All Chapters of เกมส์รักวิศวะร้าย: Chapter 71 - Chapter 80

“หนูไม่ได้หนีนะคะ…” “โกหก” เขาพูดเรียบ ๆ ก่อนจะโน้มใบหน้าลงมาใกล้อีกจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดผิวแก้มฉันชัดเจน หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบหลุดออกมานอกอก มือไม้เริ่มทำอะไรไม่ถูกเมื่อสัมผัสอุ่นจากปลายนิ้วของเขาค่อย ๆ ไล้ผ่านข้างแก้มเบา ๆ อย่างทะนุถนอมผิดกับภาพลักษณ์ดุดันในสนามแข่งโดยสิ้นเชิง “ตั้งแต่เช้าเธอไม่ยอมมองหน้าพี่ดี ๆ เลย” “ก็ พี่เล่นพูดอะไรต่อหน้าคนเยอะแยะขนาดนั้นนี่คะ” รามหลุดหัวเราะในลำคอเบา ๆ เสียงทุ้มต่ำอันตรายแต่กลับอบอุ่นจนฉันใจสั่นหนักกว่าเดิม “เขินเหรอ” “ถามอีกแล้ว ” ฉันเผลอบ่นอุบอิบ ก่อนจะสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเขาขยับเข้ามาชิดกว่าเดิมจนแผ่นหลังฉันแทบแตะขอบโต๊ะทำงานด้านหลัง ร่างสูงใหญ่บดบังพื้นที่รอบตัวทั้งหมดเอาไว้ กลิ่นน้ำหอมโทนเย็นกับไออุ่นจากตัวเขาทำเอาสมองฉันเริ่มตื้อไปหมด “ขวัญข้าว” น้ำเสียงที่เรียกชื่อฉันแผ่วต่ำลงกว่าเดิมจนหัวใจสั่น “คะ…” “พี่ขอจูบได้ไหม” ทั้งที่เขาถาม แต่สายตาและท่าทางกลับเหมือนคนที่รู้คำตอบอยู่แล้ว ฉันเม้มริมฝีปากแน่น รู้สึกได้ถึงความร้อนที่ลามขึ้นมา

ฝ่ามือหนาบีบเฟ้นสะโพกมนอย่างย่ามใจและแสดงความเป็นเจ้าของ รามครางชื่อฉันในลำคอ เสียงของเขาแหบพร่าลึกสะท้อนความต้องการอันแรงกล้าที่ปิดไม่มิด แววตาคมยามที่เงยขึ้นสบตาฉันมันอัดแน่นไปด้วยไฟปรารถนาที่พร้อมบดขยี้จนฉันแทบหลอมละลาย ความร้อนจากผิวกายแผ่ซ่านจนเหงื่อซึมตามไรผม ก่อนที่เขาจะขยับขึ้นมากดจูบเน้นย้ำที่ริมฝีปากของฉันอีกครั้ง ล้ำลึก ดูดดื่ม และเรียกร้องจนฉันไร้เรี่ยวแรงจะต้านทาน ได้แต่เกาะบ่ากว้างของเขาไว้แน่นปล่อยให้กระแสอารมณ์พัดพาร่างกายไปตามใจเขา เสื้อยืดตัวโคร่งของฉันถูกฝ่ามือร้อนลูบไล้ขึ้นไปจนถึงเนื้อนวล ความเย็นของเครื่องปรับอากาศในห้องพักส่วนตัวปะทะเข้ากับผิวเนื้อที่ร้อนผ่าว ยิ่งกระตุ้นให้ร่างกายตอบสนองสัมผัสของเขามากขึ้น รามบีบเค้นคลึงเฟ้นจุดอ่อนไหวบนร่างกายของฉันอย่างเชี่ยวชาญ เสียงหายใจกระชั้นขยับเข้าหากันจนเป็นจังหวะเดียวกัน ความต้องการอันดิบเถื่อนทว่าซ่อนความอ่อนโยนเอาไว้ทำให้ฉันหัวหมุน ร่างกายเบียดเสียดแนบชิดเกลือกกลิ้งไปกับอารมณ์ดุดันที่เขาเป็นคนคุมเกม ขอบโต๊ะไม้ทำงานส่งแรงสะเทือนเบา ๆ ตามจังหวะเคลื่อนไหวที่รามดึงรั้งสะโพกฉัน

หลังจากรถสปอร์ตสีดำขลับของรามพุ่งทะยานหายลับออกไปจากลานจอดรถของคณะ ฉันก็ยังคงยืนนิ่งอยู่ตรงจุดเดิมอยู่พักใหญ่ สายลมเย็นหลังฝนตกพัดโชยผ่านปลายเส้นผมเบา ๆ ทว่าอุณหภูมิในอกกลับยังร้อนวูบวาบไม่ยอมหายไปไหน โดยเฉพาะสัมผัสอุ่นจัดจากริมฝีปากของเขาที่กดลงบนหน้าผากก่อนจากลา และประโยคสุดท้ายที่เขาพูดออกมาด้วยน้ำเสียงนิ่ง ๆ ทว่าทรงพลังนั่น “เพราะมีคนรออยู่…” บ้าเอ๊ย ผู้ชายคนนี้จะรู้ตัวไหมว่าแค่พูดอะไรแบบนั้นออกมาง่าย ๆ มันทำให้หัวใจของคนฟังแทบพังทลายหมดแล้ว “โอ๊ย ขวัญข้าว” เพลงเอื้อมมือมาจิ้มแขนฉันแรง ๆ จนหลุดจากภวังค์ความคิด “มึงหยุดยืนมองท้ายรถพี่รามเหมือนนางเอกเอ็มวีได้แล้ว คนทั้งลานเขาหันมามองมึงกันหมดแล้วเนี่ย เสียอาการเก่งจริง ๆ” ฉันสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะรีบดึงปีกหมวกแก๊ปสีดำของรามลงต่ำกว่าเดิมเพื่อซ่อนใบหน้าร้อนผ่าวของตัวเอง “กูไม่ได้มองสักหน่อยมึง” “จ้าาา ไม่ได้มองเลยจ้า” เจตลากเสียงยาวกวนประสาทขยับปากแซวทันที “มึงยืนเหม่อเหมือนวิญญาณหลุดตามรถสปอร์ตพี่เขาไปแล้วอะ หน้าแดงจนจะไหม้แล้วนั่น” “ไอ้เจต มึงเลิกปั่นก

เสียงสัญญารอสายดังขึ้นเพียงแค่สองครั้ง ปลายสายก็กดปุ่มรับสายสัญญาณทันทีอย่างรวดเร็ว “ขวัญข้าว มีอะไรหรือเปล่าครับ ถึงหอหรือยัง” แค่ได้ยินกระแสเสียงทุ้มต่ำอันแสนคุ้นเคยและอบอุ่นของเขา หยาดน้ำตาอุ่น ๆ ที่ไม่รู้ว่ามันสะสมมาจากความหวาดกลัวตั้งแต่เมื่อไหร่ก็แทบจะไหลรินอาบแก้มทันที เสียงของฉันสั่นเครือจนห้ามไม่ได้ “พี่รามคะ...” “ขวัญข้าว... เกิดเรื่องราวอะไรขึ้น น้ำเสียงเราสั่นมากนะ” เพียงเสี้ยววินาทีต่อมา กระแสเสียงของรามก็เปลี่ยนเป็นความเย็นเฉียบ นิ่งงัน และแผ่รังสีดุดันน่ากลัวผ่านสายสัญญาณทันทีจนฉันหนาววาบ ฉันสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ พยายามรวบรวมสติบอกเล่าเรื่องราวข้อความข่มขู่จากเบอร์แปลกเมื่อครู่ให้เขาฟังทั้งหมดอย่างละเอียด ยิ่งฉันเล่า ปลายสายโทรศัพท์ก็ยิ่งตกอยู่ในความเงียบงันเงียบลงเรื่อย ๆ นิ่งสนิทเสียจนความเงียบนั้นมันเริ่มทำให้ฉันใจเสียระแวงแทนคนที่ส่งข้อความมาหาเรื่องจริง ๆ “พี่รามคะ... ฟังหนูอยู่หรือเปล่าคะ” ฉันถามเสียงแผ่ว “พี่ฟังอยู่ครับ... ขวัญข้าวส่งรูปแคปหน้าจอข้อความนั้นมาให้พี่ในแชทเดี๋ยวนี้เลย

แสงไฟสีส้มอ่อนจากโคมไฟหัวเตียงสาดกระทบผ้าม่านสีเข้มภายในห้องนอนหรู เกิดเป็นเงาทาบซ้อนกันบนพื้นไม้เงางาม บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแผ่วเบาและจังหวะการเต้นของหัวใจสองดวงที่ยังคงเต้นไม่เป็นจังหวะหลังพายุอารมณ์เมื่อครู่ผ่านพ้นไป ฉันซบใบหน้าอยู่กับแผ่นอกกว้างของรามเงียบ ๆ รับรู้ถึงอุณหภูมิอุ่นจัดจากผิวกายของเขาที่แนบชิดกันอยู่ใต้ผ้าห่มผืนหนา วงแขนแกร่งยังคงโอบกอดฉันไว้แน่นราวกับกลัวว่าพอลืมตาขึ้นมาอีกที ฉันจะหายไปจากโลกของเขาเสียอย่างนั้น ฝ่ามือหนาของรามขยับลูบผ่านเส้นผมของฉันช้า ๆ อย่างอ่อนโยนผิดกับความดุดันก่อนหน้าโดยสิ้นเชิง สัมผัสนั้นทำเอาความตึงเครียดและความหวาดกลัวทั้งหมดค่อย ๆ คลายตัวลงทีละนิด จนร่างกายที่เกร็งมาตลอดทั้งวันเริ่มผ่อนคลายลงในที่สุด “เจ็บมากไหมครับ…” เสียงทุ้มต่ำพร่าดังขึ้นเหนือศีรษะพร้อมปลายนิ้วที่ค่อย ๆ เกลี่ยแก้มฉันเบา ๆ ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาคมกริบคู่นั้นช้า ๆ และทันทีที่สายตาประสานกัน หัวใจก็สั่นไหวขึ้นมาอีกครั้ง เพราะแววตาของรามในตอนนี้มันต่างจากทุกครั้งที่ผ่านม