพียงเวลาไม่นานก็เกิดเรื่องขึ้นมากมาย” ว่านฉีอี้พูดเนือย ๆ รู้สึกว่าพละกำลังในกายของตนเองนั้นถดถอยไปมาก“ท่านฟื้นก็ดีแล้วเจ้าค่ะ” เส้าหนิงบอกกับบ

แม้จะรู้แล้วว่าใครคือหนอนบ่อนไส้ แต่นางก็ยังคงปฏิบัติต่อต้วนเต๋อชิงและต้วนเหวินซินเช่นเดิม ให้ความสนิทสนมพวกเขาเหมือนเดิม เพื่อไม่ให้ดูมีพิรุธ งานแต่งงานของนางและเล่อฮวาหยวนใกล้เข้ามาทุกที ก่อนจะแต่งงานนางมีเรื่องที่จะต้องพูดกับเขาให้ชัดเจนเช้าวันที่ห้าก่อนจะถึงวันแต่งงาน นางนัดหมายให้เขามาหาที่จวนอ๋อง เล่อฮวาหยวนอยู่ในชุดสีดำเหมือนเช่นเคย ส่วนนางก็ยังคงเป็นสีขาวเส้นผมดำขลับถูกมัดรวบเป็นทรงที่นิยมในหมู่สตรี“ท่านหญิง” เล่อฮวาหยวนทักทาย โดยมีต้วนเต๋อชิงและต้วนเหวินซินเดินตามหลังของเส้าหนิงมา “พี่เหวินซิน องครักษ์ต้วน ข้าจะออกไปขี่ม้ากับท่านแม่ทัพตามลำพังสองคน พวกท่านไปพักผ่อนเถิดอย่าตามข้ามาเลย”สำหรับต้วนเหวินซินเห็นด้วยที่จะให้เจ้านายทั้งสองไปอยู่กันตามลำพังทำความรู้จักพูดคุยกัน แต่เมื่อผินหน้าไปทางสามี ดูเหมือนว่าเขาไม่ได้คิดเช่นนั้น“แต่ว่า...” ต้วนเต๋อชิงทำท่าจะคัดค้าน“ท่านพี่ไปเถอะ เรามันแก่แล้วอย่าไปอยู่ขัดขวางความสุขของพวกเขาเลย”เมื่อภรรยากล่าวเช่นนั้นต้วนเต๋อชิงจึงไม่ได้กล่าวอะไรอีก

หลังจากนั้นนางและเล่อฮวาหยวนก็ไม่ได้พูดคุยเรื่องใดกันอีก ทั้งสองคนนั่งม้ากลับมาด้วยกัน แต่ท่าทางห่างเหินกันกว่าเมื่อตอนเช้า เป็นต้วนเหวินซินที่สังเกตเห็นก่อนผู้ใด นางรักของนางดูแลกันมาใครกล้ามาทำให้ท่านหญิงร้องไห้กัน“ท่านหญิง ท่านร้องไห้หรือเจ้าคะ” ต้วนเหวินซิน เชยคางท่านหญิงของตนขึ้นมาดูให้ชัด ๆ แล้วจึงหันไปเอาเรื่องกับเล่อฮวาหยวน “ท่านแม่ทัพ ท่านทำอะไรกับท่านหญิง”“เปล่าไม่ได้ทำอะไรทั้งนั้น” เขารู้ว่านางร้องไห้ แต่ก็ปัดความรับผิดชอบ นางร้องไห้ก็เป็นเรื่องของนางไม่เกี่ยวกับเขา ตอนที่เล่อฮวาหยวนกำลังจะขึ้นม้าจากไป สายตาก็เห็นคนน่ารำคาญเสียก่อน“หนิงเอ๋อ เจ้ากลับมาแล้ว”เส้าหนิงเงยหน้าขึ้น ส่งยิ้มเล็กน้อยให้กับท่านอาแปด“ท่านมาได้อย่างไร”“ข้าจะมาเยี่ยมเจ้าขนฟู แล้วก็ตั้งใจนำของขวัญแต่งงานมามอบให้กับเจ้า” ว่านฉีปาก็คือว่านฉีปาเขาคือผู้ที่มีรอยยิ้มเจืออยู่บนใบหน้าตลอดเวลา รอยยิ้มของเขาชวนให้เส้าหนิงอารมณ์ดีขึ้นเล็กน้อย“เหตุใดจึงเป็นวันนี้ล่ะเจ้าคะ” ตาม

ไม่ว่าอย่างไรเส้าหนิงก็ไม่เข้าใจ ในนิยายมันต้องมีอะไรบางอย่างผิดเพี้ยนไปแน่ ๆ นางหันไปหาตู้ลี่ เขาน่าจะมอบคำตอบให้กับนางได้“เป็นสหายกันมานานพูดคุยกันเช่นนี้มาตลอดตั้งแต่สาวจนแก่ขอรับ”“สหาย?” นางร้าย นางเอก พระเอก สามคนนั้นเป็นสหายกัน“ขอรับท่านหญิงถึงจะมีเรื่องบาดหมางใจอยู่บ้าง แต่ทั้งสามคนก็รักกันดี”“ไม่ใช่ว่านางเคยทำร้ายท่านแม่จนตาบอดเหรอ”“ไม่ใช่เลยขอรับ” ตู้ลี่มองซ้ายมองขวาก่อนจะกระซิบกับเส้าหนิงเบา ๆ “ผู้ที่ลงมือทำร้ายพระชายาภายหลังสืบรู้มาว่าเป็นคนของรัชทายาท เขาตั้งใจจะทำให้ความสัมพันธ์ของทั้งสามคนสั่นคลอน”ปวดหัว!! นั่นคือสิ่งเดียวที่นางคิดในตอนนี้ เมื่อทุกอย่างกลับเข้าสู่ความเงียบสงบอีกครั้งนางจึงเข้ามาดูว่าเล่อฮวาหยวนอาการดีขึ้นหรือยัง เดินมาถึงเตียงจึงเห็นว่าเขาลืมตาอยู่นานแล้ว“ตื่นแล้วก็ลุกกลับจวนแม่ทัพได้แล้ว” เส้าหนิงคร้านจะดูแลเขาแล้ว“อืม...เข้าใจแล้ว” เขาลุกขึ้นมาหย่อนขาลงข้างเตียงใบหน้ายังคง

ฉีมู่เหยานั่งมองต้นไม้หน้าตำหนักด้วยสายตาอิดโรยอ่อนแรง ดูเหมือนว่าตั้งแต่กลับมาจากลานล่าสัตว์ร่างกายของนางก็ไม่แข็งแรงดั่งเก่า คงเป็นเพราะนางตรอมใจเรื่องฉีหลานเซี่ยละมั้ง ผู้เป็นอามีความรู้สึกคล้ายกับว่าได้ยินเสียงของนางอยู่รอบ ๆ ตัวผ่านไปครู่ใหญ่ว่านฉีจิ้งก็เดินเข้ามาใช้ผ้าขนแกะหนานุ่มคลุมกายให้กับผู้เป็นภรรยาอย่างอ่อนโยน“ดูเหมือนว่าจะใกล้เข้าสู่เหมันต์ฤดูแล้วสินะ”“นั่นสิเพคะ เสียดายที่ปีนี้ไม่มีหลานเอ๋อ” ฉีมู่เหยาตั้งใจพูดถึงหลานสาวที่ถูกเขาสั่งฆ่า“....”“ท่านยังจำได้ไหม เมื่อตอนที่นางยังเด็ก ชอบมาอ้อนวอนให้ท่านเผามันเทศให้นางกิน ไม่เพียงเท่านั้นท่านยังต้องปอกเปลือกให้นางอีก คนอื่นปอกไม่ได้ต้องเป็นท่านเพียงคนเดียว” ความทรงจำมากมายเกี่ยวกับฉีหลานเซี่ยผุดขึ้นมามากมายราวกับดอกเห็ด“อืม...” ว่านฉีจิ้งไม่อยากขัด สิ่งที่นางพูดทำเอาเขาเองก็รู้สึกผิดอยู่นิดหน่อย เด็กคนนั้นชอบให้เขาเอาอกเอาใจ แต่แล้วอย่างไรเขาเลี้ยงนางมาก็เพื่อการนั้น “ถ้าเช่นนั้น วันนั้นวันที่ว่านฉีเส้าหนิงถูกจั