เกมส์รักวิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 41 - チャプター 50

ฉันเริ่มรู้สึกว่าตัวเองหายใจไม่ทั่วท้องขึ้นมาอีกครั้ง ความหวาดกลัวเข้าเกาะกุมจนมือเย็น รามดูเหมือนผู้ชายประเภทที่ยิ่งถูกสถานการณ์บดขยี้และกดดันมากเท่าไหร่ เขาก็ยิ่งจะขยับคันเร่งขับขี่ด้วยความบ้าคลั่งและดุดันมากขึ้นเรื่อย ๆ ราวกับสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนให้จนมุม ไม่มีคำว่าถอยหลัง ไม่มีคำว่ายอมแพ้ หรือคำว่าเซฟตัวเองอยู่ในหัวสมองของผู้ชายคนนี้เลยจริง ๆ มีเพียงชัยชนะตรงหน้าเท่านั้นที่เป็นจุดหมาย การแข่งขันดำเนินมาถึงรอบที่สิบหกอันแสนกดดัน รถแข่งหมายเลข 27 ขยับตัวถังรถขึ้นมาตีคู่ขนานกับรถคันอันดับสองอีกครั้งท่ามกลางเสียงเชียร์ของผู้ชมรอบสนาม และคราวนี้รามไม่ยอมเสียเวลาปล่อยให้จังหวะทอดเวลานานไปมากกว่านี้ เขาจัดการหักพวงมาลัยพารถพุ่งเสียบเข้าไลน์ด้านในตรงช่วงโค้งแคบหักศอกทันทีในจังหวะที่ไม่มีใครคาดคิด เป็นการตัดสินใจที่บ้าบิ่นเสียจนคนดูทั้งอัฒจันทร์พากันส่งเสียงร้องลั่นออกมาด้วยความเสียวไส้ ตัวรถทั้งสองคันขยับเบียดเสียดห่างกันไม่ถึงคืบ ทว่าสุดท้ายด้วยความเด็ดขาด รามก็สามารถพารถพุ่งแซงหน้าขึ้นมารั้งอันดับสองได้สำเร็จ “แม่งเอ๊ย โหดชิบหาย” ข

รถหมายเลข 27 เกิดอาการเสียการทรงตัวรุนแรงจังหวะที่เร่งความเร็วออกจากโค้งสปีดสูงช่วงท้ายสนาม ส่วนท้ายของรถสะบัดปัดออกด้านข้างอย่างบ้าคลั่งจนล้อรถปัดแรงส่งผลให้ตัวรถหมุนคว้างเกือบจะครึ่งรอบขวางหน้าแทร็กแข่ง เสียงของผู้ชมรอบสนามและอัฒจันทร์ฝั่งหลักพากันกรีดร้องอุทานลั่นด้วยความตกใจช็อกพร้อม ๆ กันจนสนามแทบแตก ส่วนตัวฉันนั้น รู้สึกราวกับว่ากระแสเลือดทั่วยังร่างกายมันจับตัวเป็นน้ำแข็งจนเย็นเฉียบไปหมดแล้ว ความสั่นเทาแล่นพล่านไปทั่วร่างจนแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่ ทว่าในวินาทีวิกฤตนั้นเอง รามกลับใช้สัญชาตญาณปีศาจกระชากพวงมาลัยสวนทางและประคองคุมรถคันดุกลับมาวิ่งตั้งลำตรงได้อีกครั้งราวปาฏิหาริย์ เขายังคงรั้งตำแหน่งผู้นำอันดับหนึ่งไว้ได้เหมือนเดิม บรรยากาศทั่วทั้ง Garage ของทีม RED ตกอยู่ในความเงียบกริบดั่งถูกแช่แข็งทันที ไม่มีใครส่งเสียงพูดหรือขยับร่างกายเลยแม้แต่คนเดียวอยู่นานหลายวินาทีด้วยความช็อกเฉียดตายเมื่อครู่ ก่อนที่ขุนทัพจะรีบกดปุ่มวิทยุสื่อสารตะโกนสั่งการลงไปด้วยน้ำเสียงเข้มจัดและร้อนรนอย่างที่สุด “ราม พอแล้ว มึงไม่ต้องเ

แสงแฟลชจากกล้องของบรรดานักข่าวและสื่อมวลชนเริ่มสาดส่องรัวระยิบระยับขึ้นเรื่อย ๆ จนกลายเป็นแสงวาบสีขาวกระจายไปทั่วอาณาเขตของ Garage ทีม RED ENGINEERING บรรยากาศหลังจากธงตราหมากรุกสะบัดลงเต็มไปด้วยความโกลาหลในพริบตา ผู้คนจำนวนมากที่พยายามเบียดเสียดแทรกตัวกรูกันเข้ามาบริเวณหน้า Pit ทันทีหลังจากการแข่งขันอันดุเดือดจบลง ทั้งเจ้าหน้าที่สนาม สื่อมวลชนสายกีฬายานยนต์ รวมถึงกลุ่มแฟนคลับที่พากันวิ่งฝ่าละอองฝนเข้ามา ต่างพยายามขยับตัวเข้าใกล้รามให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้เพื่อยลโฉมแชมป์ประจำวัน ทว่าท่ามกลางความวุ่นวายโกลาหลและความกดดันจากผู้คนนับร้อยนับพันรอบกายนั้น สายตาคมกริบคู่นั้นของเขากลับยังคงตรึงแน่นและจ้องมองนิ่งอยู่ที่ใบหน้าของฉันเพียงคนเดียว นิ่งสงบ ตรงไปตรงมา และเปี่ยมไปด้วยกระแสความรู้สึกบางอย่าง มันเป็นสายตาที่ทรงพลังเสียจนทำให้ฉันเริ่มทำตัวไม่ถูกและหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาอีกครั้งอย่างห้ามไม่ได้ “ราม! ทางนี้หน่อยครับ!” “ราม! ขอสัมภาษณ์สั้น ๆ ถึงจังหวะแซงรอบสุดท้ายหน่อยครับ!” “ช่วยหันมาถ่ายรูปกับป้ายสปอนเซ

เสียงดนตรีจังหวะหนักแน่นแฝงความดุดันดังแผดสะเทือนเลื่อนลั่นออกมาจากลานกิจกรรมขนาดใหญ่ทางด้านหลังอัฒจันทร์หลักของสนามช้าง อินเตอร์เนชั่นแนล เซอร์กิต แสงไฟสปอร์ตไลต์โทนสีแดงส้มสว่างวาบกะพริบสลับไปมาตัดกับทัศนียภาพท้องฟ้ายามเย็นหลังสายฝนกระหน่ำเพิ่งจะหยุดตกไปได้ไม่นาน บรรยากาศโดยรอบมหาสนามแข่งยังคงอบอวลและคลาคล่ำไปด้วยฝูงผู้คนจำนวนมหาศาลที่มารวมตัวกันแน่นขนัด แม้ว่าการแข่งขันขันรอบชิงชนะเลิศรายการใหญ่จะรูดม่านปิดฉากลงไปเรียบร้อยแล้วก็ตาม บรรดาสมาชิกทีมงาน สปอนเซอร์รายใหญ่ กลุ่มนักข่าวจากหลายสำนัก รวมถึงแฟนคลับจำนวนมากยังคงพากันเดินขวักไขว่เบียดเสียดกันจนเต็มพื้นที่ Paddock เพื่อเข้าร่วมงาน After Race Party งานเลี้ยงฉลองชัยชนะครั้งยิ่งใหญ่ที่ถูกจัดขึ้นอย่างอลังการเป็นประจำทุกปีหลังการแข่งขันสนามใหญ่สิ้นสุดลง แต่ในเวลานี้ ตัวฉันเองกลับกำลังยืนแข็งทื่อเป็นหินอยู่บริเวณข้างเวที โพเดียม เพราะสมองขาวโพลนคิดหาทางไม่ออกเลยว่าควรจะพาร่างกายทำตัวยังไงต่อดี หลังจากที่สายตาคมกริบลุ่มลึกคู่นั้นของรามที่จ้องมองล็อกเป้าตรงลงมาจากบนเวทีมอบรางวั

ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติหรือเอ่ยปากทักท้วงคำสั่ง ฝ่ามือหนาอันแสนอบอุ่นของรามก็ขยับเข้ามากุมรอบข้อมือเรียวของฉันเอาไว้เบา ๆ ทว่าแฝงไปด้วยความมั่นคงเด็ดขาด ก่อนจะออกแรงดึงบังคับพาร่างของฉันเดินฝ่าฝูงชนแยกตัวออกจากหน้าลานเวทีโพเดียมมุ่งหน้าไปทางด้านหลังในทันที เสียงกระซิบกระซาบและเสียงฮือฮาด้วยความตกตะลึงดังระเบิดขึ้นรอบทิศทางในพริบตาเดียว “เฮ้ย นั่นผู้หญิงคนไหนน่ะ! พี่รามเดินจูงมือใครออกไปวะ!” “นั่นผู้หญิงคนเดียวกันกับที่เคยเห็นเข้าออก Garage RED บ่อย ๆ ใช่ไหมมึง!” “เชี่ย หรือว่าคนนี้จะเป็นแฟนตัวจริงของรามวะมึง!” ฉันแทบอยากจะแทรกแผ่นดินหนีหรือสะดุ้งสะดุดขาตัวเองล้มตายลงตรงนั้นด้วยความอับอายและทำตัวไม่ถูก รีบพยายามขยับข้อมือออกแรงดึงหนีเบา ๆ เพราะสายตาของคนนับร้อยกำลังจับจ้องมองตามมาเป็นตาเดียว “พี่รามคะ... ปล่อยมือหนูก่อนเถอะค่ะ คนมองกันใหญ่แล้วนะคะ พรุ่งนี้หนูต้องโดนคนเอาไปนินทาแน่ ๆ” “ช่างหัวคนอื่นสิ ใครจะมองก็มองไป” เขาตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงสั้นห้วนและเด็ดขาด โดยที่ใบหน้าคมคายไม่คิดแม้แต่จะหันกลับมามองสบตาฉันเลย