All Chapters of หมอก... เราเพื่อนกัน |Close Friend| NC20+: Chapter 11 - Chapter 20

“อื้อ~” ไอด้าเปิดประตูเข้ามาในห้องนอนหลังจากฟุบหน้าหลับไปบนโต๊ะที่เต็มไปด้วยขวดเหล้า กระป๋องเบียร์และจานชามเศษอาหารตื่นหนึ่งแล้ว ร่างกายโอนเอียงเดินเซไปมาตรงมาโดดทิ้งตัวบนเตียงนุ่มแขนขาแผ่หลาไปกับเตียงกว้าง เปลือกตาปิดริมฝีปากยกยิ้มหัวเราะเบาๆ ในลำคอราวกับคนบ้า ก่อนจะขยับเผยอเปิดส่งเสียงครางอือในคอไปด้วย“แฮปปี้เบิร์ดเดย์หมอกเพื่อนรัก~ หมอก!~” จิตใต้สำนึกยังคงจำได้ว่าวันนี้เป็นวันเกิดของเพื่อนสนิท แต่กลับจำไม่ได้ว่าก่อนหน้านี้ตัวเองตั้งใจหลบหน้าหลบตาเขามากแค่ไหน ถึงกับต้องกระดกเหล้ารัวๆ เพื่อจะได้ไม่อึดอัดตอนสบตามันไอด้าพลิกตัวตะแคงหันข้างตอนได้ยินเสียงประตูเปิด ปรือตาหยาดเยิ้มด้วยฤทธิ์น้ำเมามองฝ่าความพร่ามัวไปยังเงาที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ“มึงทำอะไร”หมอกถามเสียงเรียบพร้อมกับสะบัดผ้าขนหนูผืนเล็กในมือเช็ดผมเปียกไปด้วย คิ้วหนาพาดผูกกันเล็กน้อยมองคนบนเตียง ก่อนจะขึ้นมาก็เห็นอยู่ว่าเจ้าหล่อนเมาหลับไปแล้วข้างเพื่อนสาวอีกคน แต่แหงเดินขึ้นมาได้ล่ะ“อือ~ อะไรเนี่ย~”คนเมางึมงำพยุงตัวลุกขึ้นนั่ง นัยน์ตากลมหวานฉ่ำหรี่มองกล้ามเนื้อเต่งตึงเป็นลอนสวยตรงหน้า ยกมือขึ้นมาค่อยๆ ยื่นไปแตะกดเล่น อ

หลายวันต่อมา...“พี่ซัน พาไปคาเฟ่หน่อยดิ หิวอ่ะ”ซันหันมองน้องสาวที่เดินลงมาจากชั้นบนพร้อมกับเสียงใสแกมอ้อนนิดๆ เข้ามาหย่อนกายข้างกัน ดวงตากลมกะพริบปริบๆ เม้มปากนิดย่นจมูกหน่อยทำท่าอ้อนจนรู้สึกมันเขี้ยวอดยื่นมือไปหยิกแก้มให้หนึ่งทีไม่ได้“ทำไมแกไม่ให้หมอกพาไปห๊ะ เห็นปกติวันหยุดนี่ไม่เคยอยู่บ้านเลย ว่างทีต้องวิ่งแจ้นไปบ้านนู้นตลอดไม่ใช่ไง”“ฮึ้ย! ก็วันนี้อยากอ้อนพี่ชายนี่นา เอาแต่ไปอ้อนเพื่อนติดเพื่อนมากๆ เดี๋ยวคนแถวนี้ก็น้อยใจอีก” ดันตัวลุกขึ้นนั่งเต็มความสูง ยกมือลูบแก้มข้างที่โดนหยิกเข้าให้เบาๆ พร้อมกับทำเสียงเล็กเสียงน้อยหวังจะได้รับความเอ็นดูหลังจากวันนั้นไอด้าก็ไม่ได้เจอหมอกอีกเลย เธอไม่ได้หลบหน้านะแต่แค่เรียนหนัก งานเยอะแถมเขายังติดเรียนหนักอีกเลยไม่ได้เจอกันเท่านั้นเอง วันที่ไม่มีเรียนก็ไม่ได้ไปหาเพราะติดซีรีส์ ไม่ได้หลบหน้าหรืออะไรเลยจริงๆอืม.. คิดมาถึงตรงนี้ก็เหมือนว่าหลายวันมานี้เธอจะทำตัวเหมือนคนยุ่งตลอดเวลาจริงๆ พอว่างปุ๊บก็หาหนังหาซีรีส์มาดูทั้งที่ปกติไม่เคยทำอะไรแบบนี้เลยด้วยซ้ำ“เดี๋ยวสองโมงพี่จะออกไปหาลูกค้า แกจะไปป่ะล่ะ”“แล้วหนูจะกลับยังไง ให้หนูไปด้วยป่ะ” ย่นหน้าเ

“ขอแค่นี้ก่อนค่ะ ขอบคุณ” ไอด้ายื่นเมนูส่งคืนพนักงานหนุ่มร่างสูงโปร่งด้วยรอยยิ้มบางๆ เหลือบมองคนที่นั่งก้มหน้าก้มตาตรงข้ามพลางเบะปากใส่หลังพนักงานเดินออกไปแล้วก็คว้ามือถือบนโต๊ะมากดเล่นระหว่างรอออเดอร์ที่สั่งไปหลุบมองกระถางต้นแคคตัสต้นจิ๋วที่ถูกจัดวางเรียงบนโต๊ะแล้วเกิดความเอ็นดูอยากเรียกเพื่อนอวดความน่ารัก แต่ก็นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังไม่อยากจะพูดกับเขาตอนนี้ เลยหยิบยกขึ้นมาแล้วกดถ่ายรูปอัปลงไอจีอวดเพื่อนที่ฟอลกันไปแทนนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ตอบกลับคอมเมนต์อยู่พักหนึ่งแจ้งเตือนจากไลน์ก็ดังแทรกขึ้นมา เป็นเวลาเดียวกับที่พนักงานยกออเดอร์ที่สั่งไปมาเสิร์ฟพอดีจึงต้องละความสนใจออกมาจากโซเชียลก่อน“ขออนุญาตเสิร์ฟนะครับ”“ขอบคุณค่ะ น่ากินมากเลย~”เสียงหวานกล่าวขอบคุณพร้อมกับเลื่อนแก้วชาเขียวร้อนที่ถูกวาดลวดลายเป็นรูปหัวใจมาตรงหน้าตัวเอง ทำเสียงเล็กเสียงน้อยน่ารักน่าเอ็นดูจนพนักงานหนุ่มร่างสูงโปร่งถึงกับออกอาการเขินหน้าแดงเรื่อเค้กบนจานทรงกลมยกวางคู่ข้างแก้วชาเขียว ตามด้วยกาแฟดำอีกแก้วที่ถูกวางให้คนตรงข้าม แต่ไอด้าก็ไม่ได้สนใจหยิบมือถือมากดถ่ายรูปอัปลงโซเชียลอีกครั้งด้วยความอารมณ์ดียิ้มแย้มตลอดเ

“อืม~” ไอด้าเอียงหน้าหลบจมูกโด่งๆ ที่กำลังลากสูดดมกลิ่นหอมๆ ของเธอตามสันกรามเล็ก แก้มเนียน และลำคอระหงรู้สึกขนลุกซู่ทุกครั้งที่กลีบปากหนาแนบลงมาบนผิวเนื้อ โดยเฉพาะหลังหูและติ่งหูเล็กที่ทำเอาลมหายใจของเธอสะดุดเฮือกทุกครั้ง“ม... หมอก อย่าลงน้ำหนักตัวมาหมดสิ มันอึดอัด”มือหนาลากผ่านสีข้างบางลงมายังหน้าท้องแบนราบที่ตอนนี้รังดุมเชิ้ตถูกปลดออกหมดโชว์บราเข้าชุดสีชมพูกับกางเกงชั้นใน เนินอกสวยถูกดันเข้าหากันจนเกิดเป็นร่องอกลึก หน้าท้องแบนราบไร้ไขมันขยับโยกขึ้นลงหลบมือหนาที่กำลังปาดลูบเล้าโลมหมอกเลื่อนใบหน้าสากกดจูบแอ่งชีพจร ดูดผิวนุ่มเบาๆ แต่แค่นั้นก็เกิดเป็นรอยสีแดงจางๆ ขึ้นมาได้แล้ว ลากริมฝีปากมาตามสันกรามเล็กกดเรียวปากหนากับกลีบปากนุ่มหนักๆ หนึ่งครั้ง แล้วผละออกเคลื่อนมายังแก้มนุ่มอีกข้างสูดกลิ่นหอมอ่อนๆ หยอกเย้าครู่ใหญ่โดยที่พ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมารดผิวเนียนฝ่ามือร้อนเคลื่อนผ่านใต้สะดือบุ๋ม ฟอนเฟ้นเย้าหยอกจนพอใจก็สอดเข้ามาใต้ขอบกางเกงชั้นใน เขี่ยเส้นไหมนุ่มเล่น ไม่ลืมกดเคล้นคลึงปุ่มกระสันสาวไปด้วย“อ.. อื้อ!~ ส.. เสียว”“จุ๊บ!~”“อา อ๊าา!”หมอกตวัดลิ้นเลียผิวเนียนละเอียดปาดเหงื่อรสหวานด

“ไปไหน” “อ๊ะ!”เสียงแหบพร่ากับมือแข็งแรงที่ยื่นมาคว้าแขนท่ามกลางความเงียบภายในห้องนอนยามเช้าตรู่ทำไอด้าที่กำลังย่องหนีลงจากเตียงอุทานเสียงตกใจ สะดุ้งเนื้อตัวสั่นไปหมด โดยเฉพาะหัวใจดวงน้อยที่สั่นระรัวไม่เป็นส่ำ“ทำอะไรของมึงเนี่ยตกใจหมด”มือเรียวยกขึ้นทาบอกถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอกที่เห็นว่าเจ้าของเสียงและการกระทำนั้นคือใคร แต่เพียงเลื่อนสายตายังแผงอกแกร่งเปลือยเปล่าลากลงไปตามลอนกล้ามสวย และหยุดอยู่กับใต้สะดือที่มีไรขนอ่อนขึ้นหลุบหายลงไปใต้ภาพห่มแล้วใบหน้ากลับร้อนผ่าวขึ้นมาริมฝีปากอิ่มกระจับบวมเจ่อขยับเม้มเข้าหากันเบาๆ ภาพความทรงจำอันเร่าร้อนของเธอกับเพื่อนสนิทในคืนวันที่ผ่านมาฉายขึ้นมาในหัวเป็นฉากๆ ราวกับจะตอกย้ำว่าเธอไม่มีสิทธิ์ถอนตัวออกจากข้อแลกเปลี่ยนบ้าๆ นี้ได้แล้วลงแรงไปแล้วห้ามถอนตัวเด็ดขาดเพราะจะเป็นเธอเองที่เสียเปรียบไม่ใช่ใครเลย“จ้องขนาดนั้นอยากกินกูอีกรอบหรือไง”“...อย่ามาทำหน้าเจ้าเล่ห์แบบนั้น กูไม่หลงกลมึงหรอก ปล่อยมือ!”ไอด้าดึงสติกลับมาได้เพราะเสียงทุ้มที่ยังมีความแหบของหมอกที่เอ่ยขึ้นมาในขณะที่สายตาเธอยังคงจดจ่ออยู่กับอะไรบางอย่างของเขาใต้ผ้าห่มน่าอายชะมัด ทั้งที่ไม