All Chapters of เกมส์รักวิศวะร้าย: Chapter 61 - Chapter 70

บรรยากาศภายในโถงล็อบบี้ของโรงแรมพลันดิ่งวูบลงสู่ความเย็นเฉียบในพริบตาเดียว มวลอากาศรอบตัวคล้ายจะจับตัวเป็นก้อนน้ำแข็งหนาทึบ บีบคั้นจนฉุดกระชากเอาลมหายใจของคนนับร้อยในบริเวณนั้นให้ติดขัดขึ้นมาพร้อม ๆ กัน ไม่มีใครกล้าส่งเสียงพูดอะไรออกมาอีกหลังจากประโยคคุกคามแฝงความประสงค์ร้ายของผู้ชายทีม Falcon หลุดออกมา สายตาทุกคู่รอบบริเวณต่างจับจ้องมาที่รามเป็นจุดเดียว แม้แต่พนักงานต้อนรับของโรงแรมยังหยุดนิ่งอยู่กับที่ราวกับไม่กล้าขยับตัว ส่วนตัวฉันในเวลานี้ ก้อนเนื้อในอกซ้ายมันกำลังระเบิดทำงานหนัก เต้นรัวเร็วและรุนแรงจนแทบจะทะลุทะลวงหลุดลอยออกมานอกหน้าอกให้ได้ ฝ่ามือทั้งสองข้างเย็นเฉียบแถมยังมีหยาดเหงื่อซึมชื้นออกมาตามง่ามนิ้วด้วยความหวาดกลัว เพราะนี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่ฉันได้เห็นสายตาของรามเปลี่ยนไปขนาดนี้ มันไม่ใช่ความนิ่งเฉยชาหรือความเยือกเย็นตามสไตล์ปกติของหัวหน้าทีม RED ENGINEERING แต่แววตาคู่นั้นในยามนี้มันคือความมืดมน อัมหิต และแผ่รังสีอำนาจกดดันมหาศาลบดขยี้จนคนรอบข้างรู้สึกอึดอัดจนแทบจะหายใจไม่เข้า ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันตอนน

“พี่ขอโทษที่ให้เราต้องมาทนยืนเห็นเรื่องราวรุนแรงสกปรกแบบนี้” น้ำเสียงของเขาต่ำพร่าลงกว่าเดิม แฝงไปด้วยความกังวลใจอย่างเปี่ยมล้น “แต่โลกในแทร็กแข่งและตัวตนของพี่... มันเต็มไปด้วยเรื่องราวอันตรายแบบนี้จริง ๆ พี่กลัวว่าเราจะรับมันไม่ไหวแล้วเดินหนีพี่ไป” ฉันจ้องมองใบหน้าคมคายของผู้ชายตรงหน้านิ่งเงียบเนิ่นนาน เป็นครั้งแรกเลยจริง ๆ ที่ฉันมีโอกาสได้มองเห็นความเหนื่อยล้า ความโดดเดี่ยว และความกังวลใจฉายชัดอยู่ในแววตาคมกริบของเขาชัดเจนขนาดนี้ ผู้ชายคนนี้ที่ทุกคนพากันยกย่องชื่นชมว่าเป็นแชมป์สนามแข่งขาโหด แท้จริงแล้วเขากลับต้องแบกรับความกดดันและปัญหาทุกอย่างไว้บนบ่าตัวเองคนเดียวมาโดยตลอดช้านาน ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อขับไล่ความหวาดกลัวในใจ ก่อนจะค่อย ๆ ยื่นฝ่ามือเรียวของตัวเองออกไปขยับจับเข้าที่ชายเสื้อยืดสีดำของเขาเบา ๆ ท่าทางนั้นทำให้รามนิ่งสงบชะงักสายตาไปในทันที แววตาคมจ้องมองดูฝ่ามือของฉันสลับกับใบหน้าของฉันนิ่ง “หนูยังยืนอยู่ตรงนี้ข้าง ๆ พี่นี่ไงคะพี่ราม” ฉันขยับปากพูดประโยคนั้นออกมาด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาทว่าหวานละมุนและมั่นคงที่สุด “หนูยังปลอ

“แล้วแม่งรู้เรื่องขวัญข้าวเร็วเกินไปด้วย” เจตขมวดคิ้ว “เหมือนมีคนในสนามปล่อยข่าว” ฉันเริ่มรู้สึกหนาววาบขึ้นมาอีกครั้ง ใช่ เรื่องของฉันกับรามแพร่เร็วเกินไปจริงๆ ทั้งที่พวกเราเพิ่งเริ่มใกล้ชิดกันได้ไม่นานแท้ ๆ “ช่วงนี้อย่าแยกไปไหนคนเดียว” รามหันมาสั่งฉันทันที “ไม่ว่าจะไปไหน ให้มีเพลง เจต หรือคนของพี่อยู่ด้วยตลอด” “ค่ะ…” ฉันตอบรับเบา ๆ ถึงจะไม่อยากให้ตัวเองดูเป็นภาระ แต่หลังจากเหตุการณ์เมื่อครู่ ฉันก็เริ่มเข้าใจแล้วว่าเรื่องนี้มันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ อีกต่อไป รามมองหน้าฉันนิ่งอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะยกมือขึ้นลูบหัวฉันเบา ๆ อย่างเคย “ไม่ต้องกลัวนะ” เสียงของเขานุ่มลงชัดเจน “พี่จะไม่ปล่อยให้ใครแตะต้องเธอเด็ดขาด” หัวใจฉันสั่นอีกครั้งทันที ผู้ชายคนนี้ต่อให้โลกของเขาจะเต็มไปด้วยอันตรายมากแค่ไหน แต่กลับเป็นคนเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยที่สุดอย่างไม่น่าเชื่อเลยจริงๆ หลังจากมื้ออาหารยามเช้าผ่านพ้นไปท่ามกลางการเฝ้าระวังอย่างเข้มงวด ขุนทัพและวินทร์ขอตัวแยกย้ายไปจัดการเคลียร์เรื่องการขนย้ายรถแข่งเบอร์ 27 กลับอู่ใหญ่ ส่วนเจ

ก้อนเนื้อในอกซ้ายกระตุกวูบแรงขึ้นมาทันที RAM : “ถึงคณะเรียนเรียบร้อยดีหรือยัง” ฉันรัวนิ้วพิมพ์ข้อความตอบกลับไปหาเขาทันทีแทบจะในวินาทีนั้น KHWANKHAO : “ถึงเรียบร้อยแล้วค่ะพี่ราม” เพียงแค่เซตวินาที ปลายสายก็ขึ้นอ่านทันทีเหมือนเจ้าตัวถือโทรศัพท์มือถือรอคอยข้อความจากฉันอยู่ตลอดเวลา ก่อนที่ประโยคใหม่จะเด้งสวนกลับมา RAM : “เห็นข่าวลือในระบบมหาลัยหรือยังขวัญข้าว” ฉันชะงักนิ้วมือไปนิดหนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจพิมพ์ตอบกลับไปตามความจริง KHWANKHAO : “เห็นเรียบร้อยแล้วค่ะ...” ปลายสายโทรศัพท์เงียบกริบไปอึดใจใหญ่ ราวกับเขากำลังทบทวนความรู้สึกอยู่ ก่อนข้อความใหม่จะเด้งขึ้นมารัว ๆ RAM : “อย่าไปเสียเวลาเปิดอ่านคอมเมนต์พวกนั้นเยอะนะพี่ไม่ชอบ” RAM : “ถ้าหากมีใครหน้าไหนเดินมาพูดจาไม่ดีหรือทำตัวนักเลงใส่เรา ให้รีบโทรบอกพี่ทันที เข้าใจไหมครับ” คำพูดสั้น ๆ ไม่กี่ประโยคทว่าหนักแน่นและแฝงไปด้วยความรู้สึกห่วงใยอย่างเปี่ยมล้นของเขา มันมีอิทธิพลประหลาดที่ทำให้กระแสความกังวลใจและพายุความวุ

เมื่อสัญญาณหมดคาบเรียนดังขึ้นในช่วงเที่ยงตรง ฉันกับเพลงก็รีบเก็บชีทเรียนลงกระเป๋า ก่อนจะพากันเดินออกจากห้องเรียนพร้อมเสียงพูดคุยอื้ออึงของนิสิตเต็มทางเดิน ทว่าเพียงแค่ก้าวพ้นประตูตึก เสียงเครื่องยนต์สปอร์ตอันคุ้นเคยก็คำรามต่ำสะเทือนลานคณะทันที รถสปอร์ตสีดำขลับของรามจอดเด่นอยู่ริมฟุตบาทหน้าตึกนิเทศศาสตร์ ราวกับไม่คิดจะสนใจสายตาผู้คนรอบข้างเลยแม้แต่นิดเดียว เสียงฮือฮาดังขึ้นแทบจะพร้อมกันทั้งบริเวณ นิสิตหลายคนหยุดเดิน บางคนถึงขั้นยกโทรศัพท์ขึ้นมาแอบถ่ายทันที ส่วนต้นเหตุของความวุ่นวายทั้งหมดก็ก้าวลงมาจากรถด้วยท่าทางนิ่งขรึมตามสไตล์เดิม เสื้อยืดสีดำเข้ารูปกับกางเกงยีนส์ธรรมดา ๆ แต่กลับดูโดดเด่นจนคนรอบตัวแทบละสายตาไม่ได้ และแน่นอนว่าสายตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมาที่ฉันเพียงคนเดียว หัวใจฉันเต้นแรงขึ้นมาแทบจะทันที “เชี่ยขวัญ พี่รามมารับมึงถึงหน้าคณะอีกแล้ว” เพลงรีบกระซิบเสียงแตกตื่นข้างหู “ตอนนี้ทั้งคณะรู้หมดแล้วแน่ว่ามึงคือคนของพี่แก ตามข่าวลือจริง ๆ ” ฉันยังไม่ทันได้ตอบอะไร รามก็เดินฝ่าผู้คนตรงเข้ามาหยุดอยู่ตรงหน้า แววตานิ่งเย็นของเขาก