เกมส์รักวิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 21 - チャプター 30

หลังประโยคนั้นของราม บรรยากาศด้านหลัง Garage ก็เงียบงันลงไปหลายวินาทีจนฉันได้ยินแม้กระทั่งเสียงลมที่พัดผ่านรั้วเหล็กด้านหลังสนามแข่งอย่างชัดเจน “งั้นเหรอ” น้ำเสียงเรียบเฉยของเขายังคงวนเวียนอยู่ในหัวฉันไม่ยอมหยุด คนตรงหน้ายังคงยืนพิงลังอะไหล่ด้วยท่าทางสบาย ๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น สีหน้าของเขานิ่งสนิทจนเดาไม่ออกเลยว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ข้างในกันแน่ แต่ยิ่งเขาแสดงออกว่านิ่งเฉยมากเท่าไหร่ มันกลับยิ่งทำให้ฉันรู้สึกหงุดหงิดใจขึ้นมาเสียดื้อ ๆ “พี่พูดให้คนอื่นเข้าใจผิดอีกแล้วนะคะ” ฉันตัดสินใจพูดทำลายความเงียบขึ้นมา รามเลิกคิ้วขึ้นเพียงนิดเดียว “พี่พูดอะไรผิดตรงไหน” “ก็… ตอนนี้คนในทีมเริ่มคิดอะไรแปลก ๆ กันไปหมดแล้วไงคะ” “แล้วขวัญแคร์?” คำถามสั้น ๆ ทว่าตรงประเด็นนั้นทำเอาฉันถึงกับชะงักกึก เพราะถ้าจะตอบว่าไม่แคร์เลยแม้แต่นิดเดียว มันก็ดูจะเป็นการโกหกตัวเองจนเกินไป แต่ถ้าจะตอบว่าแคร์ มันก็เหมือนกำลังยอมรับอะไรบางอย่างที่ตัวฉันเองก็ยังไม่พร้อมจะยอมรับมันออกมาในตอนนี้ รามจ้องมองหน้าฉันเงียบ

หลังจบการซ้อมรอบ Practice ที่กินพลังงานไปมหาศาลในวันนั้น ทีม RED ENGINEERING กลับเข้าสู่ Garage อีกครั้งในช่วงเวลาที่เข็มนาฬิกาเกือบจะแตะเลขสิบ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง สนามช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต ในยามค่ำคืนเงียบสงบลงจนน่าใจหายเมื่อเทียบกับความโกลาหลในช่วงกลางวัน อัฒจันทร์ขนาดมหึมาที่เคยอัดแน่นไปด้วยเสียงเชียร์ดังกึกก้องพลันว่างเปล่าและมืดสลัว เหลือเพียงแสงไฟนีออนสีขาวจาก Pit Lane ที่ยังคงเปิดสว่างจ้าเป็นแนวยาว ตัดกับท้องฟ้าสีดำสนิทที่ไร้แสงดาว ทว่าถึงสนามจะเข้าสู่โหมดพักผ่อน แต่ภายใน Garage ของทีม RED กลับไม่มีคำว่าหยุดพัก ขุนทัพกำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบพลางถอดล้อรถเบอร์ 27 ออกมาตรวจเช็กอีกรอบด้วยสีหน้าที่เคร่งเครียดจนเห็นเส้นเลือดที่ขมับ วินทร์เองก็นั่งจมจ่อมอยู่กับหน้าจอมอนิเตอร์ดาต้าไม่ยอมเลิกรา ส่วนภูผาก็เดินไปเดินมาพลางกรอกเสียงใส่โทรศัพท์คุยเรื่องอะไหล่สำรองกับใครบางคนด้วยน้ำเสียงจริงจัง ทุกคนในทีมต่างรู้ดีว่าปัญหาเรื่อง ‘เบรก’ ที่เกิดขึ้นในสนามซ้อมนั้นยังไม่ได้รับการแก้ไขจนน่าไว้วาง

เขาหัวเราะเบา ๆ อีกรอบ และนั่นแหละที่เป็นปัญหา… เพราะท่ามกลางความมืดที่มีเพียงแสงจันทร์รำไร ผู้ชายคนนี้กลับดูหล่อเหลาเกินไปจนใจฉันสั่นสะท้าน ฉันรีบเบือนหน้าหนีไปมองกระจกด้านนอกทันทีเพื่อซ่อนอาการประหม่า รามมองจ้องฉันอยู่พักหนึ่งด้วยสายตาที่ลึกซึ้งขึ้น ก่อนจะเรียกชื่อฉันออกมาเบา ๆ “ขวัญ” “คะ?” ฉันขานรับโดยที่ยังไม่ยอมหันหน้ากลับไป “วันนั้นที่สนามซ้อมใหญ่” “วันไหนคะ?” “วันที่รถพี่มีอาการท้ายสะบัด แล้วเกือบจะพุ่งชนกำแพงน่ะ” ฉันชะงักไปทันที รามเอนหลังพิงเบาะเบา ๆ สายตาเหม่อมองออกไปนอกกระจกหน้า “จังหวะนั้น… พี่เหลือบไปเห็นเราตรงขอบสนามพอดี” ฉันเม้มปากแน่นสนิท ลำคอแห้งผาก เพราะความจริงคือในตอนนั้นฉันกลัวจริง ๆ กลัวแบบที่ไม่เคยคิดว่าจะรู้สึกกับคนเพิ่งรู้จักกันได้ไม่นานขนาดนี้มาก่อน “หนู… หนูแค่ตกใจตามประสาคนไม่เคยเห็นอุบัติเหตุค่ะ” ฉันพยายามรักษาฟอร์ม “โกหกอีกแล้วนะขวัญข้าว” เขาหันมามองฉันตรง ๆ คราวนี้เขาขยับตัวเข้ามาใกล้ขึ้นอีกนิด แสงไฟจากหน้าปัดรถที่ยังติดอยู่

รถเลี้ยวเข้าจอดสนิทที่หน้า Garage RED พอดี แสงไฟนีออนสีขาวภายในพิทยังคงเปิดสว่างจ้า ท้าทายความมืดมิดภายนอก ทีมช่างหลายคนยังคงง่วนอยู่กับงานโดยไม่ยอมนอน ขุนทัพยืนพิงกำแพงสูบบุหรี่อยู่เงียบ ๆ ข้างประตูเหล็ก ส่วนวินทร์ก็ยังคงจดจ่ออยู่หน้าจอมอนิเตอร์ Data ตัวเลขเหมือนเป็นอวัยวะที่สามสิบสามของร่างกาย ทันทีที่ฉันก้าวลงจากรถ ยัยเพลงเพื่อนรักก็พุ่งตัวเข้ามาชาร์จใส่ทันทีเหมือนฉลามได้กลิ่นเลือด “เป็นไงบ้างมึง! มหายุทธ์การซ้อมรบในความมืดไปถึงไหนแล้ว!” ฉันสะดุ้งสุดตัว “ตกใจหมดเลยมึง! มาไม่ให้ซุ่มให้เสียง” “กูถามจริง ๆ นะขวัญ พี่รามพามึงไปทำอะไรที่ลึกลับขนาดนั้นวะ?” “ก็แค่ไป Test รถตามที่เขาบอกนั่นแหละมึง” “แล้วยังไงต่อ? มีอะไรเด็ด ๆ ไหม?” “ก็ ก็ขับรถไปรอบสนามไง ไม่มีอะไรพิเศษหรอก” ฉันตอบปัด พยายามเลี่ยงสายตาคาดคั้น เพลงหรี่ตาลงจ้องจับผิดฉันอย่างหนัก “มีแค่นั้นจริง ๆ เหรอ? แล้วทำไมมึงถึงได้หน้าแดง ลนลาน แถมยังไม่กล้าสบตาพี่รามแบบนี้ล่ะจ๊ะ” ฉันเลือกที่จะเงียบ ซึ่งนั่นคือการตัดสินใ

รถสปอร์ตสีดำคันหรูเคลื่อนตัวไปตามถนนเส้นหลักที่ทอดยาวออกจากอาณาเขตสนามแข่ง ความเร็วของเข็มไมล์นิ่งสนิทและมั่นคง เช่นเดียวกับเจ้าของรถที่กุมพวงมาลัยอยู่ ไฟริมทางสีส้มรำไรสาดสะท้อนผ่านกระจกหน้ารถเป็นจังหวะต่อเนื่องตามระยะทางที่ผ่านไป บรรยากาศภายในห้องโดยสารกลับมาตกอยู่ในความเงียบงันอีกครั้ง ทิ้งให้ประโยคก่อนหน้าของรามดังก้องอยู่ในโสตประสาทของฉันอย่างไม่ยอมเลือนหาย “ตอนมีคนต้องเสี่ยงเพราะพี่” ฉันยังคงนั่งนิ่งสนิทอยู่เบาะข้าง ๆ พลางลอบมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขาผ่านแสงไฟสลัวที่พาดผ่านใบหน้าคมคายเป็นระยะ ตั้งแต่ที่ก้าวเข้ามาพัวพันกับโลกของเขา ฉันตระหนักได้ว่ารามไม่ใช่คนประเภทที่จะยอมเปิดปากพูดเรื่องของตัวเองให้ใครฟังง่าย ๆ เขาไม่เคยเล่าเรื่องราวในอดีต ไม่เคยบอกว่าลึก ๆ แล้วเขากำลังคิดอะไรอยู่ และไม่เคยพยายามอธิบายเลยว่าทำไมผู้ชายที่มีเพียบพร้อมอย่างเขา ถึงเลือกผลักตัวเองเข้าไปอยู่ในโลกที่เต็มไปด้วยอันตรายและแรงกดดันมหาศาลขนาดนั้น ทว่าเมื่อกี้... แม้มันจะเป็นเพียงประโยคสั้น ๆ แต่น้ำเสียงที่เขาส่งออกมากลับดูเหนื่อยล้าอย่างที่เขาพยายามซ่อนไว้มาต