Alle Kapitel von ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง: Kapitel 61 – Kapitel 70

เพราะสีหน้าและท่าทางของท่านหญิงคนเมื่อวานทำให้เล่อฮวาหยวนรู้สึกว่ามีบางอย่างแปลก ๆ ใบหน้างดงาม พวงแก้มเนียนใส ริมฝีปากสีแดงระเรื่อ ดวงตาคู่สวยที่งดงามระยิบระยับราวกับดวงดารายามค่ำคืน มันทำให้หัวสมองของแม่ทัพหนุ่มว้าวุ่นอย่างแปลกประหลาดเขามั่นใจว่าไม่เคยพบหน้านางมาก่อน แต่กระนั้นกลับมีความรู้สึกคุ้นเคย รอบ ๆ กายของนางมีแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้เขาอยากใกล้ชิดนางมากขึ้น เมื่อคืนเห็นนางร้องไห้หยาดน้ำตาคลอปริ่มอยู่ที่ขอบตา มันทำให้เขารู้สึกหงุดหงิด เมื่อคืนตั้งใจจะไปพบนางและถามให้รู้เรื่องถึงสิ่งที่นางพูด ดันพบว่าท่านหญิงเส้าหนิงพักอยู่ที่กระโจมขององค์หญิงใหญ่ เขาเองก็มิอาจล่วงไปถึงที่นั่นได้จึงกลับมาที่พักของตนเองอย่างผิดหวัง ซ้ำยังรู้สึกงุนงงอยู่ไม่น้อยที่จู่ ๆ เขาก็ดอดไปพบนาง งานพิธีล่าสัตว์ในปีนี้นั้นมีกฎเกณฑ์แตกต่างจากปีที่ผ่าน ๆ มาเล็กน้อย จากที่เคยเป็นงานล่าสัตว์ธรรมดาที่ให้บรรดาชายหนุ่มออกมาแสดงศักยภาพของตนเอง และถูกจำกัดการร่วมงานแค่เพียงบุรุษเท่านั้น แต่ปีนี้นั้นอนุญาตให้สตรีเข้าร่วมรับชมงานนี้ด้วยมารู้ในภายหลัง งานเลี้ยงนี้ตั้งใจจะให้เป็นงา

เมื่อเห็นว่าเหล่าบุรุษที่ยังไม่ออกเรือนทยอยควบม้าออกไปกันจนหมดแล้ว ผู้เป็นบุตรสาวเจ้าเมืองเป่ยโจวจึงแวะเข้าไปทักทายว่านฉีเส้าหนิงเสียหน่อย ถึงตอนนี้ฉีหลานเซี่ยก็ยังไม่อยากเชื่อว่าสตรีผู้นั้นจะเป็นธิดาเพียงคนเดียวของชินอ๋อง นางนั่งอยู่ตามลำพังในมุมเล็ก ๆ ดูไม่ได้สนใจจะไปเข้าร่วมเสวนากับผู้ใด ถือโอกาสตอนที่คนอื่น ๆ กำลังสนใจแต่เรื่องของตนเอง เข้าไปทักทายนางเสียหน่อย“ที่แท้ท่านก็เป็นท่านหญิงจริง ๆ” ฉีหลานเซี่ยทำความเคารพเพียงเล็กน้อยโดยไม่ได้ก้มหัวให้กับนาง เนื่องด้วยเห็นว่าอายุอยู่ในรุ่นราวคราวเดียวกัน “ตายจริง ท่านหญิงไม่มีสหายหรือเจ้าคะ เหตุใดจึงมานั่งอยู่ตามลำพังผู้เดียว”“เสียงดังจังเลยนะตันตันเจ้าว่าไหม ข้าอุตส่าห์ปลีกตัวมานั่งตรงนี้ตามลำพังเพราะไม่อยากสนใจผู้ใด แต่จู่ ๆ ดันมีแมลงน่ารำคาญสนใจข้าขึ้นมาเสียอย่างนั้น”ฉีหลานเซี่ยได้ยินก็โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ“เจ้ากล้าว่าข้างั้นเหรอ” อย่างไรหากเกิดเรื่องขึ้นเสด็จอารัชทายาทต้องช่วยนางแน่ ๆ เพราะมันเป็นเช่นนั้นมาโดยตลอด ฉีหลานเซี่ยมือไว กาน้ำชาที่วางอยู่บนโต๊ะของว

เสียงกลองดังขึ้นอีกครั้งก่อนช่วงเวลาพระอาทิตย์ตกดินเป็นสัญญาณเรียกให้เหล่าบุรุษที่ออกไปล่าสัตว์กลับมายังลานพิธีได้แล้วกวาง ลิง กระต่าย นก สัตว์หลากหลายชนิดถูกล่าและสังหาร ชายหนุ่มหลายคนเมื่อมาถึงก็มอบซากสัตว์เหล่านั้นให้เป็นของขวัญแก่คุณหนูหรือสตรีที่พวกเขาพึงพอใจ“โอ้ ตายจริง เหตุใดเราจึงยังไม่เห็นแม่ทัพเล่อกันล่ะ” จงเหวินหลุนกล่าวเสียงดังใคร ๆ ก็หมายมั่นว่าคนผู้นั้นจะเข้ามาเป็นอันดับหนึ่ง แต่เวลานี้ไม่เห็นแม้แต่เงา“โธ่เจ้าก็พูดไป ไม่แน่ว่าที่ยังไม่ออกมาจากป่าคงเพราะไม่ได้สัตว์อะไรมาสักตัวกระมัง” สหายของจงเหวินหลุนเยาะเย้ย ส่วนจงเหวินหลุนนั้น พบว่าสัตว์ที่เขาล่ามาได้เป็นพญากวางสีทองตัวใหญ่ ที่หาได้ยากเขาของมันสง่างาม คนของจงเหวินหลุนรีบจัดการตามคำสั่งของผู้เป็นนาย เขาสนใจท่านหญิงเส้าหนิงอยู่ก็จริง แต่ธิดาของเจ้าเมืองเป่ยโจว ฉีหลานเซี่ยคือสตรีที่เขาพึงพอใจมาตั้งแต่ยังเด็ก ซากกวางสีทองเขาสวยงามถูกนำไปวางไว้ตรงหน้าของธิดาเจ้าเมืองเป่ยโจว“คุณหนูฉี กวางตัวนี้ข้าขอมอบให้ท่าน”ทันทีที่จงเหวินหลุ

เขาเคยได้ยินมาว่าว่านฉีชินอ๋องและรัชทายาทไม่ถูกกันเท่าไหร่ เรื่องนั้นมันชัดเจนมากยิ่งขึ้นเมื่อชินอ๋องถูกลอบสังหารในป่า งานล่าสัตว์ในวันนี้เขาจะทำทุกอย่างให้ผิดแผนไปจากที่ว่านฉีจิ้งคิดเอาไว้ทั้งหมด ที่เคยรับปากเอาไว้เป็นมั่นเป็นเหมาะกับผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายว่าจะแต่งงานหมั้นหมายกับฉีหลาน เซี่ยวันนี้เขาจำเป็นกลับคำ“ไม่จริง พี่ฮวาหยวนท่านสัญญากับข้าแล้ว พี่ฮวาหยวน” ฉีหลานเซี่ยเดินไปจับแขนของบุรุษที่นางรักเอาไว้ หมายรั้งเขาให้อยู่กับนาง“ข้าไม่เคยสัญญา คุณหนูฉีข้าจำได้ว่าข้าไม่เคยสัญญากับเจ้า”“ไม่จริง ท่านโกหก แล้วที่ผ่านมาล่ะ การกระทำของท่านที่ผ่านมามันหมายความว่าอย่างไร”บ่าวไพร่ของฉีหลานเซี่ยรีบเข้ามาจับตัวเจ้านายของตนเอาไว้เพื่อไม่ให้นางทำตัวน่าละอายไปมากกว่านี้ “ท่านหญิง” เล่อฮวาหยวนทำตามจุดประสงค์เดิมที่ตั้งใจเอาไว้ว่านฉีเส้าหนิงผินหน้าไปมองทางเสด็จป้าของตนเพื่อขอความคิดเห็น ผู้ที่เป็นผู้ใหญ่กว่าส่งสัญญาณพยักพเยิดให้นางรับไป หัวสมองเล็ก ๆ ของนางปวดไปหมด พอหันไปหาต้วนเหวินซินและตั

 เส้าหนิงและเล่ออี้จินรอนแรมอยู่นอกเมืองหลวงไม่รู้ว่าผ่านมาแล้วกี่วันหรือกี่เดือน โชคดีที่นางเคยเผชิญหน้ากับความยากลำบากเช่นนี้มาบ้าง ทำให้ไม่รู้สึกว่ามันหนักหนาอะไร สิ่งที่เส้าหนิงต้องทำในเวลานี้คือหลบไปให้พ้นจากเมืองหลวงและคนของรัชทายาทเดินทางไปให้ถึงเป่ยโจวอันเป็นจุดนัดพบที่อยู่ห่างออกไปจากเมืองหลวงหลายร้อยลี้“ท่านแม่” เล่ออี้จินนั้นอายุมากแล้ว แต่กระนั้นก็ยังดูแข็งแรง นางเองก็ไม่อยากเป็นภาระให้กับใครทั้งนั้นจึงไม่เคยบ่นอะไรให้เส้าหนิงฟังทั้งสิ้น“อาผิง เจ้าเดินไหวใช่หรือไม่” ทั้งคู่ตัดสินใจใช้นามปลอมในการเดินทาง“ข้ายังไหวเจ้าค่ะ แล้วท่านล่ะ” นางพยักหน้าให้กับสตรีสูงวัย“ข้าแข็งแรงจะตายไป”ทั้งสองคนในเวลานี้สภาพมอมแมมไม่ต่างอะไรจากชาวบ้านทั่วไป พวกนางและองครักษ์แยกกันเดินทางเพื่อหลอกล่อคนของว่านฉีจิ้งและตบตาต้วนเต๋อชิง อาศัยเดินปะปนไปกับขบวนของชาวบ้านที่ลี้ภัยสงคราม ได้ยินข่าวลือว่า ตอนนี้ว่านฉีจิ้งขึ้นครองราชย์สถาปนาตนเองเป็นกษัตริย์ต้าเป่ยพระองค์ใหม่ เชื้อพระวงศ์ที่เคยเป็นปรปักษ์กั