Alle Kapitel von ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง: Kapitel 71 – Kapitel 80

ค่ำคืนนี้ว่านฉีเส้าหนิงขอตัวไปพักที่กระโจมของตน ต้วนเหวินซินและตันตันต่างก็มีความสุขกับเรื่องราวที่เกิดขึ้น แม้ว่าต้วนเหวินซินจะไม่ค่อยชอบชื่อเสียงของเล่อฮวาหยวนเท่าใดนัก แต่ก็นับว่าดีกว่าบุรุษใดที่อยู่ตรงนั้นแล้ว ไหนจะหน้าตา ชื่อเสียง เงินทอง ล้วนแล้วแต่ล้ำค่ามีสิ่งเดียวที่เทียบกับเสด็จพ่อของท่านหญิงไม่ได้นั่นก็คือเรื่องความรักที่มีต่อพระชายาหยุนหนิงที่จากไป เอาเถิดอยู่กันไปเดี๋ยวก็รักกัน“พี่เหวินซินดูท่านอารมณ์ดีจริง ๆ นะ” ว่านฉีเส้าหนิงที่นั่งอยู่ในอ่างอาบน้ำแกล้งดีดน้ำใส่“จะไม่ให้ข้าน้อยอารมณ์ดีได้อย่างไรล่ะเจ้าคะ ท่านหญิงของพวกเราจะเป็นฝั่งเป็นฝาแล้ว”เส้าหนิงมองหน้าพี่เลี้ยงของตนอย่างจับผิด “ก็ไหนท่านว่าเขาเป็นบุรุษเจ้าชู้แล้งน้ำใจอันดับหนึ่งอย่างไรเล่า จู่ ๆ ท่านมาดีใจอะไรที่ข้าจะได้แต่งงานกับเขา ไม่แน่ว่านับจากนี้อีกสิบเดือน เขาอาจจะอดทนซุกซนไม่ไหว แต่งงานกับสตรีอื่นหรือมีอนุภรรยาก่อนจะแต่งกับข้าก็ได้ แล้วก็ถ้าหากเป็นเช่นนั้นล่ะก็ ข้าจะใช้เรื่องนี้ขอร้องให้เสด็จปู่ยกเลิกการแต่งงานไร้สาระนั่นเสีย แล้วท่านเองก็ยังบอก

‘ขวดกระเบื้องสีน้ำตาล’ บุตรชายของเจ้ากรมพิธีการดูเหมือนว่าจะคิดอะไรบางอย่างออก จึงกวาดสายตามองพื้นที่โดยรอบนางอีกหนึ่งครา ในที่สุดสายตาเฉียบคมก็หาของสิ่งนั้นเจอ มือแกร่งเอื้อมลงไปหยิบขวดใบนั้นขึ้นมาพิจารณาดูให้แน่ชัด“ตัวอักษรหนิง” จงเหวินหลุนพึมพำ“หรือว่า...หรือว่าจะเป็นท่านหญิงเส้าหนิงที่เข้ามาทำร้ายคุณหนูของเรา ต้องเป็นนาง ต้องเป็นนางแน่ ๆ ใช่แล้วท่านหญิงน่าจะต้องโกรธเรื่องที่ร้านขนมวิหคขับขานแน่ ๆ นางต้องโกรธที่ถูกคุณหนูของเราตบหน้าแน่ ๆ” บ่าวรับใช้มุ่งเป้าไปที่ท่านหญิงเส้าหนิง เพราะหลักฐานทุกอย่างมันชัดเจนอยู่แล้วว่าต้องเป็นนางแน่ ๆ  ส่วนผู้คนตรงนั้นต่างก็ถูกชักจูงให้คิดเห็นไปในทิศทางเดียวกัน   เรื่องราวต่าง ๆ ไปถึงหูของรัชทายาทและพระชายาในเวลาไม่นาน“พระชายา พระชายา คุณหนูฉี เกิดเรื่องกับคุณหนูฉีแล้ว” นางกำนัลวิ่งหน้าตาตื่นเข้ามารายงาน“ใจเย็น ๆ เกิดอะไรขึ้น เจ้าวิ่งพรวดพราดเข้ามาในที่นี้ อ

เมื่อมาถึงโถงงานพิธีล่าสัตว์อีกหนึ่งครา ผู้คนมากมายล้วนแล้วแต่ยืนอยู่นอกพื้นที่ เพื่อคอยดูว่าจะเกิดเหตุการณ์ใดขึ้นต่อจากนี้ ส่วนผู้เป็นแม่ทัพเนื่องด้วยไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับการสืบสวนในครั้งนี้ จึงไปยืนแอบอยู่ที่มุมคอยดูสถานการณ์ว่านฉีเทียนมอบอำนาจให้บุตรชายเป็นผู้ดำเนินการไต่สวน โดยที่ตัวของเขานั้นทำแค่เพียงนั่งดูอยู่เงียบ ๆ“เจ้ามาแล้ว” ว่านฉีจิ้งเอ่ยขึ้นเมื่อเห็นว่านฉีเส้าหนิงเดินมาในลาน พร้อมกับส่งสัญญาณให้ผู้ที่ควบคุมตัวนางมาบังคับให้นางคุกเข่าคนพวกนั้นใช้ขาเตะที่ขาเรียวเล็กของเส้าหนิงอย่างรุนแรง“โอ๊ย!!” นางส่งเสียงโอดครวญเบา ๆ เมื่อหัวเข่ากระแทกกับพื้น เมื่อตั้งสติได้จึงมองกลับไปยังผู้ที่พูดกับนางเมื่อครู่ “เกิดอะไรขึ้นหรือเพคะ เหตุใดจึงกระทำเหมือนหม่อมฉันเป็นนักโทษ”“ยังไม่รู้ตัวอีก” ผู้เป็นรัชทายาทยกมือส่งสัญญาณหนึ่งครา ร่างไร้วิญญาณของฉีหลานเซี่ยก็ถูกยกเข้ามา“นาง...” หญิงสาวตกใจเล็กน้อยใบหน้าที่เคยงดงาม เวลานี้เขียวคล้ำที่มุมปากมีคราบอะไรบางอย่างที่เป็นสีดำไหลออกมา &ldqu

เล่อฮวาหยวนที่ยืนอยู่ไม่ห่างกันนักได้ยินสิ่งที่เส้าหนิงพูดออกมาตั้งแต่ต้น นางไม่ใช่ผู้ที่ลงมือสังหารฉีหลานเซี่ยอย่างแน่นอน เรื่องพยานยืนยันที่อยู่ของท่านหญิงเส้าหนิง เขากับหลางซีเยว่ยืนยันได้ ร่างสูงก้าวออกมาจากมุมเล็ก ๆ“ผู้ที่จะเป็นพยานยืนยันที่อยู่ของนางได้ คือกระหม่อมพ่ะย่ะค่ะ” แม่ทัพหนุ่มก้าวขาออกไปยืนเคียงข้างกับว่านฉีเส้าหนิงที่คุกเข่าอยู่กับพื้น ชายหนุ่มก้มหน้ามองสตรีตัวเล็ก ‘เจ้าติดข้าอีกเรื่องแล้ว’ เขาพูดโดยไม่ออกเสียง“หมายความว่าอย่างไร?” ว่านฉีจิ้งไม่เข้าใจ ไม่คิดว่าจะมีใครกล้าท้าทายอำนาจของเขา ก้าวออกมาเป็นพยานยืนยันที่อยู่ของนางเด็กนั่น“กราบทูลองค์รัชทายาท ความจริงแล้วกระหม่อมทนความคิดถึงที่มีต่อคู่หมั้นของตนเองไม่ไหว จึงลักลอบไปที่กระโจมของนาง ตั้งใจจะรอให้บ่าวไพร่ของนางไปพักผ่อนแล้วจึงจะเข้าไปพบนางตามลำพัง แต่สถานการณ์ดันไม่เป็นอย่างที่กระหม่อมตั้งใจ วันนี้นางกำลังตกอยู่ในความยากลำบาก กระหม่อมที่เป็นคู่หมั้นจึงจำเป็นต้องออกหน้าช่วยเหลือ”ว่านฉีเส้าหนิงหน้าแดงขึ้นเสียดื้อ ๆ หากสิ่งท

ขบวนของผู้ที่ออกไปล่าสัตว์กลับมาเร็วกว่ากำหนดเดิม รถม้าของว่านฉีเส้าหนิงมีคนของอ๋องแปดและแม่ทัพเล่อคุ้มกันมาส่งจนถึงจวนชินอ๋อง อ๋องแปดเมื่อมาส่งนางเรียบร้อยก็กลับไปแล้ว แต่เล่อฮวาหยวนยังคงรั้งอยู่ เรื่องที่เขานั้นเป็นคู่หมั้นของนางที่จะแต่งงานกับนางในอีกเจ็ดวันข้างหน้า คนในจวนก็เพิ่งจะรู้พร้อม ๆ กัน หลังจากที่กลับมาแล้วตู้ลี่ถึงกับพูดสิ่งใดไม่ออก กระชั้นชิดเช่นนี้คนที่จะตายก็คือเขา ไหนจะชินอ๋องที่ยังนอนไม่ได้สตินั่นอีก“ท่านหญิง ยังอยู่ในช่วงไว้ทุกข์ไม่ใช่หรือ ท่านอ๋องก็ยังไม่ฟื้น” พ่อบ้านชรารู้สึกว่าตัวเองเหมือนจะแก่ขึ้นอีกสามสิบปี บ่าวรับใช้รีบเข้ามาประคองไม่ให้เขาล้มลงไปก่อน“เป็นคำสั่งของฝ่าบาท ใครจะกล้าขัด” เส้าหนิงตอบก่อนจะหันไปพูดกับเล่อฮวาหยวน “แล้วท่านล่ะ ไม่มีการมีงานทำหรืออย่างไรเหตุใดจึงยังไม่ไปให้พ้น ๆ หน้าข้าเสียที”“ทำความคุ้นเคยเอาไว้ก่อน” เล่อฮวาหยวนตอบ “ท่านหญิงองครักษ์ของท่านล่ะหายไปไหน ไม่เห็นตั้งแต่ที่งานล่าสัตว์แล้ว”“ถามทำไมกัน?”“เปล่า แค่อ