Semua Bab ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง: Bab 1 - Bab 10

จำได้ว่าเมื่อราว ๆ หนึ่งเดือนก่อนเฉียนเฟยยังคงนั่งกดแป้นพิมพ์อยู่ที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ เธอทำงานในตำแหน่งเบ๊ของบริษัท ถูกรุ่นพี่ใช้งานสารพัดโดยอ้างว่า เป็นประสบการณ์ที่จะช่วยให้เธอก้าวหน้าในอนาคต เฉียนเฟยที่เป็นเด็กจบใหม่ไม่รู้เรื่องไม่รู้ราวใด ๆ ทั้งสิ้น ก้มหน้าก้มตาทำงาน ทุกอย่างโดยไม่ปริปากบ่น ใบหน้าเปื้อนรอยยิ้มทุกครั้งที่ถูกโยนงานมาให้กระทั่งในที่สุดร่างกายก็โอเวอร์โหลด ทำงานต่อไม่ไหวหัวใจวายตายอยู่หน้าโต๊ะคอม กว่าจะเจอร่างไร้ลมหายใจของเฉียนเฟยที่ตัวแข็งทื่อเย็นเฉียบ ก็เป็นรุ่งเช้าของอีกวัน บริษัทเองก็ไม่ได้คิดว่าเธอสลักสำคัญอะไร ในวันจัดงานศพมีเพียงพวงหรีดโง่ ๆ กับตัวแทนพนักงานเพียงคนสองคนเท่านั้นที่ไปร่วมงานนางใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้มีชีวิตใหม่อยู่ราว ๆ สิบปี ถึงจะระลึกชาติได้ ชาติที่แล้วนางคือเฉียนเฟยเบ๊ประจำสำนักงาน แต่ชาติใหม่ของนางในโลกนี้คือว่านฉีเส้าหนิง บุตรสาวของพระเอกและนางเอกจากนิยายเรื่องดัง ที่เนื้อเรื่องส่วนที่สำคัญจบไปแล้วนับสิบปีมารดาของนางในเวลานี้ คือซูหยุนหนิงนางเอกของนิยายเรื่องนี้ เด็กหญิงไม่รู้ที่มาที่ไปว่าเหตุใด มารดาของนางจึงได้มาตกระกำลำบากอยู่ในชนบทเช่นนี

“เด็กดี พาแม่ไปนั่งที่หน้ากระจกได้หรือไม่” ซูหยุนหนิงร้องขอบุตรสาวว่านฉีเส้าหนิงไม่ได้ขัดค่อย ๆ ประคองมารดาไปนั่งหน้ากระจก ในมือของนางยังคงกำปิ่นหยกชิ้นนั้นเอาไว้แน่น จำได้ว่าตอนก่อนที่มารดาจะตกระกำลำบากเช่นนี้นางงดงามเป็นหญิงงามที่มิหาผู้ใดเปรียบได้ ไม่น่าเลย ไม่น่าไปหลงรักพระเอกสารเลวเช่นบิดาของนางเลย“ท่านแม่ ข้าช่วยหวีผมให้ท่านดีหรือไม่” เด็กหญิงหยิบหวีที่อยู่หน้ากระจกบรรจงหวีผมยาวสลวยที่เวลานี้แข็งกระด้างเพราะขาดการดูแลให้อย่างอ่อนโยนซูหยุนหนิงยินยอมให้บุตรสาวสางผมให้แต่โดยดี ผ่านไปครู่หนึ่งจึงพูดอีกประโยค“เด็กดี ช่วยเกล้าผมให้แม่ได้หรือไม่”เส้าหนิงมิได้ปฏิเสธรีบจัดการมัดรวบเป็นทรงง่าย ๆ ที่นางเคยทำและที่เคยเห็นนางกำนัลในจวนอ๋องเคยทำให้กับมารดา ใช้เวลาไม่นานเส้นผมยาวสลวยเมื่อครู่ก็ถูกจัดทรง แม้จะไม่เรียบร้อยนักแต่ก็ดีกว่าเมื่อครู่ซูหยุนหนิงเสียบปิ่นชิ้นนั้นลงบนศีรษะ ในอดีตมีว่านฉีอี้เป็นผู้ปักให้ แต่ในเวลานี้นางต้องปักด้วยตนเอง ผู้เป็นมารดาพิจารณาใบหน้าของตนเองที่อยู่ในกระจกเงา ในอดีตนางคือหญิงงามอันดับหนึ่ง ทั้งที่มีบุรุษที่ดีพร้อมมากหน้าหลายตา พร้อมจะคุกเข่าให้กับนาง แต่ซู

เส้นทางที่นางเดินเข้าไปในป่าเป็นพื้นที่ที่ยังไม่มีใครมาแผ้วถาง เด็กหญิงเก็บเสียมในมือ เปลี่ยนเป็นมีดขนาดไม่เล็กไม่ใหญ่ใช้ฟันต้นไม้เพื่อให้นางมีทางเดิน สายตาของเด็กหญิงมองพื้นที่รอบ ๆ ตัวเพื่อหาสมุนไพรล้ำค่าดูเหมือนว่าเจ้าป่าเจ้าเขาจะเห็นใจนาง เห็ดหลินจือดอกใหญ่ งอกออกมาจากตอไม้ที่ยืนต้นตาย เด็กหญิงทำตาโตอย่างลิงโลด รีบใช้มีดที่ตนเองพกมาด้วยค่อย ๆ งัดออกอย่างเบามือ ที่แท้ในพื้นที่ป่าบริเวณนี้ที่ยังไม่ถูกผู้ใดค้นพบเป็นขุมสมบัติดี ๆ นี่เอง เมื่อได้เห็นหลินจือดอกใหญ่กระจายอยู่เต็มพื้นที่ เด็กหญิงเห็นแล้วก็แทบอยากจะร้องไห้ ไม่คิดว่าสวรรค์จะเมตตานางเช่นนี้ เพราะวันนี้ตะกร้าที่นางแบกนั้นหนักเกินไปแล้วเด็กหญิงจึงเก็บเอาเท่าที่นางจะแบกได้ แม้ไม่เจอโสม แต่แค่หลินจือพวกนี้ก็เพียงพอแล้ว ไว้ครั้งหน้านางจะตื่นแต่เช้ากินข้าวให้อิ่มแล้วกลับมาที่นี่ใหม่ในระหว่างที่มองหาเส้นทางที่นางจะใช้ในการกลับบ้าน ก็คล้ายกับได้ยินเสียงของใครสักคนร้องขอความช่วยเหลือ“ช่วยด้วย!!” น้ำเสียงร้องเรียกขอความช่วยเหลืออ่อนแรงและแหบพร่า“ใครน่ะ” เด็กหญิงขานกลับ แข้งขาสั่นไปหมดนางยังจำได้ว่าที่นี่อยู่ติดกับพื้นที่ของสุสาน ไ

รอบ ๆ ตัวของนางเต็มไปด้วยหมอกควัน เสียงนกที่ออกหากินในยามเช้าปลุกให้เด็กหญิงตื่น เมื่อลืมตาก็พบว่าตัวเองนอนกอดพี่ชายที่นางเพิ่งช่วยเหลือเอาไว้ ราวกับสนิทสนมกันมานาน ทันทีที่รู้สึกตัวเด็กหญิงก็ดีดตัวให้ออกห่างจากเด็กชายมือเล็กตบหน้าตัวเองเล็กน้อยเพื่อเรียกสติ กองไฟยังคงมีความอุ่นหลงเหลืออยู่แม้ว่าบางส่วนจะมอดดับลงไปแล้ว“พี่ชาย” เด็กหญิงสะกิดให้เด็กชายที่อายุมากกว่านางตื่นขึ้น แต่เช้าวันนี้เขากลับตัวร้อนจนไม่ต่างอะไรจากกองไฟ “พี่ชายท่านตื่นเถอะ...เราต้องไปกันแล้ว ไปพักที่บ้านของข้า ท่านจะปลอดภัย” เด็กหญิงเขย่าตัวพยายามปลุกให้เขาตื่น“.....” เพราะนี่เป็นคืนที่สองที่เขานอนกลางป่าทำให้อาการบาดเจ็บของเด็กชายย่ำแย่ลงทุกวินาที เล่อฮวาหยวนลืมตาตื่นขึ้น พยักหน้ารับคำ ค่อย ๆ ประคองตัวเองให้ลุกขึ้นเดินตามเด็กหญิงไปอย่างเชื่องช้าเพราะเขาป่วยหนักมากเส้าหนิงเองก็เป็นห่วงจึงไม่เร่งรีบเดินเร็วนัก กว่าจะผ่านป่าส่วนที่เป็นสุสานออกมาได้ก็เล่นเอานางแทบรากเลือดไหนจะต้องช่วยประคองพี่ชายผู้นี้อีก เมื่อท้องฟ้าเริ่มสว่างนางเองก็ต้องเร่งรีบไปให้ถึงบ้านของตนเองให้เร็วที่สุด เพราะคิดถึงคำพูดเรื่องศัตรูของเขาได

เด็กชายที่นางพากลับมาด้วยกันหลับไปถึงสองวันสองคืน เพราะเขาทำให้นางต้องเจียดสมุนไพรที่เก็บมาได้จากในป่าปรุงเป็นยาให้กับเขา เด็กหญิงทำหน้ามุ่ย พี่ชายที่นอนซีดเป็นไก่ต้มผู้นี้เมื่อไหร่จะฟื้นแล้วก็ไปจากบ้านของนางเสียทีเพราะเขาทำให้รายได้ของนางลดลงไปมากกว่าครึ่งยาที่เดิมที่ตั้งใจให้มารดาดื่มเพียงผู้เดียวต้องแบ่งให้กับเขา เด็กหญิงคิดคำนวณราคาหลินจือที่นางต้มให้เขา เปรียบเทียบกับที่นางนำไปขายที่ร้านขายยาเห็ดที่นางเก็บไปคราวก่อน ขนาดใหญ่และสมบูรณ์ขายไปในราคา หนึ่งตำลึงเงิน ขนาดชิ้นที่นางให้เขากินนั้น ใหญ่และสมบูรณ์กว่ามาก ถ้าเช่นนั้นคิดชิ้นละสองตำลึงเงินดีหรือไม่ เด็กหญิงคิดคำนวณตัวเลขอยู่ในหัว ในระหว่างที่นางกำลังคิดว่าจะเก็บเงินจากพี่ชายอย่างไรดี เด็กชายที่หลับไปถึงสองวันก็ค่อย ๆ ขยับตัวลืมตาขึ้นอย่างช้า ๆหัวของเล่อฮวาหยวนหนักอึ้งไปหมด ร่างกายก็รู้สึกหนาวสั่น เมื่อมองไปรอบ ๆ ตัว ก็พบว่าที่นี่ไม่ใช่ป่าสุสานอีกต่อไปแล้วร่างกายถูกชำระล้างสะอาดสะอ้าน ภายในห้องมีกลิ่นหอมอ่อน ๆ เด็กชายยกมือขึ้นช้า ๆ พยายามจะหยัดร่างกายของตนเองลุกขึ้นนั่งให้ได้“พี่ชายอย่าเพิ่งลุกขึ้น” เด็กหญิงใบหน้าเกลี้ยงเกลา