เกมส์รักวิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 31 - チャプター 40

“ก็... รสชาติปกติค่ะ” “งั้นคราวหน้า พี่จะพาไปกินอย่างอื่นที่มันอร่อยกว่านี้” ฉันชะงักไปทันควันกับคำว่า ‘คราวหน้า’ รามพูดออกมาเหมือนมันเป็นเรื่องธรรมชาติไปแล้วว่าชีวิตของเราทั้งคู่จะต้องมีครั้งต่อไป ทั้งที่ความจริงแล้ว โลกสีเทาที่เต็มไปด้วยคราบน้ำมันของเขากับโลกสีใสของนักศึกษาอย่างฉันไม่ควรจะมาโคจรพบกันบ่อยขนาดนี้เลยด้วยซ้ำ บรรยากาศภายในรถกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งอยู่พักใหญ่ จนกระทั่งแรงสั่นสะเทือนจากมือถือในกระเป๋าทำให้ฉันต้องหยิบขึ้นมาดู ยัยเพลงโทรมา และฉันก็พลาดที่กดรับทันทีโดยไม่ได้ลดเสียง “อีขวัญ!!! มึงถึงไหนแล้วอีเพื่อนรัก!” เสียงแหลมปรี๊ดของยัยเพลงดังลั่นจนรามถึงกับเหลือบสายตามามองทันที “เออ กำลังกลับเนี่ย...” ฉันพยายามกระซิบเสียงเบา “กลับกับใคร! ตอบกูมาเดี๋ยวนี้นะ!” “...” ฉันเงียบไปอึดใจหนึ่ง ก่อนจะพูดรอดไรฟันออกมา “ขวัญข้าว อย่าบอกนะว่ามากับพี่รามอีกแล้ว... เชี่ยยยยยยยยยยยย!” ยัยเพลงกรี๊ดลั่นปลายสายจนฉันต้องรีบดึงโทรศัพท์ออกห่างจากหูและกดตัดสายไปในที่สุด รามที่นั่งอยู

เช้าวันแข่งขันรอบชิงชนะเลิศมาถึงพร้อมกับบรรยากาศที่ดูไม่เป็นใจเท่าไหร่นัก เสียงหยดฝนปรอยบางเบาที่กระทบเข้ากับกระจกหน้าต่างห้องพักในหอพักหญิงดังสม่ำเสมอมาตั้งแต่ฟ้ายังไม่ทันสว่างดี แสงสลัวสีเทาหม่นจากภายนอกลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาจาง ๆ ทำให้ห้องทั้งห้องดูซึมเซากว่าทุกวันที่ผ่านมา ฉันลืมตาตื่นขึ้นมาในสภาพที่นิยามได้คำเดียวว่า "คนนอนไม่พอสมบูรณ์แบบ" เปลือกตาของฉันหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตุ้มเหล็ก หัวสมองตื้อไปหมดจนคิดอะไรไม่ออก ร่างกายประท้วงอยากจะซุกตัวอยู่ใต้ผ้าห่มอุ่น ๆ ต่อไปอีกสักตื่น แต่ถึงอย่างนั้น สิ่งแรกที่พุ่งเข้ามาในมโนสำนึกกลับไม่ใช่ตารางงานกิจกรรม ไม่ใช่คลาสเรียนที่ต้องขาด หรือแม้แต่เสียงนาฬิกาปลุกที่กำลังแผดร้องอย่างบ้าคลั่งอยู่ข้างหัวเตียง ทว่ามันคือข้อความสุดท้ายจากผู้ชายที่ชื่อ ‘ราม’ เมื่อคืนนี้ “ถ้าพี่ทำใจทำแบบนั้นได้ พี่คงไม่ปล่อยให้ขวัญเข้ามาใกล้พี่ตั้งแต่แรกแล้ว” บ้าเอ๊ย ฉันพลิกตัวนอนคว่ำหน้าลงกับหมอนใบโตทันทีเพื่อซ่อนใบหน้าที่เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้ แผ่นหลังของฉันสั่นน้อย ๆ ขณะที่หัวใจเต้

เสียงเครื่องยนต์อันทรงพลังของรถแข่งหมายเลข 27 ค่อย ๆ แผดคำรามแผ่วเบาและเลือนหายออกไปจากหน้า Pit Lane ทะยานกลืนหายไปพร้อมกับขบวนรถแข่งคันอื่น ๆ ที่กำลังทยอยเคลื่อนตัวเข้าสู่รอบ Formation Lap ซึ่งเป็นรอบจัดตำแหน่งและอุ่นยางให้พร้อมก่อนจะมีการปล่อยตัวจริง เสียงประกาศของโฆษกประจำสนามที่ดังผ่านลำโพงยังคงกึกก้องอย่างต่อเนื่อง ปะปนไปกับเสียงกู่ร้องเชียร์จากอัฒจันทร์ฝั่งหลักที่เริ่มทวีความคึกคักและหนาตาขึ้นเรื่อย ๆ จนบรรยากาศรอบตัวดูพลุกพล่านจนน่าหวาดหวั่น ทว่าภายในพื้นที่ Garage ของทีม RED ENGINEERING กลับเงียบงันกว่าที่ฉันคิดเอาไว้มาก มันไม่ใช่ความเงียบสงบที่ชวนให้ผ่อนคลาย แต่เป็นความเงียบที่อบอวลไปด้วยแรงกดดันมหาศาลจนทำให้รู้สึกอึดอัด ฉันยังคงยืนนิ่งสงบเสงี่ยมเจียมตัวอยู่ทางด้านหลังเส้นสีเหลืองตามคำสั่งเด็ดขาดของราม แก้วกาแฟร้อนในมือเริ่มเย็นชืดลงไปนานแล้วโดยที่ฉันไม่รู้ตัวเลยสักนิด สายตาของฉันตรึงนิ่งจับจ้องอยู่ที่จอมมอนิเตอร์ขนาดใหญ่เบื้องหน้า ซึ่งกำลังถ่ายทอดภาพสัญญาณสดของรถแข่งทุกคันที่จอดเรียงแถวกันอย่างเป็นระเบียบอยู่บน Gri

“ไอ้เหี้ยนั่นขับบ้าอะไรของมันวะ! คิดว่าขับรถบั๊มอยู่หรือไง!” ขุนทัพสบถลั่นออกมาเสียงดังสนั่นลั่น Garage จนทีมช่างคนอื่น ๆ สะดุ้งโหยง ใบหน้าของเขาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นหลังจากได้เห็นภาพรีเพลย์จังหวะที่รถอันดับสองพุ่งเข้ามาเสียบไลน์ด้านในตรงโค้งหักศอกเมื่อครู่นี้อย่างบ้าบิ่น พี่ภูผารีบก้มตัวลงขยับเข้าไปใกล้จอมอนิเตอร์เพื่อดูภาพย้อนหลังช็อตนั้นจากมุมกล้องอื่นทันทีเพื่อประเมินความเสียหาย ขณะที่วินทร์ยังคงนิ่งสงบ ทว่าดวงตาหลังกรอบแว่นกลับจับจ้องดูค่า Telemetry ต่าง ๆ ของรถหมายเลข 27 อย่างรวดเร็วระทับใจและไม่ยอมละสายตาไปแม้แต่เสี้ยววินาทีเดียว “ยางหลังเริ่มกินหน้ายางไม่เท่ากันแล้วว่ะ” วินทร์เอ่ยรายงานเสียงเครียด “แรงดันลมยางตกรวดเร็วไหมวินทร์” พี่ภูผาหันไปถามด้วยน้ำเสียงตึงเครียดไม่แพ้กัน “แรงดันยังไม่ตกฮะ แต่อุณหภูมิความร้อนหรือค่า Heat มันพุ่งสูงขึ้นเร็วเกินไปจนน่ากลัว” ฉันยืนฟังบทสนทนาที่เต็มไปด้วยความกดดันเหล่านั้นเงียบ ๆ ทั้งที่ในหัวแทบจะไม่เข้าใจความหมายของคำศัพท์เทคนิคพวกนั้นทั้งหมดเลยสักนิด แต่สิ่งหน

และแล้วในจังหวะที่ฉันกำลังคิดฟุ้งซ่านอยู่นั้นเอง ภาพเหตุการณ์บนหน้าจอมอนิเตอร์ก็เปลี่ยนแปรไปอย่างกะทันหันจนคนดูใจหายควับ รถแข่งหมายเลข 27 เกิดอาการสะบัดปัดส่วนท้ายอย่างรุนแรงในจังหวะที่กำลังเร่งความเร็วออกจากโค้งสปีดสูง ควันยางสีขาวหนาทึบพุ่งหมุนทะยานออกมาจากล้อหลังในทันที ตัวรถหมุนคว้างไปเกือบครึ่งรอบขวางหน้าแทร็กแข่ง ก่อนที่รามจะใช้ทักษะสัญชาตญาณสัตว์ร้ายหักพวงมาลัยประคองดึงตัวรถให้กลับมาตั้งลำเข้าไลน์ทางวิ่งได้สำเร็จแบบเฉียดฉิวกับคำว่าหายนะไปเพียงแค่เส้นยาแดงกั้นเสียงของผู้ชมรอบสนามและอัฒจันทร์ฝั่งหลักพากันกรีดร้องอุทานลั่นด้วยความตกใจช็อก ส่วนตัวฉันนั้น รู้สึกราวกับว่ากระแสเลือดทั่วยังร่างกายมันจับตัวเป็นน้ำแข็งจนเย็นเฉียบไปหมดแล้ว ความสั่นเทาแล่นพล่านไปทั่วร่างจนแทบจะยืนทรงตัวไม่อยู่ “พี่ราม” ฉันเผลอพึมพำเรียกชื่อของเขาออกมาเบา ๆ โดยที่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด น้ำตาคลอเบ้าด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด ขุนทัพไม่รอช้า รีบกดปุ่มวิทยุสื่อสารตะโกนสั่งการลงไปทันทีแทบจะพร้อมกันในวินาทีนั้น “ไอ้ราม! กูสั่งให้มึงเ