เกมส์รักวิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 51 - チャプター 60

ชื่อทีมนั้นทำให้บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปในพริบตา ฉันสังเกตเห็นสายตาของรามนิ่งและแข็งลงอย่างชัดเจน แม้แต่จอมขวัญเองก็เลิกเล่นเลิกตลกทันทีเหมือนกัน “มันเริ่มเคลื่อนไหวอีกแล้ว” ขุนทัพพูดต่อ “เมื่อกี้กูเห็นคนของมันเดินคุยกับผู้จัดสนาม” รามนิ่งคิดไปพักหนึ่ง แววตาคมกริบคู่นั้นฉายแววเด็ดขาดเด่นชัด ก่อนจะพยักหน้าช้า ๆ “เดี๋ยวกูไป” จากนั้นสายตาของเขาก็หันกลับมามองฉันอีกครั้ง แววตาที่แข็งกร้าวขึ้นเมื่อพูดเรื่องทีมแข่งเมื่อครู่ค่อย ๆ อ่อนแสงลงนิดหน่อยอย่างเห็นได้ชัด “ขวัญ” “คะ?” “เดี๋ยวพี่ให้คนไปส่งที่โรงแรม” “ไม่เป็นไรค่ะ หนูกลับกับเพลงก็ได้—” “ไม่ได้” เขาพูดแทรกทันทีเสียงเรียบ แต่หนักแน่นจนฉันหยุดพูดไปเองอัตโนมัติ รามมองหน้าฉันนิ่ง ๆ “คืนนี้คนเยอะเกินไป” ฉันรู้ดีว่าเขากำลังหมายถึงอะไร หลังการแข่งขันใหญ่ระดับประเทศแบบนี้ คนในวงการสนามแข่งปะปนกันเต็มพื้นที่ไปหมด ทั้งทีมคู่แข่ง นักพนัน คนของสปอนเซอร์ หรือแม้แต่พวกที่พร้อมจะสร้างปัญหาได้ทุกเมื่อ และตอนนี้ คนทั้งสนามเริ่มมองเห็นฉั

ประโยคบอกเล่าแสนตรงไปตรงมาอันแสนทรงพลังมหาศาลของผู้ชายตรงหน้า ทำเอาบ่อน้ำตาของฉันแทบจะแตกโพล่งออกมาช้า ๆ ด้วยความซาบซึ้งใจ หัวใจภายในอกซ้ายเต้นระรัวแรงจนแทบควบคุมร่างกายไม่อยู่ ผู้ชายคนนี้ขยันพูดคำพูดหน้านิ่งทว่าทำลายล้างระบบป้องกันตัวของฉันจนพังพินาศแบบไม่มีชิ้นดีได้ตลอดเวลาจริง ๆ “คนบ้า… ใครเขาพูดคำแบบนี้ด้วยสีหน้าเรียบเฉยแบบนั้นกันล่ะคะ” ฉันบ่นอุบอิบพยายามดึงปีกหมวกแก๊ปสีดำของเขาที่ยังสวมอยู่บนหัวลงมาปิดบังใบหน้าแดงซ่านของตัวเอง รามหลุดเสียงหัวเราะในลำคอเบา ๆ ด้วยความชอบใจ สายตาคมที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความเอ็นดูระคนหวงแหนอย่างเห็นได้ชัด เขายื่นมืออีกข้างขยับขึ้นมาเกลี่ยไล้ปอยผมชื้นน้ำฝนที่เคลียอยู่ข้างแก้มของฉันอย่างแผ่วเบาและทะนุถนอม สัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วหยาบกร้านของเขาทำเอาผิวเนื้อของฉันร้อนผ่าวราวกับโดนไฟช็อต “พี่พูดจริงเสมอขวัญข้าว พี่ไม่เคยล้อเล่นกับเรื่องความรู้สึก” เขากระซิบประโยคนั้นชิดริมใบหูจนฉันหน้าร้อนฉ่าจนแทบระเบิด หลังจากเคลียร์อารมณ์และปรับความเข้าใจกันอยู่พักใหญ่ในรถ รามก็จัดการสตาร์ทเครื่องยนต์พารถสปอร

“แต่ถึงอย่างนั้น มึงก็ยังเลือกที่จะเดินก้าวขาเข้าไปหาเขาอยู่ดีใช่ไหมล่ะขวัญข้าว” คำถามของเพลงทำเอาฉันจุก ฉันเลือกที่จะเงียบงัน เพราะคำตอบในใจมันชัดเจนและเด่นชัดอยู่แล้ว ต่อให้โลกของเขาจะอันตรายแค่ไหน หัวใจเจ้ากรรมมันก็พุ่งทะยานไปหาเขาเรียบร้อยแล้ว เพลงหัวเราะเบา ๆ ก่อนจะลุกขึ้นเดินเข้ามากอดคอฉันจากด้านหลังเพื่อส่งพลังบวกให้ “งั้นก็เลิกคิดมากแล้วเลิกหนีหัวใจตัวเองได้แล้วอีบ้า มีพี่แชมป์สนามแข่งขาโหดคอยปกป้องขนาดนี้ มึงจะกลัวอะไรอีกวะ” ฉันหลุดขำออกมานิดหนึ่งทั้งที่ในใจยังคงสับสนวุ่นวายใจอยู่ และในจังหวะวิกฤตอันแสนเงียบงันนั้นเอง ครืดดด ครืดดด โทรศัพท์มือถือของฉันที่วางอยู่บนฟูกเตียงนอนก็ส่งสัญญาสั่นแจ้งเตือนสายเรียกเข้าขึ้นมาทันที ชื่อที่ปรากฏเด่นชัดบนหน้าจอทำให้ก้อนเนื้อในอกซ้ายของฉันกระตุกวูบและเต้นรัวแรงขึ้นมาทันทีในพริบตา RAM เพลงรีบเบิกตากว้างอ้าปากค้างรีบสะกิดแขนฉันรัว ๆ “เชี่ยขวัญ พี่รามโทรมาว่ะมึง รับเลยมึง เร็วเข้า” “มึงจะตื่นเต้นอะไรนักหนาเนี่ยเพลง กูหัวใจจะวายแล้ว”

คำพูดของเพื่อนสนิททำเอาก้อนเนื้อในอกซ้ายของฉันกระตุกวูบเบา ๆ ขึ้นมาทันที ภาพสายตาคมกริบลุ่มลึกของรามตอนที่พวกเรานั่งอยู่ภายในรถสปอร์ตคันดุเมื่อครู่ ย้อนกลับเข้ามาฉายซ้ำในหัวสมองของฉันอีกครั้งอย่างลบไม่ออก ทั้งแววตาจริงจังที่จ้องตรงมา น้ำเสียงนิ่งต่ำตอนพูดประโยคหนักแน่นว่าจะคอยปกป้องฉันด้วยชีวิตของเขา หรือแม้แต่สัมผัสอุ่นจัดจากริมฝีปากหนาที่จงใจกดจูบลงมาบนหน้าผากของฉันอย่างอ่อนโยนก่อนจะปล่อยให้ฉันก้าวขาลงมาจากรถ ยิ่งปล่อยให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่าน ภาพเหล่านั้นก็ยิ่งทวีความเด่นชัด และก้อนเนื้อหน้าอกข้างซ้ายก็ยิ่งระเบิดเต้นรัวแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเนื้อตัวเริ่มสั่น “โอ๊ย มึงเลิกยืนมองเหม่อตาปรอยซึ้งในรสพระธรรมความรักแล้วรีบไปอาบน้ำเลยไปอีขวัญ” เพลงหลุดหัวเราะลั่นบ้านเมื่อเห็นอาการเสียสติของฉัน “ขืนมึงยังชักช้า คืนนี้กูคงต้องทนนอนฟังมึงนอนถอนหายใจเพราะความคิดถึงพี่แกทั้งคืนแน่ ๆ” ฉันรีบสะบัดหน้าหนีคว้าเอาผ้าเช็ดตัวผืนหนาเดินจ้ำอ้าวหนีเข้าห้องน้ำทันที เพื่อหลบซ่อนอาการเขินจัดและผิวแก้มที่แดงซ่านจนปิดไม่มิดจากสายตาจับผิดของเพื่อนรัก ทว่าต่อให้ฉันจะพยายา

เช้าวันถัดมา ฉันตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกหนักอึ้งแปลก ๆ ที่เกาะกุมอยู่ภายในอก ทั้งที่เมื่อคืนกว่าจะข่มตาหลับลงได้ก็ล่วงเลยไปจนเกือบตีสาม เหตุผลน่ะเหรอ ก็เพราะมัวแต่นอนพลิกตัวไปมา จ้องมองหน้าจอมือถือสว่างวาบ อ่านข้อความล่าสุดที่รามส่งมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนเกือบจะจำได้ทุกตัวอักษร แต่แปลกมาก พอลืมตาตื่นขึ้นมาในเช้าวันนี้ ความรู้สึกแรกที่ผุดขึ้นมาในสมองกลับไม่ใช่ความเขินอายจนหน้าแดง หรือหัวใจพองโตเหมือนทุกครั้งที่ผ่านมา ทว่ามันคือความกังวลใจที่หาสาเหตุไม่ได้ ฉันนอนนิ่งงัน สายตาเหม่อมองเพดานห้องพักของโรงแรมอยู่พักใหญ่ พลางปล่อยให้ความคิดย้อนกลับไปถึงสีหน้าและน้ำเสียงทุ้มต่ำของรามเมื่อคืนนี้ ตอนที่เขาโทรมาเตือนแกมบังคับให้ฉันล็อกห้องพักให้แน่นหนาที่สุด รวมถึงภาพสีหน้าตึงเครียดของพวกพี่ขุนทัพตอนที่หลุดพูดถึงชื่อทีม Falcon ออกมากลาง Garage ยิ่งปล่อยให้ตัวเองคิดฟุ้งซ่าน ก้อนเนื้อในอกข้างซ้ายก็ยิ่งเต้นกระสับกระส่ายอย่างบอกไม่ถูก บรรยากาศรอบตัวดูอึดอัดขึ้นมาดื้อ ๆ “อีขวัญข้าว” เสียงงัวเงียแหบพร่าของยัยเพลงดังขัดจังหวะขึ้นมาจา