เกมส์รักวิศวะร้าย のすべてのチャプター: チャプター 11 - チャプター 20

ฉันขมวดคิ้วด้วยความลังเล “จะดึกไหมคะ” “ถ้าทนไม่ไหวจะกลับก่อนก็ได้นะ ไม่มีใครบังคับ” พี่รามพูดขึ้นโดยที่สายตายังไม่ยอมละไปจากหน้าจอ Data ที่วินทร์กำลังเปิดให้ดูน้ำเสียงเรียบเฉียบที่ดูเหมือนจะดักคอฉันไว้ ทำให้ฉันต้องเม้มปากแน่นทันที ความรู้สึกเหมือนเขาอ่านใจฉันออกว่ากำลังลังเลทำให้ฉันนึกอยากจะเอาชนะขึ้นมาเสียดื้อ ๆ “อยู่สิ! มาถึงนี่แล้วจะรีบกลับทำไมล่ะขวัญ” เพลงรีบตอบแทนฉันทันควันตามคาด ฉันได้แต่ถอนหายใจออกมาเบา ๆ อย่างจำยอม สุดท้ายพวกเราก็อยู่ต่อจนกระทั่งฟ้าด้านบนเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท สนามแข่งในยามค่ำคืนมีเสน่ห์ที่ต่างจากตอนกลางวันโดยสิ้นเชิง ไฟสปอร์ตไลต์ขนาดใหญ่ถูกเปิดขึ้นจนแทร็กปูนสีเทาสะท้อนแสงวาววับ เสียงรถแต่ละคันที่แผดคำรามยิ่งดังก้องกังวานและทรงพลังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของความมืดรอบสนาม บรรยากาศมันทั้งน่าตื่นเต้น ลึกลับ และแฝงไปด้วยความกดดันในเวลาเดียวกัน เพลงนั่งประจำที่ถ่ายคลิปวิดีโออย่างไม่รู้จักเหนื่อย ส่วนเจตกับคอปเตอร์ขยับเข้าไปยืนดูทีมช่างเปลี่ยนยางอย่างใกล้ชิดเพื่อเก็บความรู้ เหลือเพียงฉันที่ยืนอยู่

คำพูดของรามยังคงตกตะกอนและวนเวียนอยู่ในหัวของฉันตลอดทางกลับจากสนามแข่งในตอนนั้น ประโยคสั้น ๆ ที่แฝงไปด้วยแรงกดดันมหาศาลอย่าง “ถ้ารู้ว่ากลัวแล้ว ก็อย่าเข้ามาใกล้โลกแบบนี้มากนัก” ยังคงดังก้องอยู่ในโสตประสาท ทั้งที่เขาพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบและติดจะเฉยชาเหมือนการบอกเล่าเรื่องลมฟ้าอากาศทั่วไป แต่ไม่รู้ทำไมมันถึงได้ทำหน้าที่เหมือนหนามแหลมที่ทิ่มแทกความคิดของฉันให้หยุดนิ่งอยู่กับที่มากกว่าที่ควรจะเป็น รถของคอปเตอร์เคลื่อนตัวออกจากเขตสนามแข่งตอนเข็มนาฬิกาชี้ไปที่เกือบห้าทุ่ม แสงไฟสปอร์ตไลต์ในสนามที่เคยสว่างจ้าค่อย ๆ จางหายไปเหลือเพียงความมืดมิดของถนนชานเมือง เพลงที่ตอนแรกออกอาการตื่นเต้นจนพูดไม่หยุดปากเหมือนคนดีดอะดรีนาลีน ตอนนี้กลับยอมแพ้ต่อความอ่อนล้าและหลับคอพับคออ่อนอยู่เบาะหลังไปเรียบร้อยแล้ว เจตเองก็นั่งไถโทรศัพท์ดูรูปในสนามเงียบ ๆ ส่วนคอปเตอร์ก็ทำหน้าที่สารถีที่ตั้งใจขับรถฝ่าความมืดโดยไม่ได้เอ่ยคำใดออกมา มีเพียงฉันที่ยังคงนั่งเหม่อมองภาพสะท้อนของไฟสนามแข่งผ่านกระจกหลัง จนกระทั่งมันกลายเป็นจุดแสงเล็ก ๆ และหายลับตาไปในความมืด

ร่างของฉันถูกฉุดให้ถอยหลังไปอย่างรวดเร็วจนเสียหลัก ลอยไปปะทะเข้ากับแผ่นอกแข็งแกร่งของใครบางคนที่ยืนซ้อนอยู่ด้านหลังเต็มแรง ขวดเบียร์ใบนั้นพลาดเป้าไปเพียงนิดเดียวและกระแทกเข้ากับพื้นปูนตรงจุดที่ฉันเคยยืนอยู่เมื่อวินาทีก่อน เพล้งงง! เสียงกระจกที่แตกกระจายเป็นเสี่ยง ๆ ดังจนหัวใจของฉันแทบจะหยุดเต้น ลมหายใจสะดุดกึก กลิ่นน้ำหอมจาง ๆ ผสมกับกลิ่นบุหรี่อ่อน ๆ ที่ติดอยู่บนเสื้อผ้าของคนที่ประคองฉันไว้ลอยเข้ามาแตะจมูกจนรับรู้ได้ถึงตัวตนของเขาอย่างชัดเจน ฉันค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมองช้า ๆ ด้วยความสั่นเทา... แล้วฉันก็เจอกับเขา ราม เขายืนอยู่ตรงหน้าฉันในระยะที่ใกล้จนเห็นไรเคราจาง ๆ บนใบหน้า สีหน้าของเขาตึงจัดและดูดุดันอย่างที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน ดวงตาคมกริบจ้องมองไปที่กลุ่มผู้ชายขี้เมาพวกนั้นด้วยสายตาที่เย็นเฉียบจนน่าขนลุก แขนข้างหนึ่งของเขายังคงโอบดึงฉันไว้ทางด้านหลังแน่นราวกับต้องการจะปกป้องไม่ให้ฉันโดนลูกหลงจากความวุ่นวายนั้นอีก “เจ็บตรงไหนไหม” เสียงทุ้มต่ำถามขึ้นสั้น ๆ โดยที่สายตายังคงไม่ละไปจากคู่กรณีที่อยู่เบื้องหน้า

ฉันยืนฟังพวกเขาคุยกันเงียบ ๆ พลางมองดูวิธีการทำงานของสมาชิกทีม RED แต่ละคน มันเป็นภาพที่แปลกตาดี ถึงแม้ภายนอกพวกเขาจะดูเป็นกลุ่มรุ่นพี่ที่น่าเกรงขามและดูอันตรายในสายตาเด็กคณะอื่น แต่เวลาที่พวกเขาลงมือกับ งานที่รัก ทุกอย่างกลับเป็นระบบระเบียบจนน่าทึ่ง ไม่มีใครเดินเกะกะขวางทางกัน ไม่มีเสียงโวยวายไร้สาระ ทุกคนต่างรู้หน้าที่และจุดยืนของตัวเองอย่างแม่นยำ โดยเฉพาะราม เขาแทบจะไม่พูดอะไรพร่ำเพรื่อเลยสักคำ แต่ทุกครั้งที่เขาขยับตัวหรือเอ่ยคำสั่งสั้น ๆ ออกมา ทุกคนจะรับลูกและทำตามทันทีโดยอัตโนมัติ เขาดูเป็นศูนย์กลางของทีมได้อย่างเป็นธรรมชาติโดยไม่ต้องพยายามเรียกร้องความสนใจเลยสักนิด “ขวัญ” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อจู่ ๆ รามก็เรียกชื่อฉันขึ้นมาท่ามกลางเสียงปืนลม “คะ?” เขายื่นขวดน้ำแร่ที่ยังมีหยดน้ำเกาะพราวจากความเย็นมาให้ตรงหน้า “หน้าแดงหมดแล้ว” ฉันอึ้งไปครู่หนึ่งก่อนจะรับขวดน้ำมาถือไว้ “เอ่อ... ขอบคุณค่ะ อากาศในนี้มันค่อนข้างร้อน” รามมองหน้าฉันนิ่ง ๆ ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก เหมือนเขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อแต่สุด

เธอยิ้มแห้ง ๆ ออกมาพยายามกู้หน้าคืนก่อนจะขยับถอยห่าง “โอเคค่ะพี่ราม” ฉันแอบเห็นสายตาของเธอที่เหลือบมามองฉันแวบหนึ่ง มันเป็นเพียงเสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้นที่ความไม่พอใจฉายชัดออกมาจนฉันรู้สึกอยากจะเดินหนีกลับกรุงเทพฯ ไปให้พ้น ๆ ตอนนี้เลย “งานเข้ามึงแล้วยัยขวัญ” เพลงกระซิบแผ่วข้างหู ฉันถอนหายใจออกมาเงียบ ๆ “กูอยู่ของกูเฉย ๆ ยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ” “แต่พี่รามเป็นคนทำไงล่ะมึง” ฉันเริ่มรู้สึกปวดหัวตุบ ๆ ขึ้นมาจริง ๆ ไม่นานนัก รอบ Qualify ที่ทุกคนรอคอยก็เริ่มต้นขึ้น รถแข่งหลายคันทยอยเคลื่อนตัวออกจาก Pit Lane ลงสู่สนามทีละคัน เสียงเครื่องยนต์ดังกระหึ่มจนพื้นดินสั่นสะเทือน รามสวมหมวกกันน็อกลายเท่เรียบร้อยแล้ว ก่อนจะก้าวขึ้นรถ เขาหันกลับมามองทาง Garage ช้า ๆ สายตาคมกริบคู่นั้นกวาดมองทุกคนในทีมด้วยความเชื่อมั่น “ถ้าข้อมูล Data มีจุดไหนผิดพลาด ให้รีบบอกทันที” “เออ มึงขับให้เต็มที่เถอะ” ขุนทัพพยักหน้าตอบ วินทร์ยกนิ้วโป้งส่งให้สั้น ๆ รามแทรกตัวเข้าไปนั่งในเบาะแข่ง ก่อนจะดึงประตูปิดลงดัง ปัง! วินาทีต่อมา เสียงเครื่องยนต์ V6 ก็ระเบิดพลังแผดคำ