All Chapters of ข้าเป็นบุตรสาวของนางเอกที่ถูกทอดทิ้ง: Chapter 91 - Chapter 100

เช้าวันแต่งงานเส้าหนิงถูกปลุกให้ลุกขึ้นมาแต่งหน้าแต่งตัวตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง ร่างเล็กถูกพี่เลี้ยงจับไปซ้ายทีขวาทีราวกับเป็นหุ่นไม้ตัวหนึ่ง เครื่องหอม เสื้อผ้าเครื่องประดับหลายสิบชิ้นถูกประโคมประดับตกแต่งบนตัวของนาง“พี่เหวินซิน ข้ารู้สึกเหมือนตุ๊กตาเลยเจ้าค่ะ”“ใช่เจ้าค่ะ วันนี้ท่านหญิงเป็นตุ๊กตา ตุ๊กตาที่งดงามที่สุด” ตอนที่ต้วนเหวินซินแต่งงานกับต้วนเต๋อชิงมันเป็นเพียงงานเลี้ยงง่าย ๆ ไม่ได้สวมชุดมงคล มีเพียงผ้าคลุมหน้าสีแดง กราบไว้ฟ้าดินด้วยขั้นตอนง่าย ๆ สองสามอย่างจากนั้นดื่มเหล้ามงคลราคาถูกและเข้าหอ เมื่อได้เห็นสตรีที่นางเอ็นดูมาตั้งแต่ยังเด็กได้สวมชุดมงคลสีแดงงดงามราวกับเทพธิดา ต้วนเหวินซินอดที่จะหลั่งน้ำตาไม่ได้“จู่ ๆ ท่านก็มาร้องไห้เนี่ยนะ” เส้าหนิงโอบกอดผู้เป็นพี่เลี้ยง ไม่อยากคิดถึงวันที่ความจริงถูกเปิดเผยเลย ถึงวันนั้น นางจะรับได้หรือไม่นะ“ไม่ได้ร้องสักหน่อยเจ้าค่ะ แค่ฝุ่นเข้าตาเท่านั้น” ต้วนเหวินซินเช็ดน้ำตาก่อนจะคิดอะไรออก นางลุกเดินไปหยิบอะไรบางอย่าง “ท่านอ๋องบอกให้นำมามอบให้ท่าน”

ผู้เป็นแม่ทัพจ้องมองภรรยาของตนเองอย่างลืมตัว พวงแก้มที่เวลานี้เป็นสีแดงดูเหมือนจะเต็มไปด้วยอาหารที่นางเพิ่งกินเข้าไป ริมฝีปากเล็ก ๆ รับประทานอาหารพวกนั้นจนแทบไม่เหลือ ดูเหมือนว่าการที่จะทำให้นางอารมณ์ดีคือการหาของอร่อยมาปิดปากนาง ได้นั่งจ้องมองนางเช่นนี้ทำให้เขารู้สึกเพลิดเพลินอย่างแปลกประหลาดชายหนุ่มคล้ายกับเห็นภาพทับซ้อนบางอย่าง เขาว่านี่เป็นครั้งแรกที่ได้นั่งร่วมโต๊ะอาหารกับนางเช่นนี้ แต่มันมีความคุ้นเคย จนน่าประหลาด“ท่านหญิง” เล่อฮวาหยวนเปิดปากพูด“...”“เราสองคนเคยรับประทานอาหารร่วมกันแบบนี้มาก่อนหรือเปล่า” แม่ทัพหนุ่มตัดสินใจถามเส้าหนิงมองบุรุษที่นั่งอยู่อีกฝั่งหนึ่งของโต๊ะอาหาร ดวงตาสีดำสนิทสะท้อนเงาของคนตรงหน้า นางก้มหน้าเล็กน้อยแล้วจึงตอบคำถามของเขาด้วยการถามกลับ“ท่านคิดว่าอย่างไรล่ะ คิดว่าเราสองคนเคยร่วมโต๊ะอาหารกันหรือไม่” ไอ้เคยน่ะมันเคยอยู่แล้ว แต่จะมีประโยชน์อะไรที่จะพูดถึงเรื่องที่เขาลืมไปแล้ว“...” เล่อฮวาหยวนเงียบไป“จะเคยหรือไม่เคยก็ช่างมันเ

เพราะรู้ว่าคู่บ่าวสาวน่าจะเหนื่อยมาก จากการรับแขกมาตั้งแต่เมื่อวานไหนจะเรื่องการเตรียมงานและอะไรหลาย ๆ อย่างก่อนหน้านั้นอีก เล่ออี้จินจึงออกคำสั่งให้ทุกคนห้ามเข้าไปยุ่งวุ่นวายที่เรือนหอโดยเด็ดขาดและห้ามส่งเสียงดังจนทำให้พวกเขาตื่นนอน นางอาบน้ำร้อนมาก่อนรู้ว่าวันแต่งงานนั้นเหนื่อยมาก เมื่อนึกดูแล้วเล่ออี้จินก็อดคิดถึงสามีที่จากไปแล้วไม่ได้ ตื่นนอนอีกทีก็มีสตรีตัวเล็กนอนซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนเดียวกัน เล่อฮวาหยวนรู้สึกหน้าร้อนไปหมด สำรวจเสื้อผ้าของทั้งเขาและนางพบว่ายังอยู่ครบไม่ได้มีอะไรหายไป มีเพียงแค่เสื้อผ้าของนางหลุดลุ่ยไปบ้างเท่านั้น เล่อฮวาหยวนไม่กล้าขยับตัวเพราะเกรงว่าจะทำให้นางตื่น จึงนอนนิ่งทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นแม่ทัพหนุ่มคิดใคร่ครวญถึงหยกชิ้นนั้นพยายามผนวกความทรงจำต่าง ๆ รวมเอาไว้ด้วยกัน แต่ไม่ว่าอย่างไรก็คิดไม่ออกว่าหยกชิ้นนั้นไปอยู่ที่เส้าหนิงได้อย่างไร ชายหนุ่มขยับตัวเล็กน้อย ส่วนนางก็ผละออกจากเขา เล่อฮวาหยวนถอนหายใจอย่างโล่งใจหากมีเวลาอีกสักหน่อยเขาจะต้องพูดคุยเรื่องนี้กับนางให้ได้ แม่ทัพหนุ่มหย่อนขาลงจากเตียง จากนั้นจึงเดินออกไปล้า

ส่วนหลางซีเยว่นั้นภายหลังได้ไปเปิดเผยความจริงเรื่องที่ให้เล่อฮวาหยวนดื่มยาลืมเลือน เล่าทุกอย่างที่เกิดขึ้นในชนบทให้กับเขาฟังทั้งหมด จากนั้นก็ตัดสินใจปลิดชีพตัวเองไปแล้ว โชคดีที่เขาทำเช่นนั้นไปเสียก่อนโดยที่ต้วนเต๋อชิงไม่ต้องเหนื่อยออกแรงกำจัดเขาด้วยตัวเอง คนที่ทรยศต่อพ่อบุญธรรมต้องถูกสังหารจนหมด ไม่เช่นนั้นจะเป็นภัยต่อฝ่าบาท หน้าที่ต่อไปของต้วนเต๋อชิงคือการตามหาท่านหญิงน้อยของตน ผู้เป็นอดีตองครักษ์ไม่เชื่อว่าศพที่พบในจวนแม่ทัพจะเป็นนาง เขาเลี้ยงดูนางมาย่อมรู้นิสัยของนางดี มั่นใจว่าหลังจากนี้อีกไม่นานเขาจะต้องหานางเจอ สายข่าวของเขาคาดเดาว่าพวกนางน่าจะหลบหนีไปอยู่ที่เป่ยโจว อดีตองครักษ์จึงตามไปดักรอนางก่อนที่นางจะไปถึงเป่ยโจว ร่างกายสูงใหญ่ของอดีตองครักษ์ประทับนั่งอยู่บนหลังม้า สายตาสอดส่องไปยังผู้คนที่อยู่ในขบวนชาวบ้าน เขามั่นใจว่าอย่างไร พวกนางไม่ใครก็ใครต้องหลบอยู่ที่นี่อย่างแน่นอน ก่อนหน้าเขาตามเบาะแสลวงไปจนเจอองครักษ์ประจำตัวของเล่ออี้จิน เมื่อพบว่าไม่ใช่ก็ลงมือสังหารสองคนนั้นไปแล้ว พร้อมกับตัดศีรษะเสียบประจานอยู่ที่ประตูเมือง ไม่เพียงเท่

ท้ายที่สุดฉีมู่เหยาก็อยากให้เรื่องเช่นนี้จบสิ้นเสียที จึงลงมือสังหารบ่าวไพร่และบุตรชายของนาง รวมถึงลูกอนุภรรยาคนอื่น ๆ ด้วยตัวเอง นางไม่ต้องการให้เมล็ดพันธุ์แห่งความโกรธแค้นชิงชังเติบโตไปมากกว่านี้ ถือเป็นการชดใช้ให้กับเสด็จพ่อผู้ล่วงลับ ฉีหลานเซี่ยหลานรักของนาง รวมถึงซูหยุนหนิงและสรรพชีวิตที่ต้องตายเพราะเขา เมื่อมั่นใจว่าทุกคนไร้ลมหายใจนางจึงจัดการเผาทุกอย่างทิ้ง เพื่อให้แน่ใจว่าจะไม่ให้มีผู้ใดรอดชีวิต“...” ว่านฉีจิ้งกระอักเลือดออกมาอีกกองโต ร่างกายร่วงหล่นจากพระราชบัลลังก์“ไม่ต้องห่วงเพคะฝ่าบาท” พูดจบนางก็ดื่มยาพิษที่เตรียมเอาไว้ “เราสองสามีภรรยาจะไปอยู่ด้วยกัน...ในนรก...นะเพคะ....” ทั้งสองร่างค่อย ๆ หมดลมหายใจอย่างทรมาน ว่านฉีอี้หยางเฟิงฝ่ากองทหารองครักษ์เข้ามาถึงท้องพระโรงได้ ก็พบว่าทั้งคู่สิ้นชีพไปแล้ว ทหารที่เหลืออยู่จึงทิ้งอาวุธและคุกเข่า“เรียนท่านอ๋อง ทั้งสองพระองค์...สิ้นพระชนม์แล้ว” หยางเฟิงจับชีพจรทั้งสองคนว่านฉีอี้เดินเข้าไปที่ศพของพวกเขาทั้งสองคนทีละก้าว และใช้มือปิดตาให